Dag 48 30-03-2013

Lieve mensen in Nederland,

Hier dan maar weer een verhaal, ik hoop dat jullie nog steeds van de verhalen kunnen genieten!

Dag 48 30-03-2013

Vandaag de hele dag rond het huis gehangen; ook wel eens heerlijk. ’s Middags kwam Jappe hierheen want die had een meeting met een neef uit de familie, die heeft me daarna naar Accra gebracht. Daar hebben we heerlijk wat gegeten, kip schnitzel met kaas eroverheen; oooo heerlijk! Op weg naar Osu, je komt dan een paar punten tegen waar altijd politie staan, nu dus ook weer. Klopklop op de auto en je moet stil gaan staan. Aangezien Jappe niet in een kleine auto rijdt en ze sowieso graag blanke mensen laten stoppen waren we ook nu weer de Sjaak. Eigenlijk wilde hij ons naar het bureau brengen omdat hij vond dat Jappe niet kon rijden (was helemaal niets mis mee..) maar toen zei die man; er werkt niemand met de paasdagen… met als hint; daar wil je niet zitten dus geef me even wat geld! Pff.. zulke mensen je hebt ze hier genoeg; maar moe wordt je er wel van. Natuurlijk was het eerste bedrag niet genoeg en moest het verdubbeld worden.. natuurlijk! Dan toch naar Osu, want daar zouden Anne en Pauline op me wachten. Pauline had smorgens Tom haar vriend weer op het vliegveld gezet dus we wilden uiteraard alle verhalen horen van hoe ze het gehad hadden de afgelopen 2 weken. We zouden in Osu slapen in een hostel omdat het maar voor 1 nachtje was. Het was een mooi hostel en we sliepen met 6 mensen op 1 kamer, niets mis mee, vind ik. Daar even douche en dan op naar de standaard club; fyer flies. Weer een enorm gezellige avond gehad, mensen beginnen ons daar al te herkennen; dat zien we maar als een goed teken! Ook hadden we nog even een taxi chauffeur geregeld die ons van Accra naar Kasoa wilde brengen de volgende dag; helemaal prima dus!

Dag 49 31-03-2013

Eerste paasdag, dat betekende voor ons; ontbijten bij de warme bakker met een saucijzenbroodje en een chocolade gebakje. We hebben dan niet ons paasontbijt thuis, maar dit was een goede vervanger! Ook hier waren mensen die ons herkende van gister in de club, voor ons zien die zwarte mensen er allemaal hetzelfde uit; dus we wisten niet meer dat we hen gezien hadden. Maar van de chef van de bakkerij kregen we een gratis chocoladegebakje en daar konden we taxi chauffeur weer blij mee maken. Niks mis mee dus dat mensen ons herkennen. Daarna gingen we naar het strand. Dat hadden we wel verdiend vonden we zelf na zo’n drukke week. Al snel werden we gebeld door 2 jongens die we al elke keer in fyer flies waren tegengekomen en die ons ook naar Kasoa zouden brengen aan het einde van de dag. Hun wilden ook wel naar het strand komen; nou prima! We hebben heerlijk op het strand gelegen, we begonnen met z’n 3^e, daarna kwamen die 2 jongens en aan het einde van de middag kwamen ook Sandra en haar 4 vrienden nog naar het strand. Een erg gezellige middag werd het! Dan weer op naar Kasoa, weer over met het luxe leven en terug naar hat paleis. Hier stonden ze me allemaal al op te wachten, het blijft leuk, dat wanneer ze je aan zien komen de kleine kinderen allemaal op je af komen rennen. Anne zou vanavond hier slapen. Het is een standaard ritueel om dan nog even buiten te zitten, dit doe ik eigenlijk elke avond. Ook vanavond dus weer buiten gezeten, of eigenlijk gelegen.. want op een gegeven moment werden mijn ogen zo zwaar dat ik om een kleedje heb gevraagd; slapen op de binnenplaats op een kleedje; als je moe bent; dan lukt zelfs dat je. Daar lag ik dan; op de binnenplaats te slapen en toen ik wakker werd zag ik dat het hele kleedje vol lag met kinderen die net zo moe waren als ik en daar ook heerlijk lagen te slapen; welkom in Afrika! Aangezien de energie weer off was, was het buiten beter uit te houden dan binnen in mijn kamer. Dat vonden Aunty Cha en BieBie ook dus we hebben nog een tijd buiten gezeten; tot we op een gegeven moment het briljante idee hadden om gewoon de hele nacht buiten te blijven en om te gaan slapen op het kleedje. Ik lag samen met Bie op het kleedje, Aunty Cha lag op het bankje en een neef had een matras van binnen gepakt en was er ook bij komen liggen. Gezellige boel dus, tot het rond 00:30 dan toch begon te regenen en we heel snel onszelf naar binnen hebben verplaatst, maar de temperatuur is na een goede regenbui al een stuk aangenamer. Dan toch maar naast Anne in het bed kruipen.

