Lieve mensen in Nederland,

We zijn wat vertraagd; want het is al maandag geweest; maar een mooi verhaal is het wel weer! Het lijkt wel of de verhalen steeds langer worden, sorry hiervoor; ik hoop evengoed dat jullie ze met veel plezier lezen! Ik heb namelijk nog steeds erg veel plezier in mijn verblijf hier en die indrukken; jeeeeeeeeetje!

Dag 22

Alweer 3 weken zitten we weer, jeetje wat vliegt de tijd, maar ook jeetje we moeten nog wel 14weken!

Vandaag weer een dagje stage in het ziekenhuis. Het stond op de planning om deze week naar de ‘ward’ te gaan om daar een week stage te lopen. Maar dit ging hem niet worden. Want toen wij ons kwamen melden, werden we eigenlijk direct naar het gedeelte van het gebouw gebracht waar de mensen heen gaan die niet verzekerd zijn. Daar werden we neergezet op 2 plastic stoeltjes en er werd ons een fijne dag gewenst.. huh? Het was dus de bedoeling dat we voor ‘transporter’ zouden spelen en buisjes bloed van dit gebouw naar het laboratorium zouden brengen. Haha. We hadden toen zelf maar even bedacht dat 1 van ons hier zou helpen en 1 van ons beneden in het lab. Ik ging naar beneden naar het echte lab. In het lab was de baas alweer lekker op dreef dus er was een gezellig sfeertje.. NOT. Ik word in het ziekenhuis altijd Adjoa genoemd, dit is de naam die hoort bij mijn geboortedag. Ik moet er zelf wel aan wennen, maar in het ziekenhuis went het snel. Want de baas noemt je bij deze naam en als je niet reageert (puuur omdat je niet gewend bent om naar die naam te luisteren) schreeuwt hij het zo hard dat je wel MOET luisteren. Ik kreeg van hem een witte jas aan, zodat ik echte bij de laboranten hoorde en mocht aan de gang gaan. Het was erg rustig dus had ik veel tijd om wat bloedonderzoeken uit te voeren, dat vind ik toch wel erg leerzaam. Ook moest ik bloedprikken, want mijn collega’s zijn liever lui dan moe (dat hebben ghanezen mensen vaker, haha à niet negatief bedoeld hoor) dus als er iemand bloed geprikt moest worden; werd Iris geroepen. Ik vind het niet erg, want ik vind het heerlijk werk om te doen en ook heel leerzaam omdat je zelf merkt dat je er handig in raakt. Ook omdat je eigenlijk denkt in mogelijkheden. Want als de infuuslijn kwijt is, die ze gebruiken als band voor de bovenarm, dan pakken ze gewoon een handschoen. Met de collega’s is het ook heel gezellig, Ghanezen houden erg van grapjes en dat zorgt voor leuke situaties. Ook is de baas heel erg streng, maar ook daar maken ze grapjes om, dan wel achter zijn rug om natuurlijk! We moesten deze dag ook 3 keer op kantoor komen met ze alle. Je staat dan echt met ze alle op een rijtje, met je armen netjes over elkaar en niemand zegt een woord. Ze durven zich echt niet te bewegen! Ik moet daar dan ook gewoon tussen staan. Ze zien mij echt al als iemand van het team, dat is wel fijn werken; ondanks dat je dan ook op kantoor moet komen als de baas boos is. Na het werken ben ik naar Anne gegaan om daar mijn verhaal weer online te zetten, mijn bereik is toch wel zo slecht, dat is wel erg balen. Het mag dan wel een paleis zijn maar een knappe internet verbinding is ook wel fijn (jaaaaa, ik blijf toch een Nederlander met mijn luxe..). Daarna ben ik naar huis gegaan en heb ik thuis lekker rustig aan gedaan. Ik heb toch weer vreselijk gelachen om BieBie. Morgen gaan we naar het concert van Chris Brown en dan wil ze dat ik er ‘sexy’ uitzie. In haar ogen is dat een ‘short pants’ met een T-shirt tot boven je navel met een goed uitgesneden decolleté. Toen ik aangaf dat ik me daar niet zo prettig in voel omdat ik niet vind dat ik daar het lichaam voor heb, kreeg ik te horen; ‘people in Africa like FAT people’.. en bedankt hé! Ze hebben zich er kosteloos om vermaakt en mijn zelfvertrouwen is weer helemaal weg.. En ze proberen het dan echt heel positief te brengen en er zal misschien ook wel een kleine kern van waarheid in zitten.. maar voor mij als Hollander is dat geen compliment. Maar gelachen erom hebben we wel met ze alle en het zinnetje houden we erin! Om 21:00 lekker mijn bed in gegaan, want het weekend was leuk; maar ook heel erg slopend! En….. er moest gewassen worden de volgende ochtend dus de wekker stond om 05:00…

