Lieve, Lieve, Lieve mensen!

Het is weer zover, een verhaal vanuit Ghana! Dit keer een minder spannend verhaal dan het voorgaande, maar dat zie ik alleen maar als positief! Haha. Omdat we ondertussen al bij dag 30 tm dag 38 zijn aangekomen, zet ik er ook maar de datum bij. Het was me weer een week, wat een avontuur!

Dag 30 12-03-2013

Vandaag moesten we weer terug vanuit Tema naar huis. Jappe zou ons brengen want Anne moest gewoon stage lopen vandaag; ik mocht nog niet stage lopen omdat het toch een bacteriële infectie is wat ik onder de leden heb. Het was alleen gigantisch druk op de weg en ook wist meneer Jappe de weg nog niet zo goed.. dus Anne was sowieso te laat op haar stage. Ze moet wat voor me over hebben.. Om 09:30 was ik dan thuis en heb ik rustig aan gedaan. Een beetje aan school gewerkt en ook even bijkomen, want de medicatie die ik had; daar werd je toch ook wel beroerd van; misselijk en heel moe. ’s Middags zouden we eigenlijk naar het dorpje van Pauline, Awutu Breku, gaan om voorlichting te geven, maar ik voelde me echt heel energieloos en ben lekker thuis gebleven, dat komt morgen wel weer, evengoed heb ik thuis wat onderwerpen uit proberen te zoeken voor de voorlichting. Na het voorlichting geven, wat eigenlijk ook net niets inhield vandaag, kwam Anne bij me langs om haar spullen op te halen, ook kwam ze me de planning van de week brengen; jeeeeeeetje wat een drukke week.. (het is nog niets bij me normale weekindeling in Nederland, maar toch..). ’s avonds ben ik lekker op tijd mijn bed in gegaan… want ja.. ik moet nog steeds mijn kleding wassen.. dus zou nu echt woensdag vroeg mijn bed uitgaan om te wassen.