Dag 50 01-04-2013

Tweede paasdag, vandaag zouden Anne en ik samen met wat mensen van de familie naar het strand gaan. Tweede paasdag is nationale stranddag in Ghana. Iedereen gaat dan naar het strand en het is enorm druk daar. Maar omdat we toch zo’n mooie zonnige dag niet voorbij konden laten gaan, wilde we dat wel eens met eigen ogen zien, hoe druk het dan daadwerkelijk was (nou dit hebben we geweten.. maar daar komen we zo op). BieBie haakte al snel af, want ze hield toch niet zo van het strand en haar haar zou ervan in de war raken (ja dat heb je met nephaar..) gelukkig hield de neef wel zich wel aan zijn woord en zijn we met Anne, en 2 neven en ik naar het strand gegaan. Nou we hebben geweten dat heel Ghana op het strand zit tweede paasdag. Het zag er letterlijk en figuurlijk zwart van de mensen daar op het strand! En dan loop je daar als blanke meid.. je wordt sowieso al bekeken als je blank bent, maar nu loop je ook nog eens in bikini en ben je echt de enige blanke! Dan maar snel het water in, dan vallen we minder op. Nou mooi niet dus.. daar waren we echt een kermis attractie. De neef die bij mij in het paleis woont, kan zwemmen dus die ging met ons mee de zee in. Nou het was echt niet normaal daar in dat water.. de golven waren best heftig dus dat betekende dat je bij elke golf hoe dan ook om zou vallen.. nou dat hadden die Ghanezen door; want als er een golf aankwam gingen ze in een rijtje achter je staan en als de golf er dan was en je viel om dan grepen ze onder water naar alles waar ze nou net niet aan mogen zitten. De eerste keer denk je; oke het zal wel. Maar na een aantal keer onder water goed betast te worden was ik er al snel klaar mee. De neef was ons ondertussen uit het oog verloren omdat hij te druk was om zichzelf staande te houden in dat water, moesten we onszelf redden van die zwarte mannen. Mijn humeur was ondertussen naar -500 gezakt en ik was er dan ook snel klaar mee en ben eruit gegaan. Na eventjes te hebben gezeten wilde ik het dan toch nog een keer proberen.. je bent tenslotte ook bij het strand om te zwemmen. Ondertussen hadden we de neef goede instructies gegeven en zou hij ons goed in de gaten houden; en dat deed ie hoor! Elke keer als er maar een Ghanees in de buurt kwam dan wist ie niet hoe snel hij er iets van moest zeggen of alleen maar naar ze te kijken. Ook hadden we op een gegeven moment door dat we gewoon wat verder de zee in moeten.. want ze kunnen niet zwemmen dus ze zullen nooit zo ver in het water komen; prima plan! En ja hoor.. iets verder in het water en je komt geen Ghanees meer tegen; maar opeens een blanke! Een Amerikaanse jongen die hier ook vrijwilligerswerk doet en ook nog eens in mijn dorp blijkt te wonen! Altijd leuk om met zulke mensen eventjes te praten. Vooral omdat we allebei dachten dat we de enige blanke in Ofankur waren.. nou niet dus! Daarna dan maar douche en aankleden en daar kwamen we Pauline tegen, die was ook met haar familie naar het strand! Super toevallig! En dan moesten we weer beginnen aan onze terugreis! Nou serieus… de weg vanaf het strand naar de weg was zooooooo druk! Koninginnedag in Amsterdam is er niets bij. Jeetje wat een geduw en getrek en wat een drukte met auto’s en mensen die ruzie maken. Goed je tas vasthouden en hopen dat je levend bij de auto komt.. Nou daar gingen we. Die neef had ondertussen mij al een hand gegeven omdat dat veiliger was en ook had die andere neef ondertussen de hand van Anne gepakt; puur voor de veiligheid! Maar dat ging niet helemaal op.. want je loopt langs allemaal auto’s en ook langs van die kleine trucs waar allemaal mensen in de achterbak zitten en die mensen willen je allemaal aanraken. Aan me arm vind ik goed maar op een gegeven moment liep er een groep jongens achter mij en die raakte me steeds aan. Tot ze op een gegeven moment ook echt mijn borst vastgrepen.. Ja halloooo, nadat ik 1 keer lief gevraagd had of hij daarmee op wilde houden en hij het vervolgens nog eens deed, heb ik me omgedraaid en hem een klap gegeven. Dat was misschien niet het beste plan maar wat was ik er klaar mee dat ze zo aan me zaten. Die neef was niet heel blij met mijn actie want hij zei dat we nu heel hard moesten lopen anders zouden ze terug slaan.. oeps.. Dan maar een stapje harder lopen en op een gegeven moment waren ze dan ook weg. Al zei hij nog wel dat als ik niet had geslagen hij het had gedaan en het dan een echt gevecht had geworden..Op zo’n moment ben je zo blij dat je een Ghanees bij je hebt die je helpt en ook zeker beschermd. Want als je daar als groepje blanke meiden had gelopen, had het geen fijne terug reis geworden. Bij de auto aangekomen dan maar snel op naar huis. Daar weer de gehele avond buiten gezeten, want morgen begint het drukke stage leventje weer.

Dag 51 02-04-2013

Dinsdag, nu dan echt weer naar stage na een lang weekend leuke dingen gedaan te hebben. Dus om 07:15 zat ik weer in de taxi richting het ziekenhuis. En natuurlijk net toen ik uit de taxi stapte in Kasoa, begon het te regenen.. oja het regenseizoen is begonnen. Je ziet op straat echt iedereen hard rennen, het lijkt wel of ze denken dat ze smelten van regen. In het ziekenhuis mocht ik deze week op het lab. Mijn favoriete werkplek in het ziekenhuis. Het was een erg drukke dag. Want we hadden niet zoveel personeel als voorgaande weken (wij worden nu volgens mij ingepland als volledige kracht) en dat betekende dat het een drukke dag werd. Ik was degene die alles registreert, dit gebeurd hier gewoon in een groot boek, daar schrijf je het patiëntennummer in, hetgeen waar je op gaat testen en vervolgens of het door een verzekering vergoed wordt of niet. Eigenlijk alles wat in Nederland via computers en systemen gaat, gaat hier gewoon met de pen in een groot boek. En als ik dan iemand geregistreerd had, moest ik ook nog het bloed afnemen en dan stonden er 2 collega’s de tests uit te voeren. Een prima dag en als er dan aan het einde van de dag ook nog gezegd wordt door de baas dat je hard gewerkt hebt; ben ik tevreden! Daarna op naar huis, want ik was nog steeds bekaf van het hele weekend en alle leuke dingen. Daar heb ik rustig rondom het huis gezeten en wat voor school gedaan; heerlijk om niets te moeten en gewoon wat aan te rommelen.

Dag 52 03-04-2013

Weer op naar het ziekenhuis. Weer net zo’n bezetting als gister, heerlijk echt waar. Iedereen zijn eigen taken en een echt team gevoel. De mensen in het lab zijn echt heel aardig voor ons en betrekken ons echt bij het team, dat werkt zo lekker! Normaal vanaf een uur of 14:00 komt de latedienst binnen lopen en dan ga je rustig aan je dienst afronden en naar huis. Maar vandaag was er een vergadering dus geen late dienst.. Ook moest er iemand van de dagdienst naar die vergadering dus dat betekende dat ik nog maar samen met 1 iemand in het lab stond. Anne moest wel direct na het werk naar huis want die zou naar haar nieuwe familie verhuizen dus die was al weg gegaan en ik zou dan komen zodra ik klaar was. Omdat mijn collega en ik allebei elkaar niet in de steek wilden laten, hebben we tot 16:00 doorgewerkt, totdat de baas zei dat we dan toch wel mochten gaan; oja hij had eerst wel een hele doos met reageerbuisjes om laten vallen.. die je dan vervolgens allemaal 1 voor 1 moet gaan opruimen.. want zelf zou hij dat niet doen. Zaten we dan op de grond die dingen op te ruimen.. Dan nu toch maar op naar Anne. Daar was ondertussen Ageyman al geweest en hij had verteld dat ze vandaag nog niet naar haar nieuwe familie zou gaan.. erg jammer, want dit wordt al een aantal weken gezegd. Dan toch maar weer op naar huis. En eigenlijk heel standaard.. weer rondom de winkel en het huis zitten met de hele familie, zulke avonden zijn altijd erg gezellig!

Dag 53 04-04-2013

We beginnen deze dag met….. wassen!! Mijn favorieten klusje van de week; not! Maar omdat ik het de afgelopen weken nog nooit helemaal zelf had gedaan, was dat voor vandaag weer mijn voornemen! En deze keer luisterde iedereen en heb ik daar helemaal alleen met mijn 3 emmertjes water mijn kleding gewassen. Met als resultaat, 2 blaren op mijn handen; dat betekent dat ik goed gewassen heb! Op een gegeven moment kwam er wel een nicht van de familie bij me zitten, die niet eens vroeg of ze moest helpen en die heeft toen de gehele tijd naast me gezeten; zo hebben we wat gekletst en heb ik me verbaasd over het feit dat ze zei dat ze 2 vriendjes had.. Ik dacht dat dat niet kon in Ghana? Nou blijkbaar wel, want zij kon ze heel goed combineren! Haha. Daarna een voorlichting voorbereidt en voor school bezig geweest. Ook moesten we nog over verschillende gezondheidsproblemen informatie opzoeken en ben ik daar mee bezig geweest. Daarna even naar de shoprite om wat eten en drinken te halen, aangezien we weer door de voorraad heen waren en daarna kwam Anne met mij mee naar huis om samen even voor wat opdrachten voor school te gaan zitten. En toen hadden we het grandioze idee om Pauline te vragen of ze ook kwam slapen in het paleis vanavond; aangezien we morgen weer met z’n alle weggaan! Die wilde dat wel, dus nadat wij in een kamertje waar het 30graden was voor school bezig waren geweest zijn we naar Kasoa gegaan om Anne haar spullen thuis op te halen en om Pauline op te wachten zodat we met z’n 3^e naar het paleis konden gaan. Daar hebben we heerlijk bij gekletst, want we hadden elkaar natuurlijk al 3 dagen niet meer gezien! En daarna hebben we heerlijk buiten gezeten tussen mijn familie.