Dag 31 13-03-2013

Okeeeeee.. de wekker ging om 07:00 om te wassen maar mijn bed lag nog veelste lekker.. ook omdat de energie vannacht aan was dus ik een heerlijke airco had die ervoor zorgde dat mijn kamer 28graden was in plaats van 33 graden.. heeeerlijk! Oke dan om 09:00 dan echt maar mijn bed uit; want anders zijn mijn kleren niet droog aan het eind van de dag (dat hou ik mezelf dan maar voor, maar weet dat het grote onzin is.. want zoiets is hier binnen een uur droog). Rustig even wat ontbijten en dan gaat het echt gebeuren. Iedereen was van de partij om water voor mij te halen en om allemaal op een rijtje naar mij te staan kijken hoe ik mijn kleding was; want het was me toch een berg.. ook is het natuurlijk gewoon een mooie verschijning als een obrunny haar kleding wast op een hele idiote manier omdat ze er helemaal niet handig in is; om kleding te wassen met de hand. Omdat ze me toch wel een beetje zielig vonden hadden ze een meisje uit de familie gevraagd om mij te helpen en om het mij ook vooral te leren.. Ik voel me dan in eerste instantie erg bezwaard omdat dat arme kind een beetje mijn vieze kleding moet gaan wassen, maar uiteindelijk ben ik heel blij met haar hulp, want het gaat een stuk sneller allemaal en ook zal het een stuk schoner worden. Na 2uur lang wassen, was dan die hele berg eindelijk weg en hing heel de binnenplaatst vol met kledingstukken van mij.. oeps! Het erge was nog dat daar op het midden van de binnenplaatst, voor mij vreemde, mensen zaten; het leek wel of ze bezig waren met een inschrijving ofzo. En al mijn kleren daaromheen hingen en natuurlijk net mijn ondergoed precies naast hun hing te drogen.. Toen ik aangaf dat dit misschien wel wat raar was; moesten ze heel hard lachen en zeiden ze; je ondergoed moet toch ook knap drogen en het ziet er best leuk uit allemaal hoor! Oke, weg dat schaamtegevoel dan. Daarna heb ik me omgekleed en klaargemaakt om de parlemount chief te ontmoeten. Dit is zeg maar de hoofd chief van een bepaald deel van Ghana, voor ons is dat het Awutu gebied. We gingen daar heen met Ageyman, Sandra, Pauline en Anne. We hadden echt verwacht om in een soort paleis te worden ontvangen, maar het was eigenlijk gewoon een netjes, niet te chique huis. De chief was heel gastvrij en we mochten hem allemaal vragen stellen. Hij vertelde ook over zijn leven voordat hij chief werd. Hij heeft namelijk 32 jaar in Duitsland gewoond met zijn vrouw en kinderen en had daar zijn eigen leven als prof voetballer, ook hield hij wel van de gezelligheid en de feestjes. Maar op een dag werd hij gebeld dat ze een nieuwe chief zochten en dat hij in aanmerking kwam voor die functie. Als de chief namelijk komt te overlijden wordt er een vervanger gezocht; deze wordt wel binnen de Royal familie gezocht (zo is mijn familie ook een deel van de Royal familie) en je mag ten alle tijden weigeren, alleen als ze niet iemand anders geschikt genoeg voor de job vinden dan moet je hoe dan ook; chief worden. Op dat punt moest de chief dus stoppen met zijn leven en moest hij opeens terug komen naar Ghana en leven naar de regels; zo mag hij nooit alleen over straat, mag hij nooit alleen het land uit, waardoor hij zijn kinderen amper ziet omdat die in Duitsland zijn gebleven; ik vind het knap maar voor die mensen is dat een droom! We hebben toen wat foto’s gemaakt van hem en zijn huis en daarna zijn we weer in de trotro terug gegaan naar Kasoa.. alleen dat duurde een eeuwigheid; want het is altijd zo druk in en rond Kasoa dat je hoe dan ook altijd in de file staat en zo ook vanavond weer, en ik had nog wel het voornemen om voor het donker thuis te zijn.. om 18:30 waren we dan eindelijk in Kasoa. Pauline en Ageyman gingen snel naar huis want Pauline moest om 20:00 beginnen aan haar 3^de nachtdienst en Anne kon zo lopend naar huis. Sandra moet nog een lange tijd in de trotro zitten en wilde haar niet alleen op de trotro laten wachten in het donker dat ik met haar mee zou gaan in de trotro. Mijn dorp ligt namelijk aan de weg naar het dorp van Sandra. Ik had van Sandra wel eens gehoord dat ze lang op een trotro moest wachten, maar dacht dat dat wel mee viel.. nou mooi niet dus!! Want we moesten in een rijtje gaan staan en wachten tot de trotro richting dat dorp eraan kwam.. we hebben zo’n 30 minuten gewacht toen er voor de eerste keer een trotro aan kwam rijden. Alleen voordat wij maar met onze ogen knipperde, zat die hele trotro al vol met mensen. Ze stormde echt op die auto af met gevaar voor iedereen zijn leven propte ze zichzelf in de trotro. Zelfs kleine kindjes die gewoon huilde omdat ze platgedrukt werden. Nou we willen wel graag naar huis; maar om er zo voor te vechten.. nee dankje. Dus we gingen weer trouw terug staan in de rij. Ik vind het toch opvallend dat die mensen daar ook echt in een rij gaan staan, het is net de wachtrij voor de Goliath. Na ongeveer nog zo’n 45minuten te hebben gewacht kwam er een nieuwe trotro aan rijden. Het gaat mijn geen tweede keer overkomen dat ik niet in die trotro pas en we stonden vooraan in de rij dus vond ook wel dat het ons recht was. Alleen was Sandra ondertussen aan de praat geraakt met een taxi chauffeur die haar bleek te kennen, Sandra had werkelijk waar geen enkel idee wie die gozer was maar toen hij haar gastvader aan de telefoon had, wist ze nog steeds niet wie het was; maar vertrouwde ze het wel wat meer. Haar gastvader had met de taxi chauffeur afgesproken dat hij ons naar huis zou brengen.. Nouuuuu zit ik eindelijk in een trotro.. moeten we er weer uit.. Nou op basis van goed vertrouwen dan maar in de taxi gestapt, Sandra kon nog steeds niet bedenken wie die taxi driver nou zou zijn.. hij heeft mij afgezet thuis en Sandra meegenomen naar haar dorpje. Om 20:00 was ik dan eindelijk thuis; jeetje wat een terugreis voor zo’n kleine afstand! Snel douche en te bed.. ondertussen was natuurlijk de energie ook weer uitgevallen; en ik had nog wel mijn klamboe omhoog liggen.. dat wordt weer me bed in zonder dat ik kan zien wat er nog meer allemaal in mijn bed ligt.. Hallo Afrika (ik vind die kleine insecten enzo hier, echt niet leuk..)!