Dag 54 05-04-2013

Vrijdag, alweer weekend. Wat ging deze week weer snel zeg. We zouden vandaag richting Accra gaan om voor Pauline naar de samsung winkel te gaan en Anne en ik konden ons visum ophalen, tenminste dat was de bedoeling.. Nadat we bij de samsung winkel Pauline haar telefoon hadden achtergelaten om hem te laten maken, zijn we naar de ambassade gegaan. Daar lieten we vol goede moed ons bewijs zien dat we hem ingeleverd hadden en gingen zitten.. nou daar komt het natuurlijk al; hij was nog niet klaar. Dit was al de tweede keer dat we ervoor terug kwamen en nog steeds was hij niet klaar, terwijl we nu alweer 2 weken verder waren sinds de laatste keer dat we er waren. Dit zijn natuurlijk geen zaken. Omdat de mevrouw achter de balie toch ook wel vond dat het niet klopte, had ze iemand gestuurd om ervoor te zorgen dat hij vandaag gemaakt zou worden; en we moesten gaan zitten. Nou daar zaten we dan, met een rommelende buik van de honger in een hokje vol met Ghanezen te wachten op ons paspoort/visum. Na 2 uur te hebben gewacht waren we er wel klaar mee. We gingen toen nogmaals naar de mevrouw en ze gaf aan dat het niet ging lukken vandaag en dat we volgende week terug moesten komen. Ja dat zeiden ze 2 weken terug ook en nu is ie dus nog niet klaar. Toen ik vroeg of ik misschien mijn paspoort mocht zien omdat ik zeker wilde weten dat ze hem niet kwijt waren; werd de mevrouw boos. Waar ik toch het lef vandaag haalde om dat te vragen.. terwijl ik het een hele terechte vraag vond. Oke dan maar weer zonder paspoort de ambassade verlaten; je voelt je dan echt heel lullig, want het is een heel naar gevoel en idee om zonder paspoort door Ghana te lopen. Want als we onverwachts terug naar Nederland moeten dan ligt ons paspoort nog in Accra en kunnen we dus niets.. nou niet teveel over nadenken en dan maar hopen dat hij volgende week klaar is. Ondertussen was ons humeur alweer gezakt naar -1000. Dan als troost maar naar het strand. En ja zelfs daar op het strand, herkennen mensen ons al! Jeetje wat zijn wij met z’n 3^e beroemd hier in Ghana (wil niet opscheppen hoor..). Na deze middag op het strand zouden we naar Jappe in Tema gaan omdat we morgen ochtend vroeg met z’n alle naar Akosombo zouden gaan. We hadden een taxi chauffeur gevonden die ons voor een leuk bedrag naar Tema wilde brengen (echt veelste weinig geld voor het stuk wat hij heeft gereden) maar wat een gelukkig mens was die taxi chauffeur met 3 blanke vrouwen in zijn auto; hij heeft de gehele reis alleen maar gelachen. Aangekomen bij Jappe hebben we daar heerlijk gedouched onder een normale douche en gingen we daarna bij Hans uit eten; een heerlijke schnitzel! Nadat we daar even hadden gezeten wilde Erik (een Amerikaan, die we kennen van voorgaande feestjes) naar een andere club. Vienna city, dat is een soort van hoerenclub. Nou wij gaan wel mee hoor. Nou daar zaten we dan als 3 blanke vrouwen tussen de zwarte vrouwen die zichzelf proberen te verkopen. Wat een ervaringen zo in Ghana. En als ik dan ook nog hoor hoeveel zo’n vrouw vraagt voor wat ‘handelingen’, dan is het echt een lachertje. Daar zouden ze in Nederland hun sok nog niet voor uit doen. Maar gelachen hebben we zeker.

Dag 55 06-04-2013

Vandaag zouden we naar Akosombo. Dat is een mooi gebied in het oosten van Ghana. We gingen met z’n alle; Jappe, Pauline, Anne, Iris, Erik en een meisje wat Erik ergens had gevonden.. (!!). Nou daar gingen we; met z’n 4^e op de achterbank van de auto; heerlijk zo smorgens vroeg na eigenlijk net iets te weinig slaap.. De omgeving werd echt steeds mooier en ook steeds groener. Zo groen hadden we het al een tijdje niet meer gezien. Onze eerste stop was bij een hotel, daar gingen we eerst ontbijten. Het hotel lag aan de Volta dus het was een enorm mooi uitzicht. Ook hadden ze daar allerlei dieren; krokodillen, schilpadden, apen en slangen. Dat was toch ook weer iets.. we kwamen bij een leeg hok.. De rest had eerst al in het hok gekeken en was in de veronderstelling dat hij leeg was, omdat ik natuurlijk, zo eigenwijs als ik was, dat niet geloofde en ook mijn hoofd over het randje van het hok stak om te kijken of er dan toch misschien niet iets in het hoekje zat had ik de schrik van mijn leven; een slang!!!!! Die zaten daar dus in dat hok.. alleen was hij helemaal boven in het hok en echt dicht onder het gaas. Ik ben echt als de dood voor slangen dus had de tranen in mijn ogen staan toen ik ervan schrok dat ik zowat met mijn neus die slang aanraakte (als zat er nog wel gaas tussen..). Iedereen heeft natuurlijk erg gelachen van mijn gil concert! Toen Anne zo stoer was om dat beest aan te raken door het gaas heen wilde ik dat natuurlijk ook wel.. na 5 minuten hebben te staan; wel doen/niet doen.. dan toch alle moed verzameld om dat beest aan te raken; bah bah bah! Hierna ging onze reis verder naar een ander mooi plekje. Weer een plekje aan het meer maar nu eentje waar je kon zwemmen in het meer. Echt een heel mooi plekje was het. Zitten onder de boom, zwemmen in het meer en genieten van de rust en de mooie omgeving. Ook hing er zo’n zwaai ding boven het meer zodat je vanaf de kant kon zwaaien en dan boven het water los kon laten; erg spannend want je moest ver genoeg gaan anders kwam je op de stenen; maar ook dat was weer leuk om te doen. We hebben daar heerlijk een paar uur gezeten en genoten van alles; ik wist niet dat Ghana ook zulke mooie plekjes had. Daarna onze reis voortgezet naar het laatste punt. Een hotel vlakbij de dam op een heuvel, dus met uitzicht over de dam en een groot deel van het meer. Heel mooi om te zien. We hebben daar wat gegeten en hebben daar heerlijk gezeten. En nu weer op weg naar huis, want op de heen weg was het druk op de weg dus dat zal op de terugweg ook wel zo zijn. Omdat het met z’n 4^e op de achterbank toch niet zo’n heel groot succes was, hadden we het briljante idee om in de bak van de pick up te gaan zitten. Nou en daar zaten we dan, Pauline, Erik, die vrouw en ik in de bak. Iedereen keek ons natuurlijk na, maar wat zat dat lekker zeg. Altijd al eens willen doen; door de bushbush rijden achterin zo’n pick up. Op een gegeven moment begon het zelfs te regenen, maar dat kon de sfeer niet bederven want wat was zelfs dat heerlijk om dan daar te zitten! En de mensen die achter je rijden hebben de grootste lol om je daar te zien zitten. Zo hebben we dan de gehele reis (1,5uur) gezeten. Aangekomen in Tema, hadden Jacques en Wendy (de mensen waar Jappe bij in huis woont) een heerlijke BBQ voor ons klaargemaakt! Dus we konden zo aanschuiven. Wat was dat weer lekker zeg en wat een gastvrijheid! Erik had het vrouwtje weer naar haar ‘werk’ gebracht en was ook weer aangeschoven. We hebben heerlijk gegeten! Daarna zijn we op stap gegaan in Accra. Omdat het het laatste weekend met z’n alle in Ghana was! Dus een ‘afscheidsfeestje’ was wel op zijn plaats. Omdat Anne erg moe was bleef die thuis en zijn we met z’n 3^e gegaan. En wat was het weer een feestje, een paar hoogtepunten; - Een leuke, lekkere blanke man in de club, maar die dan zijn beroep verteld (steward..) en die dan vervolgens meer belangstelling heeft voor Jappe en het liefst die nacht nog met hem had getrouwd.. & - Een ouwe man, voor ons genaamd; opa. Die met een enorm jonge meid staat te dansen en waar je hem eigenlijk al de gehele avond om uitlacht en bekijkt en dingen over zegt; en dan als hij met je begint te praten en je komt op het punt; uit welk land kom je? En hij zegt; Nederland.. dat je je even heel lullig voelt omdat hij dus alles heeft gehoord waarvan je dacht dat niemand dat kon verstaan omdat er toch nooit Nederlanders daar zijn.. Een avond om nooit te vergeten in ieder geval!

Dag 56 07-04-2013

Dit was een hele korte nacht.. om 05:00 lag ik erin en om 07:00 werd ik wakker gemaakt door Wendy omdat ze mijn haar zou gaan vlechten! Zo fris als ik me voelde na die 2 uurtjes slaap, ben ik op het krukje gaan zitten en er vervolgens de komende uren niet meer vanaf gekomen. Wendy deed het allemaal alleen en het was eigenlijk meer werk dan dat we ons beide hadden bedacht.. Zo langzamerhand werd iedereen wakker en kwamen ze naar buiten, terwijl ik zat te v(l)echten tegen mijn slaap; maaaaaar allemaal voor een goed doel! Na 12uur lang te hebben gezeten op dat krukje.. en mijn kont echt heel zeer deed en mijn hoofd ook van het trekken aan mijn haar; was daar dan toch het eind resultaat; een heel hoofd vol met vlechtjes en dus echt Afrikaans haar! Super mooi had ze het gedaan en wat was ik Wendy dankbaar dat ze dit voor mij had gedaan en dat ook nog eens met een goede zwangere buik. De rest had de gehele dag naast me gezeten aan tafel en hebben een rustige zondag gehad. Met als avondeten weer een echte Hollandse frikadel. Daarna zijn we door Jappe naar Accra gebracht en hebben we daar onze vriend de taxi chauffeur weer gebeld of hij ons naar Kasoa wilde brengen. Dit wilde hij wel, gelukkig, al hebben we wel eerst weer een tijd moeten wachten voordat hij er eindelijk was. En alsof ie op de praatstoel zat, hij heeft de gehele reis geouwehoerd en daar hadden we nou net geen zin in na zo’n kort nachtje.. Omdat het al laat was toen ik in Ofankur aankwam, was alleen BieBie nog wakker, die heeft toen zo’n haarnetje uit de winkel gehaald; want die Afrikanen dragen allemaal een slaap netje voor het haar, dus ook ik moest daar aan geloven. Ik ben blij dat niemand mij ziet ‘snachts, wat een verschrikkelijk ding.