Dag 32 14-03-2013

Vandaag zouden we naar Sandra haar dorp om te zien hoe zij daar woont en ook zou Sandra voorlichting gaan geven in de vorm van een toneelspel en zouden wij daar naar komen kijken. Om 07:00 had Anne met Ageyman afgesproken in Kasoa en dan zouden ze rond 07:45 bij mij in Ofankur zijn. Om 07:15 belde ik Anne op om te vragen of ze al onderweg waren, maar Anne zat nog steeds te wachten op Ageyman. We hadden Ageyman beiden gebeld om te vragen waar hij was; en steeds zei die heel slaperig dat hij er bijna was. Anne zou me bellen als ze wegreden uit Kasoa, want dan zou ik naar de weg gaan lopen. Om 08:00 had Anne nog steeds niet gebeld, het is en blijft Afrika he! Anne was er ook klaar mee en zou naar huis gaan om wat was te doen en te wachten tot Ageyman zou bellen dat hij erwas. Net toen ze alles klaar had gezet, belde Ageyman; om 08:30, hij was er bijna dus ze kon naar de weg komen; nou daar heeft ze dus ook nog 30minuten staan wachten en om 09:20 kwamen ze dan eindelijk in Ofankur. Snel instappen in de trotro en gas erop! Dachten we.. want Sandra belde dat de voorlichting niet doorging omdat er niemand op was komen dagen.. we waren nu toch al onderweg dus wilde ook nou wel eens een keer het dorpje van Sandra zien. Na een reis van bijna een uur.. jeetje wat een eind weg woont ze.. waren we dan in het dorpje. Een heel leeg dorpje, heel anders dan hier bij mij. Ook zag je dat dit toch weer een hele andere kant van Afrika was, overal palmbomen en toch wel huizen in een mindere conditie. Sandra zat op ons te wachten tegenover het huis van de chief, in het health center. We hebben daar eerst een tijdje met wat gezondheidsmedewerkers van het dorpje gepraat en uiteindelijk hebben we een rondleiding gekregen door het dorpje. Het was er echt heel mooi. Er is daar een soort riviertje, wat echt in de bossen ligt en dat de weg erheen al heel mooi is omdat je onder palmbomen doorloopt en je over boomstammen moet lopen om kleine beekjes over te steken en dan kom je opeens bij een riviertje. Heel erg mooi! Puur genieten. We zijn toen een stukje door de rivier gaan lopen, echt een super ervaring. Kan er nog van genieten als ik dat nu zo opschrijf! Daarna zijn we naar een naastgelegen dorpje gegaan daar was een sporttoernooi aan de gang, van verschillende scholen. En net dat wij kwamen maakte iemand een doelpunt met voetbal (ik denk ook echt dat het, het winnende doelpunt was) want iedereen rende het veld op en werden helemaal gek! En het jochie wat gescoord had; moest ook echt heel erg huilen; ook weer een ervaring om te zien! Ook in dat dorpje loop je door allemaal verschillende gedeeltes met verschillende huishoudens en verbaas je je nog steeds over het feit dat er zoveel verschillen zit tussen verschillende families/huishoudens; in de vorm van arm/rijk. Na een paar uur lopen in de brandende zon, was de energie ook wel op. We hebben nog kokosmelk gedronken uit een kokosnoot, ik hou er toch niet van…. Bah) en zijn toen huiswaarts gegaan, want we zouden vanmiddag met Pauline gaan zwemmen bij het zwembad. We nemen altijd vanaf Kasoa een taxi of trotro naar het zwembad. Nu hadden we een taxi en hadden we duidelijk gezegd gedeelde taxi! Nou mooi niet dus; want toen we bij het zwembad kwamen en hem het geld geven was hij natuurlijk niet tevreden. Hij wilde 7 maar kreeg 2. Ja halloooo we hebben 100keer gezegd dat we een gedeelde taxi willen en nu wil hij geld; mooi niet. Ik was eigenlijk al doorgelopen alleen Anne werd door hem tegengehouden. Hij hield haar ook echt vast aan haar arm en werd steeds dreigender. Toen ik me toch met de discussie ging bemoeien omdat het helemaal nergens over ging en mijn geduld steeds meer op begon te raken, begon hij ook nog te dreigen dat hij mijn telefoon zou jatten als wij hem het geld niet geven. Eigenlijk is het dan helemaal tegen mijn principes in om dan toe te geven; want ik wil hoe dan ook eigenlijk altijd wel mijn gelijk halen (ja ik heb wel een beetje zelfkennis hoor..) maar hij was toch wel heel dreigend.. Nou hier heb je 4 en nu opzouten; ik ben dan echt boos dat zulke mensen echt denken dat je rijk bent en je kan lullen wat je wilt maar je dan als blank meisje helemaal niets bent, ag die man dan ook maar weer tevreden, kan hij zijn familie te eten geven. Uiteindelijk hebben we dan wel heerlijk bij het zwembad gelegen en uiteraard weer patat gegeten, heerlijk hoor! Daarna weer terug naar huis want morgen stond er ook weer een lange dag op het programma.