Dag 57 08-04-2013

Vandaag was de dag dat Anne eindelijk naar een nieuw gezin kon! Anne had ‘smorgens ruzie gemaakt met de bank en had haar geld niet gekregen, ze kon het hele weekend al nergens pinnen omdat de banken stuk waren ofzo? En net nu, nu haar transactie voltooid was; viel de stroom uit! Geen geld. Aangezien haar nieuwe gezin 5 minuten bij mij vandaan is; stond ik langs de kant van de weg om Anne dan toch maar wat geld te geven; anders kon ze helemaal niets en aangezien ze hier niets gratis doen; is geld op zak wel fijn. Al snel kreeg ik allemaal berichten met hoe leuk het wel niet was in het nieuwe gezin; een echt Afrikaans gezin! Douche onder de sterrenhemel etc etc. Eigenlijk wel jaloers op natuurlijk, maar zou mijn gezin voor niets meer willen ruilen. Dan maar een paar keer op bezoek bij Anne! Omdat ik echt nog helemaal gesloopt was van het hele weekend heb ik een heerlijke, luie dag gehad en op tijd naar bed. Omdat niemand snapte dat ik vroeg naar bed ging, kwam iedereen wel een keer kijken of ik wel echt sliep en ik nog wel leefde. Dan slaap ik dus nog niet vroeg; wat natuurlijk wel de bedoeling was! En zien mensen me toch nog met dat slaapkappie op..

Dag 58 09-04-2013

Nou maar weer op naar het ziekenhuis, naar de ward. Het is echt heel rustig op de ward en deze week kwamen alle stagiaires naar de ward, wat betekent stoeien om wie de leuke klusjes, als die er zijn mag doen. En voor de rest alleen maar op een stoel zitten en soms een kindje vast houden als er een infuus gezet moet worden. Nee de ward is niet mijn favorieten plek in het ziekenhuis. Gelukkig kan ik af en toe even naar het laboratorium om even wat te doen en wat gezelligheid op te zoeken. Na stage ging ik met Anne mee naar huis. Ik wilde dan wel eens weten hoe zij woonde. Eerst was het al een heel gedoe om een trotro of taxi te vinden naar haar huis. Want mijn dorp is eigenlijk het verste waar een taxi heen gaat en dan krijg je al een trotro voor lange afstand. Dan eerst maar even langs mijn huis, ook omdat ik me even om wilde kleden. En vanaf daar hebben we een taxi gepakt naar Papase. Toen ik daar aan kwam hing er echt een hele aparte stemming.. We dachten hier eerst niets bij, ook omdat Anne zei dat ze deze mensen gister hier nog niet had gezien. Maar al snel werd het voor ons duidelijk dat het een reden had. Er zat een vrouw namelijk met iets op schoot.. en al snel kwamen we erachter dat er een kindje in die deken gewikkeld zat, een overleden kindje. En achter die vrouw zat een jonge meid te huilen. Het kindje was kort na de bevalling overleden, later hoorde ik van Anne het hele verhaal; vlak na de bevalling kwamen ze er in het ziekenhuis achter dat het kindje meer zorg nodig zou hebben en dat ze dus naar een groter ziekenhuis zouden moeten. Dus met het kindje in de trotro (!!!!!!) en op weg naar het ziekenhuis, alleen is het in de trotro overleden. Het kindje heeft ongeveer 1,5 uur geleefd. Het vreemde was wel dat het kindje heel klein was, terwijl ze zeiden dat het kindje na 8 maanden zwangerschap ter wereld kwam. Maar een bizarre situatie was het wel. Want de moeder houdt zelf het kindje niet vast en zit ook dus zo’n 3 uur na de bevalling gewoon op een klein krukje terwijl er voor ons een stoel wordt gepakt? Het is hier normaal, maar voor mij was het een hele rare situatie. En dan moest de vrouw even wat doen die het kindje op schoot had en dan wordt het kindje gewoon even op een stapel vuile was gelegd.. echt heel raar! En daarna kwam de gastmoeder van Anne aan met een paar mannen, die hadden scheppen in hun hand en dan gaan ze dus het kindje begraven. En weer wordt de moeder van het kindje nergens bij betrokken! Echt heel bizar, maar ze zeggen dat ze dit doen omdat moeder anders altijd geconfronteerd wordt met de plek waar het kindje begraven is, want dat is gewoon ergens in het dorp. Een evaring was dit wel deze middag. Daarna weer op naar huis en de rest van de avond niets gedaan. Soms klinkt het alsof ik wat lui ben.. maar ik ben gewoon echt moe! Ik geef de schuld allemaal aan dat rasta haar, want dat is wel echt heel zwaar! Ik denk zo’n 2 kilo.

Dag 59 10-04-2013

Het laatste dagje ziekenhuis deze week. Omdat ik echt niets te doen heb op de ward had ik aan de baas van het lab gevraagd of ik daar mocht helpen vandaag; gelukkig mocht dat. En wat een heerlijke stage dag was dit! Anne en ik deden het registreren, het bloedprikken en het wegschrijven van de uitslagen, terwijl 2 andere de onderzoeken uitvoerden. Echt heerlijk werken is dat; want je hebt echt het gevoel dat je het hele lab runt met zijn tweeën. En ondertussen heb je het ook nog eens gezellig met je collega’s! Ja dat lab, dat trekt mij wel en ik heb er het idee dat ik ook nog heel veel leer. Omdat ik nog steeds echt heel erg moe was en mijn hoofd echt onwijs zeer doet en moe is, is het nieuwe standaard ritueel; na stage even een siësta; maar voor de rest ben ik niet lui hoor; ik denk echt dat het komt door al dat haar op mijn hoofd! Dus even een paar uurtjes de ogen dicht smiddags en dan kan ik er ‘savonds weer tegen aan! Niet dat de avonden hier spannend zijn.. want het is af en toe een beetje voetbal kijken hier in het dorp bij wat neven en broertjes en vervolgens buiten zitten en wat kletsen.

Dag 60 11-04-2013

Jeetje, nu ik zo die dag 60 neer zet; wat gaat de tijd hard zeg! NIET LEUK! Vandaag werden we in Awutu Breku verwacht om voorlichting te geven. Omdat we van Ageyman niet goed door gecommuniceerd hadden gekregen wat precies de bedoeling was van vandaag hadden we niet het juiste voorbereid. We zijn toen even op de school gaan kijken, echt heel raar is dat, want als je zo lang de school rijdt dan denk je dat het een varkensschuur ofzo is. Maar als je dan naar binnen gaat dan is het dus een school! Een klas, is gewoon een kleine stal met wat tafeltjes en stoeltjes erin. En zo heb je ongeveer 8 van die hokjes en die staan in een U-vorm en dan heb je een kleine binnenplaats. De kindjes zijn heel blij om je te zien. We hadden afgesproken om morgen de voorlichting te gaan geven zodat we vandaag nog het goede voor konden bereiden, dit was prima en hebben we afgesproken om morgen om 09:00 daar te zijn. Hierna is Anne even naar de shoprite geweest en ben ik naar huis gegaan; tijd voor een siësta! (nee ik ben nog steeds niet lui hoor). Anne zou nadat ze bij de shoprite geweest was even langs komen om de voorlichting voor te bereiden. Maar ze kwam te vroeg.. want ik was nog niet uitgerust genoeg! Gelukkig vond ze het helemaal niet erg om ook even de ogen dicht te doen en hebben we samen nog even een siesta gedaan! We worden toch geen echte Afrikanen he.. die hele dagen moe zijn.. Daarna zijn we bezig geweest voor de voorlichting. Anne is toen weer naar huis gegaan en ik heb toen samen met 2 neven een spelletje gekaart. Het was een Afrikaans spel en ik snapte er niets van, maar na een paar oefen potjes had ik dan een klein beetje door wat het doel was van het spel. Mijn ene neef die zat me al te pesten; ga terug naar school, leer rekenen.. etc etc. Maar ondertussen; had ik hem wel mooi verslagen en was hij de rest van de dag sagerijnig omdat hij heel slecht tegen zijn verlies kan! Hierna weer even voetbal gekeken op het veld en weer vroeg naar bed. Nog steeds snapt niemand er iets van; dat ik zo vroeg ga slapen en blijven ze elke avond een paar keer mijn kamer binnen komen!