Dag 33 15-03-2013

Vandaag zouden we naar Awutu Senija, we zouden hier voorlichting gaan geven. We hadden om 10:00 afgesproken met Ageyman en Pauline in Awutu Breku. Aangekomen in Awutu Breku was Ageyman nergens te bekennen en moesten we met 1 van zijn vrienden richting het dorpje, ook goed! In de trotro zei die vriend tegen mij, ik zat mooi wat om me heen te kijken en af en toe maakte ik eens een opmerking, dat ik ‘too much’ was. Ik snapte maar niet wat dat betekende, dus reageerde er maar niet op. Aangekomen in het dorpje, wist ik niet dat het zo’n mooi dorpje was! Je zag de zee al vanaf een afstand en we kregen allemaal een beetje het idee, dat we in Frankrijk of Spanje waren. Als je dan naast je kijkt zie je evengoed nog huizen in een erg slechte staat en besef je dat je toch in Ghana bent. Maar echt een heel mooi dorp was dat, als je er een paar hotels neer zou zetten zou je een hele mooie vakantie bestemming hebben daar aan zee. En na al dat mooie uitzicht wilde we natuurlijk ook wel zwemmen. Ik zei het al steeds, omdat ik het liedje: ‘let’s go to the beach, beach…’ zong, maar de rest wilde ook wel; maar gaven mij er de schuld van dat we ook nog even naar het strand zouden gaan. Eerst gingen we naar een soort kasteel aan de kust, waar je een onwijs mooi uitzicht had over zee en over het dorp. Nou zo mooi als we het uitzicht vonden, zo snel werd dat verpest.. want Pauline zei op een gegeven moment; hoor je dat geitje; die mist zijn moeder. En vervolgens nog geen 5 minuten later; kijken we naar beneden vanaf het kasteel en zien we zo hoe dat geitje vermoord wordt.. en niet op een diervriendelijke manier, nee echt met lijden.. heel sneu om te zien; maar het hoort erbij. Daarna gingen we naar het strand toe, nou dat was toch een mooi strand! Echt een bounty strand, wit zand en helder blauwe zee! Hallooooo Ghana! Omdat Ghanezen mensen niet kunnen zwemmen en wij toch wel even een duik wilden nemen, hebben we ons omgekleed (ja gewoon op het strand, achter een uit elkaar gevallen bootje; waar iedereen je kan zien; gelukkig zijn ze hier wel wat gewend!) en wat was dat water heerlijk zeg! Echt even afkoelen. Daarna gingen we weer terug in de auto richting het ziekenhuis. We kregen ook een rondleiding in het ziekenhuis; elk ziekenhuis is hier anders en ieder ziekenhuis heeft andere middelen. Dit ziekenhuis had bijvoorbeeld een hele ‘mooie’ (in afrikaanse termen) verloskamer maar de ward was daar weer heel erg armoedig. Hierna maar weer richting huis, want we zouden naar Accra toe vanavond en Pauline zou naar Kokrobite, omdat Tom morgen zou landen in Accra. Snel naar huis, spullen pakken en gaan! Onee, toch niet; want BieBie ging mee; en die was weer eens niet thuis toen ik thuis kwam. Ze was nog even naar Kasoa om haar nagels te laten doen (daar heeft ze ook echt het geld voor; not!!, die krijgt van iedereen geld; in plaats van dat ze er zelf voor gaat werken). Toen BieBie eindelijk terug was, was Aunty Cha weer weg.. Hallo lieve Ghanezen dames, we hadden om 14:30 afgesproken in Kasoa.. Nou uiteindelijk waren we natuurlijk pas om 15:30 in Kasoa. Daar stond Anne op ons te wachten en zouden we naar de shoprigt gaan want daar zou Jappe ons op komen halen, want we gingen een avondje stappen in Accra met z’n 4^e! Hier zijn we bij Jappe in de auto gestapt en gingen we eerst naar de Accra mall op wat kleding te shoppen, want BieBie wilde graag een nieuw shirtje (het is me er eentje hoor..)! Ook wilde Anne en ik nog even langs de game (ook een soort kleine Makro) om echte shampoo en crèmespoeling te kopen, want dat haar dat is op een gegeven moment zo vies en dat krijg je dan niet schoon en lekker ruikend met je parfumloze shampoo wat je hebt (anders komen de muggen op je af..) en dan ruikt je haar echt naar karnemelk.. dus nadat wij maar weer eens voor de 3^de keer in 1 week tijd bij de Mr. Price waren geweest (een kledingwinkel) , even naar de game. We hadden onze shampoo gevonden en wilden gaan afrekenen.. alleen dacht Jappe even grappig te zijn.. door mij een setje te geven; alleen stond daar een hele grote stapel met allemaal wc papier midden in het pad (weetje wel; wat je kent uit van die films, dat iemand in de supermarkt een hele toren van artikelen om laat vallen..) nou zo’n moment had ik dus ook! Want ik verloor dus echt mijn evenwicht en viel zo in die toren met wc papier.. SHIT, wat schaamde ik me dood!! Moest ik blijven staan zodat ik kon helpen opruimen, of moesten we weglopen?? Er kwam een jongen aan lopen die echt heel vragend en wanhopig keek.. sorry.. Wat een kluns voelde ik me.. Na ons shop avontuur gingen we naar Tema om ons daar om te kleden en klaar te maken voor de avond. BieBie was ook mee en die keek toch wel haar ogen uit in het huis van Jappe, maar dat liet ze niet merken natuurlijk. We gingen daarna heerlijk eten bij rapsody’s, een tent met echt hele lekkere Schnitzel! Haha wat kan een mens daar zich op verheugen! We hebben daar eerst wat gedronken en toen heerlijk gegeten! Genieten! Daarna richting Osu om naar Fyer Flys te gaan (ik weet nog steeds niet of ik het nou wel goed schrijf..)! De muziek was wat minder dan de vorige keer dus dat was jammer; maar we hebben ons zeker vermaakt! De obers en uitsmijters kende ons nog van de vorige keer.. ik weet niet of dat goed of slecht is.. in ieder geval hebben we een hele gezellige avond gehad; met later toch nog goede muziek! Alleen hier werd er weer gezegd, dat ik ‘too much’ ben.. Nu wilde ik toch wel eens weten wat het betekent! Nou daar komt ie; mensen vinden je dan gewoon lekker enthousiast en vinden het leuk om met je te praten, eigenlijk heb je teveel energie en vinden ze dat leuk; want het is iets positiefs als ze dat zeggen! Hehe, hadden ze dat niet gewoon kunnen zeggen ik dacht het is dat ik te overdreven aanwezig ben ofzo, maar dat is het dus helemaal niet! Daarna door naar Tema en lekker slapen!

Dag 34 16-03-2013

Zaterdag alweer; weekend!! Onee, gister was al een beetje weekend.. Vandaag zouden we naar het strand gaan, maar het weer was niet heel mooi dat het strand er niet in zat! Wel wilden we vandaag wat gaan doen, als je er dan toch bent. Alleen onze vriendin BieBie was helemaal gesloopt en dat was niet echt goed voor haar humeur, dus hielden we een beetje rekening met haar; ze zijn ook niets gewend, niet eens een goed feestje! Eerst hebben we ontbeten met kroketten en frikadellen; of de nieuwe naam; krokodells (zo kent noemt BieBie ze nu ook steeds), zelfs BieBie vond de frikadel wel lekker, de kroket vond ze helemaal niets! Daarna zijn we even naar het zwembad geweest, daar hebben Anne en ik gezwommen met Berry en Rinus. De rest zat daar mooi te kijken en BieBie zat zich druk te maken dat ze haar vriend nog niet had gesproken! Ieder zijn ding he. Hierna gingen we nog even wat eten en daarna zijn we in de trotro naar huis gegaan. Naja dat dachten we.. want BieBie had weer een vriend gebeld die ons op kwam halen vanuit Accra.. Tuurlijk! We stappen gewoon weer bij een wildvreemde in de auto! We wilden zo snel mogelijk naar huis, dus vonden alles goed. Nouu we hebben het geweten; dat we nog leven is een wonder; jeetje wat rijdt die kerol asociaal! We hebben een aantal keer gedacht dat het einde nabij was en dan moesten we weer heel hard remmen en ging het maar weer net goed. Thuis aangekomen, dacht ik dat BieBie heel snel naar huis wilde omdat ze haar vriendje wilden zien, maar vervolgens ging ze met die vriend mee naar huis? Het was ook weer een echte soap serie met haar, gelukkig hebben Aunty Cha en ik er wel om kunnen lachen de hele avond. Want iedereen was BieBie kwijt, maar wij hadden beloofd niets te zeggen.. dus iedereen was op een gegeven moment in het dorp aan het zoeken en wij zaten daar op ons stoeltje; stiekem te lachen.. Het heeft toch wel allemaal wat hoor!