Dag 61 12-04-2013

Vandaag de dag van de voorlichting! Best spannend, zo’n eerste keer op een school voor een groep kinderen en dan ook nog eens in het Engels! We gingen samen met Bernard, en die zou ons helpen als het stil viel of als het te moeilijk werd. We kwamen daaraan op school en iedereen zat netjes 3 aan 3 en toen wij over de drempel kwamen; ging iedereen staan, zeiden Good Morning, how are you? En als je dan antwoord gaf, zeiden ze weer in koor Fine, thank you. En echt alles ging in koor! Jeetje; wij zijn het maar. De directeur deed een gebaar en iedereen mocht weer gaan zitten. We werden geïntroduceerd en dan mochten we ons ding doen. We hadden bedacht om er een soort van quiz van te maken omdat we niet met onze vingers willen wijzen wat hun beter kunnen doen en we waren benieuwd wat ze er al van wisten. We hadden als onderwerpen; malaria, drink water en cholera. En daar hadden we een combinatie van gemaakt omdat het allemaal met elkaar in verbinding staat. Wij stelde de vragen dan moesten de kinderen aangeven of dat goed of fout was wat we zeiden. De deden gelukkig erg enthousiast mee en als ze dat niet deden.. ja daar komt het; dan kwam de directeur met de stok aanlopen en werden ze geslagen. Dit is heel bizar om te zien en dit gebeurde een aantal keer en ook werden er 2 kindjes in de hoek gezet nadat ze een slag met de stok kregen. Maar de directeur vindt dan dat ze de school belachelijk maken door niet te luisteren naar 2 blanke mensen. Ja het was een leuke voorlichting en het viel ons alles mee en we waren blij dat Bernard er was om ons af en toe wat aan te vullen! Hierna zijn we naar Accra geweest om een cadeautje voor BieBie te kopen want die is zondag jarig; maar hopen dat we het juiste hebben gekocht al is zij al met alles blij. Daarna heb ik een begin gemaakt aan deze blog, wachten tot het feestje van Bleshen (zusje) losbarst, ze wordt 2. Nou en een feestje was dat. Ze zag eruit als Barbie (zelfs wel een beetje als zo’n opgedoft meisje; waar zelfs wedstrijden voor zijn..) en alles was versiert. Er was zelfs een taart met haar naam en de leeftijd erop, eten voor 100 mensen en een heleboel kinderen en alle familieleden. Zo kun je wel heel goed merken dat mijn familie het dan toch wel goed heeft. Want nadat de oudste dochter van de chief, haar dansje voor god had gedaan wilde ze muziek. Dus ik had mijn boxje erbij gepakt en wat Afrikaanse muziek opgezet. Maar later kwam er een neef met een laptop en een groot paar boxen en ging die verder als DJ. Ja dat kan dan allemaal in Afrika.. We kregen allemaal een glaasje limonade (blijft toch een kinder verjaardag he) een stukje taart, wat eten en een lolly aan het eind en dat was het feestje. Het feestvarken zelf was moe, want barbie zat de gehele tijd met een duim in haar mond en alles wat we deden was niet goed. Maar gelukkig weet de rest wel een feestje te bouwen; wat kunnen ze dansen die Ghanezen! Ik had samen met Anne een cadeautje samengesteld; bellenblaas, spiegeltje, kleurboek, kleurpotloden, springtouw en een zonnebril en wat was ze daar toch blij mee. Ze heeft de rest van de avond met alles in haar armen rondgelopen en iedereen die er ook maar naar wees kreeg een boze blik. Hierna was het feestje af, de chief wilde slapen en dat lukt niet met de muziek zo hard, dus einde feestje. Toen heb ik buiten nog even gezeten en een spelletje gekaart met 2 neven en daarna naar bed.

Dag 62 13-04-2013

Zaterdag, sinds tijden dat ik weer eens een zaterdag ochtend thuis ben. Ik hoorde vanmorgen van de moeder van Bleshen dat ze zelfs met haar cadeautjes geslapen heeft, dat is heel goed. Vandaag stond eigenlijk in de planning om te gaan wassen.. alleen er was geen water en geen plek op de waslijn. SHIT! Want nu heb ik niets om aan te doen naar het strand vandaag. Want we gaan vandaag maar weer eens naar het strand! Hester, Stephanie en Inge-Borg zijn vanuit het noorden een weekje hier. Hester en Stephanie gaan hierna naar huis en Inge-Borg gaat weer terug naar het Noorden. We hebben met hun afgesproken om vandaag naar Kokrobite te gaan, het rastastrand en daar vanavond een feestje op te zoeken. We zijn erg benieuwd! En dan morgen weer naar huis, want BieBie is jarig, groot feest dus, want ze roept al zo’n 2 maanden dat ze bijna jarig is!

Alweer 62 dagen in Ghana. De tijd gaat echt heel hard, soms iets te hard als je het mij vraagt. Over 2 weken komen mijn ouders en zusje al deze kant op, dat is iets waar je nu dan wel naar toe leeft; maar meer omdat je zo graag hun wil laten zien hoe ik hier woon. Er is een kamer in het huis voor hun beschikbaar gesteld dus ze kunnen ook echt het Afrikaanse leven ervaren en natuurlijk hoop ik dat het ook echt 2 Afrikaans weken worden; dus de stroom die dagelijks uitvalt, het eten wat ze tegen gaat vallen, de trotro’s en gewoon alles wat erbij hoort. Want het is nog steeds zo dat de stroom vaak uitvalt, al is het nu tegenwoordig vaker overdag dat hij uitvalt dan ’s nachts, ik krijg nog steeds salade als avond eten, al is het steeds vaker dat ze er een Afrikaans goedje bij doen en ze de hoeveelheid peper wat opvoeren. Maar dat is iets waar ik zelf om gevraagd heb, ook eet ik tegenwoordig FooFoo en Bangkoe. Oja nog zoiets; leuk een airco op je kamer, maar die doet het tegenwoordig niet meer zo goed en heb ik ook mijn eigen privé zwembad op mijn kamer. Elke avond/nacht heb ik een grote ton vol met water wat uit die airco komt en soms lijkt het ook of dat ding elk moment gaat ontploffen.. erg ideaal is het dus niet. Want er komt een dag en dan zijn al mijn spullen in mijn kamer nat. Maar goed, welkom in Afrika, want ik kwam hier natuurlijk helemaal niet met het idee dat ik een airco zou hebben dus eigenlijk moet ik niet zeuren.

Ik heb zelf het idee dat de verhalen steeds saaier worden, hoop niet dat jullie dat ook vinden! Nog 2 weken stage en dan kunnen we dat afsluiten. Aankomend weekend gaan we voor de laatste keer naar Accra om vrijdag weer ons visum op te halen.. en om Pauline haar moeder van het vliegveld te halen en zondag avond Anne haar ouders + zusje + vriend. Allemaal leuke dingen in het vooruitzicht!

Tot het volgende verhaal!

Liefs vanuit Ghana