Dag 35 17-03-2013

Zondag, vandaag zouden we naar kokrobite, dat is een strand om Tom en Pauline te ontmoeten, want we wilden toch wel eens weten wie er nou precies bij Pauline hoorde. We hadden rond een uur of 11:00 afgesproken. Maar ik was vroeg wakker want ik moest ook al me spullen nog pakken omdat ik vanavond naar Tema zou gaan, zodat ik morgen niet alleen naar het ziekenhuis hoefde te reizen. Toen ik naar de taxi liep, stopte er een auto. Het was een auto met geblindeerde ramen en er zaten 4 mannen in. Ze maakte een praatje en wilden op een gegeven moment dat ik in de auto ging stappen. Nou echt niet he… doe even normaal zeg.. ik loop hier gewoon. Toen ik zei dat ik haast had en doorliep kwamen ze me achteraan en zeiden nogmaals dat ik in moest stappen.. shit ze gaan niet weg, dan maar terug richting huis lopen en wachten tot ze weg zijn, maar ook daar volgde ze me.. gelukkig kennen de mensen hier in het dorp en de straat mij en weten ze de tijden dat ik meestal naar de taxi loop, dus een jongen kwam aanlopen en zei; kom girlfriend we gaan en gaf me een hand! Gelukkig; gered! Haha. Toen ik zag dat ze weg waren ben ik nogmaals naar de taxi gelopen en nu ging het goed! In Kasoa moest ik een tijdje wachten op Anne omdat ik veelste vroeg was, we hadden afgesproken bij het trotro station. Als je daar staat als obrunny, wil iedereen een praatje met je maken en het liefst willen ze ook allemaal je nummer. Gelukkig kan je altijd gewoon zeggen dat je het te druk hebt; en dat ze hun nummer wel kunnen geven zodat je wel belt als je een keer tijd hebt. Zo heb ik al 13 nummers in mijn telefoon staan van Ghanezen mannen die mijn vriend willen worden en wat leuks met me willen doen. Mensen beginnen je op een gegeven moment ook te herkennen op bepaalde plekken omdat je daar altijd op bepaalde tijdstippen loopt; leuk is dat! Na 30minuten te hebben gewacht, ja nu moest ik een keer op Anne wachten in plaats van andersom, gingen we dan in de trotro naar Kokrobite. Daar moesten we dan nog een taxi nemen richting het strand. Op het strand zagen we dan eindelijk Tom, jeeetje wat was die wit! Haha, maar heel leuk om hem dan eindelijk eens te ontmoeten. Het was heerlijk weer dus we hebben heerlijk op het strand gelegen, ook kwam Jappe nog naar het strand! Het was een echte relax dag; leuk als je zo stage en leuke dingen doen kunt combineren! Op een gegeven moment kwamen er 4 zwarte kindjes bij ons op de handdoek zitten en later gingen ze er ook gewoon bij liggen; leuk om te zien en je moet er maar niet over nadenken dat ze eigenlijk alleen maar bij je komen om wat eten of drinken van je te krijgen; nou een stuk ananas en een paar chippies dat kunnen we dan wel missen! Ook heb ik een echte Afrikaanse doek gekocht op het strand; leuk aandenken, nu nog leren om hem goed om te doen! Haha. Rond 15:00 gingen Tom en Pauline richting Awutu Breku en zijn wij nog even blijven liggen. Om 17:00 hadden we het dan ook wel gezien op het strand; ook omdat we toch wel wat aan het verbranden waren.. ja na 5 weken heb je toch nog niet zo’n huid dat je niet meer verbrand! Erg jammer! Ik ging met Jappe naar Tema en Anne ging weer terug naar Kasoa. De rest van de avond heb ik heerlijk rustig aan gedaan en wat geskyped met het thuisfront.. en… sinds 5 weken kon ik weer eens een keer op de bank in slaap vallen (dat gebeurd in Nederland eigenlijk elke avond..) ooo wat was dat lekker zeg! Haha.. ik mis mijn bank..

Dag 36 18-03-2013

Maandag, we zitten hier alweer 5 weken! Vandaag moest ik voor mijn check terug komen naar het ziekenhuis. Na rustig wakker te worden en een heerlijk ontbijtje met een gebakken ei ging Jappe met me mee naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis herkende de zuster me nog; hee jij bent de zuster uit Nederland. Haha leuk leuk. Na eerst weer de bloeddruk, tempratuur, gewicht ronde mocht in dan weer bij de dokter op bezoek. Het was een andere dokter dan de vorige keer, dat was wel jammer. Want deze keek eigenlijk alleen maar in mijn mond en zag dat de infectie was weggetrokken. Toen ik vroeg naar mijn plekken zei die; oooo had je die ook? Ja dokter, daar begon het mee. Maar ik voelde me zelf al beter en de plekken op mijn lichaam werden minder en mijn keel was niet meer gezwollen; weer helemaal gezond dus we kunnen er weer tegen aan! En nu gaan we niet meer ziek worden! Daarna hebben we nog even ergens wat gegeten en mocht ik weer aan mijn reis terug naar huis beginnen. Het was echt heeeeeeel erg druk op de weg, dus de totale terugreis heeft zo’n 4uur geduurd. Gelukkig was Aunty Cha in Accra dus konden we vanaf daar samen reizen anders had ik in mijn eentje in het donker gemoeten. Aunty Cha heeft me ook direct wat delen van Accra laten zien waar ik zelf niet zou komen. Zo zijn we naar het independence gebouw geweest en naar een kleine markt met alleen maar Afrikaanse spullen. Erg leuk, Aunty Cha wilde een tas kopen maar omdat ik als obrunny erbij liep, vroegen ze 2 keer zoveel geld ervoor, erg jammer! Daarna dan maar snel naar huis, naja snel, we hebben echt alleen maar vast gestaan in het verkeer! Om 20:30 waren we dan eindelijk thuis en helemaal gesloopt! Snel douche en te bed, want morgen mag ik dan eindelijk weer naar het ziekenhuis om stage te lopen!! Ojaaaaa, ik heb vanavond nog wel een kakkerlak vermoord! Ik zat buiten en zag opeens wat vanonder mijn stoel vandaan komen en het liep heel hard, ik erachter aan; een kakkerlak!! Nou voordat ik die in mijn kamer heb, dood moet ie dus! Ik erachteraan met mijn slipper en jahoor gelukt!! Wat was ik trots op mezelf.. al krijg je na 1 dooie kakkerlak alleen maar meer kakkerlakken.. shit..

Dag 37 19-03-2013

Jaaaaaaaaaa, ik mag weer stage lopen in het ziekenhuis! Ik moest deze week naar het laboratorium en Anne naar de Ward. Ze hadden me allemaal erg gemist en iedereen gaf aan blij te zijn me weer te zien, dat doet je dan toch weer goed; dat je echt al helemaal bij het team hoort. Het was eigenlijk een dag, hetzelfde als alle andere stagedagen. Bloedprikken, bloedonderzoeken doen en voor de rest een beetje kletsen. Die bloedonderzoeken blijven interressant om te doen, helemaal nu je het een beetje zelfstandig begint te doen. Ook gaat het bloedprikken steeds beter. Nadat we klaar waren in het ziekenhuis, zijn Anne en ik even naar de markt gegaan. Anne wilde ook zo’n wikkeldoek dus daar gingen we voor kijken. Echt iedereen op de markt wil dingen aan je verkopen, je wordt aan alle kanten vastgepakt en het lijkt echt net alsof je de eerste obrunny bent die deze mensen zien. Het was wel een ervaring om daar rond te lopen, het is namelijk echt een bende maar toch ook wel weer heel gezellig. Anne had haar doek dus missie geslaagd. Snel door naar huis want we zouden even wat foto’s overzetten en mijn familie wilde Anne ook wel weer zien. Ageyman kwam ook nog naar mijn huis om met mijn familie te praten dus het was een gezellige boel thuis! Ik vind het toch wel leuk dat er altijd mensen in en om het huis zijn! Na het eten, weer het standaard ritueel, douche, nog even buiten zitten en dan maar te bed! Het buiten zitten blijft leuk, met ze alle zit je dan wat en klets je dan wat. Gister was het onderwerp mannen en alles wat daarbij hoort; ik heb ze nog nooit zo zien lachen; wat een gezellige avond was het! Daarna weer slapen in een kamertje van 33 graden; heerlijk genieten!!

Dag 38 20-03-2013

Weer een dagje stage in het ziekenhuis. Vanaf mijn huis naar het ziekenhuis ben ik ongeveer 45minuten onderweg, als ik mazzel heb in ieder geval! En het is toch altijd wel een leuke, gezellige reis. Vanmorgen zat ik weer met 4 mannen in de taxi, die mij dan de lokale taal proberen te leren. Nou als ik dat uit probeer te spreken dan hebben hun de tranen al in hun ogen van het lachen, erg gezellig wakker worden! En ze leren dan ook niet de normale dingen maar ook wat ‘mannen’ dingen! En lachen dat ze dan doen; gewoon mij uitlachen dus, agg dat mag allemaal! Vanmorgen in het ziekenhuis hadden we geen handschoenen, wat voor hun betekent dat ze gewoon bloed prikken maar wat voor mij betekent dat ik niets aanraak of doe. Daar zeggen ze niet bang te zijn voor HIV/AIDS, maar ik ben dat wel zeker! Toen de hoge baas al een aantal keer binnen was gelopen en ik nog steeds op dezelfde stoel zat, vroeg hij toch maar eens waarom ik niets deed. Toen ik aangaf dat er geen handschoenen waren en dat iedereen al voor mij heeft gezocht, snapte hij het.. en opeens.. waren er handschoenen! Ik vind het toch knap! Dus ook mijn werkdag kon beginnen. Ik heb een heerlijke drukke dag gehad en ook erg gezellig. Ja ik voel me wel nuttig daar, ook omdat ik het idee heb dat ze af en toe nog wel eens luisteren naar mijn tips of adviezen, zoals; handschoenen aan doen als ze er zijn, direct je materialen opruimen, je materialen klaarzetten voordat je begint etc. Ook had ik vandaag mijn eerste patiënt, waarbij ik bloed afnam, die positief werd getest op HIV/AIDS. Er gaat dan wel een bepaalde angst door je lijf, al weet je dat het voorkomt en dat je je er zoveel mogelijk tegen beschermt! Na het werk ging ik naar huis, want jaa dit verhaal moest allemaal nog getypt worden!! Maar voordat ik dit kon doen, werd ik eerst door kinderen uitgenodigd om een potje te komen voetballen; nou natuurlijk, met alle liefde!! Ook de kleine kinderen zijn zo enthousiast als ik thuiskom, dan komen ze echt op me afgerend en willen ze allemaal wat aandacht! Heerlijk!

Nou alweer 38dagen hier.. wat vliegt de tijd! Mensen zeggen wel eens; geniet ervan want voordat je het weet is het voorbij, nou het is echt zo! De dagen gaan hier zo snel voorbij!

Nog steeds heb ik het idee dat ik dingen vergeet op te schrijven, maar het zijn nog steeds zoveel indrukken die op je af komen dat die soms niet eens te beschrijven zijn. Net toen ik dit verhaal schreef werd er aan de overkant van de straat een man in elkaar geslagen door een groep.. iedereen wijst ernaar en kijkt ernaar, heel normaal!

Het vreemde vind ik wel dat dit nu wel echt als mijn ‘thuis’ begint te voelen. Je raakt zo gewend aan alles wat er om je heen gebeurd en aan de mensen dat dingen je ook op een gegeven moment niet meer op gaan vallen, pas als je erover nadenkt dan denk je; huuuuu wat gebeurd hier nou. Zo moest ik de eerste weken echt wennen aan het verkeer en vind ik het nu heel normaal dat je allemaal sluiproutes neemt met de auto en dat je overal maar gewoon doorrijd in de hoop dat andere mensen voor je stoppen of net wat gas bij doen. En als ik nadenk over de auto’s waar ik allemaal al ingezeten hebt.. ik word sowieso door BieBie altijd maar gewoon bij iemand in de auto gezet, ook al ken ik diegene niet eens, maar hopen dat ie te vertrouwen is dan! Haha.

Ook krijg ik sinds de laatste 3 weken alleen maar slalalalala te eten. Ze zijn bang dat ik ziek wordt en willen daarom alleen maar ‘Nederlands’ eten voor me klaarmaken. Ik heb al een aantal keer gezegd dat dit niet hoeft en het ging ook een aantal dagen goed maar toch krijg ik eigenlijk altijd wel slalala savonds. Soms met zelfgemaakte frietjes en soms met rijst en soms ook gewoon alleen sla. Je hoort mij niet klagen, al heb ik dan wel verlangst naar een stukje vlees met lekkere bloemkool! Gewoon even een andere smaak! Zo eten we de laatste week op stage, tussen de middag steeds een bak rijst met groenten en kip. Ik ga dat dan samen met een collega halen en dat eten we dan op in de kantine (lees: een klein hokje met een bankje en een tuintafel waar de dode beesten op vast geplakt zitten). Dit eten dat haal je dan gewoon langs de weg (in een kippenhok staan dan allemaal bakken met eten, kies maar uit!) en je weet dus niets over hoelang het daar al staat en hoe vers iets is.. ook de kip staat gewoon in het zonnetje. Maar je hebt dan zo’n trek dat je het gewoon opeet zonder er ook maar langer over na te denken; en voor alsnog ben ik er niet ziek van!

Ja ik heb het erg naar mijn zin en geniet volop van alle dingen die op me pad komen.. Al baal ik nu flink dat de stroom net weer uitvalt!! SHITTTTTTT, dit gebeurd eigenlijk elke avond en ik heb zo’n hekel aan in het donker douchen.. want ik zie dan niet of er een beest in mijn (bad)kamer zit.. of dat er iets in mijn bed ligt.. AAAAAAAAAAAAHHH dat zijn wel echt de baalmomenten.. Want je hoopt zo dat omdat de stroom gister avond en vannacht al uit was, hij vanavond aanblijft.. nou mooi niet! Het gebeurd hier nog steeds dagelijks.. eigenlijk lijkt het wel steeds vaker te gebeuren en ook voor langere tijd. Het slapen in een kamer met een tempratuur van 33 graden, dat is dan maar zo, maar die beesten die ik niet kan zien voordat ik mijn douche of bed in ga.. bah! Oke, maar genoeg daarover!

Dit weekend gaan we naar Accra en beloofd het weer een weekend vol leuke dingen te worden! Alles eruit halen wat erin zit en genieten vanalles!

Aaaaaaaa de stroom gaat weer aan!! Een stroom van geluk gaat dan door je lichaam! En als je iedereen op straat hoort juichen, weet je dat je niet de enige bent die daar gelukkig van wordt! Mensen worden gelukkig van stroom; moet je nagaan...

Tot het volgende verhaal!

Veel liefs uit Ghana.