Dag 23

Wat een nacht was dit, ik was erg moe van het weekendje weg dat ik heerlijk geslapen heb.. totdat het begon te regenen. En als het hier regent dan regent het heeeeeeel hard! Echt heel hard, dat kan je je niet voorstellen. Het leek wel door het dak heen te komen. Ik heb dus een uur wakker gelegen omdat de regen zoveel geluid maakte dat ik er echt niet van kon slapen.. en elke keer dacht ik maar aan die wekker die om 05:00 zou gaan.. Nee, ik wil niet wassen zo vroeg… En ja hoor… 05:00 de wekker ging af. Ik deed me ogen open en besefte me, dat ik ook eigenlijk gek ben als ik nu ga wassen.. ik was zo moe en had er geen puf in, dan nog maar een paar dagen in die stink kleding lopen.. Ik heb BieBie ge-sms’t dat ik te moe was om te wassen (dat zeggen alle mensen hier bij alles; ik ben te moe om te eten, te moe om te wassen, te moe om boodschappen te doen, te moe om te lopen, etc etc,) dus nu mocht ik het ook een keer zeggen, en heb nog even verder geslapen tot 06:15, ook geen luxe tijden, maar beter dan 05:00. Omdat ik toch wel iets moest wassen, want me kleding raakte ook op; heb ik het snel door een sopje gehaald in mijn douche. Ik dacht dat het aardig schoon was, totdat ik buiten kwam om het op te hangen en ik zag dat de zeep strepen er nog in zaten… Gênant.. Mijn tante zag dat natuurlijk en moest heel hard lachen.. ik mocht het op haar stapel leggen en dan zou zij het voor mij wassen. Dat is lief! Ook mocht ik mijn witte kleding brengen want dat zou zij dan wel wassen; nog liever!! Dat laat ik me op zo’n ochtend als vandaag geen 2 keer zeggen. Deze ochtend was de tempratuur echt aangenaam (lees: 27 graden om 07:15), om in te lopen. Toen mijn taxi alweer ver voor Kasoa in de file stond, vond ik het ook helemaal niet erg om dat laatste stuk te lopen, ik was al te laat; dus of ik nou nog 10 minuten later zou komen, maakte ook niet uit. (Jaaaaaaa Iris die loopt, het verbaast menig mens denk ik, ook mezelf, maar hier is het 1 van de betrouwbaarste vervoersmiddelen). De wegen waren echt heel vies, omdat hier alle wegen (afgezien van de hoofdweg) gewoon zandweggetjes zijn. En als het dan zo hard regent als afgelopen nacht, dan zijn er echt plasse water van 6 bij 6 meter en ook behoorlijk diep. Dus ik kwam natuurlijk met allemaal blubber aan mijn benen aan het in het ziekenhuis. In het ziekenhuis was de dag weer hetzelfde als gister. De baas die lekker op dreef is, grappen maken met de collega’s, mensen bloedprikken en bloedonderzoeken uit voeren. Ik blijf me er nog steeds over verbazen dat als er mensen getest worden op HIV/AIDS, de laboranten van daar dat gewoon doen zonder handschoenen en als ik er dan iets over zeg; dan zeggen ze heel nuchter; ik ben niet bang voor die ziekte. Je kunt zeggen wat je wilt, maar daarin blijven ze toch wat ‘eigenwijs’. Ik hoop dat ik daar toch nog iets in kan betekenen de komende weken. Anne zat weer in het andere gebouw en af en toe gingen we eens even socialisen bij elkaar; en wat grappen uitwisselen. Ik was zelf toch ook nog wel benieuwd of ik nog malaria had en of het allemaal wel klopte dat ik het had. Dus… het voordeel aan in een laboratorium werken; even zelf testen! Leuk om te doen en heb geen malaria gevonden in mijn bloed. Alleen maar positief dus; al ben ik er nu alleen eigenlijk maar weer meer van overtuigd dat ik het niet gehad heb en dat het gewoon een combinatie was van; warmte en het rare voedsel hier. Want anders had je nog wel wat in je bloed moeten zien.. Ook weer een ervaring! Om 01:00 mocht ik naar huis.. want…… op naar Chris Brown. Snel thuis omkleden; ze hadden toch wel een beetje naar me geluisterd, want er lag dan wel een ‘short pants’ voor me klaar in mijn kamer, maar geen kort truitje maar een gewoon normaal best leuk hempje. Ze wilden allemaal dat ik dit aan zou doen; en ag, wat zou het; het kan in Afrika! Om 15:00 hadden we afgesproken met Anne en Pauline bij de trotro naar Accra (om 15:45 waren we er natuurlijk pas..). We hadden in Accra afgesproken met een vriendin van BieBie, hier zouden we slapen die nacht, ook zouden we ons daar omkleden en klaar maken voor het concert. We waren allemaal erg benieuwd, waar we die nacht terecht zouden komen, hoe zou die vriendin haar huis eruit zien.. BieBie houdt van luxe.. misschien is dat huis dan wel luxe.. Nou mooi niet dus! Haha. We kwamen de wijk in rijden en wisten eigenlijk direct al.. geen luxe. Er stond een heel klein hutje en van de buitenkant zag het eruit of het uit elkaar zou vallen. Maar van binnen was het dan toch nog wel goed te doen. Het had een ventilator, een tweepersoonsbed, een tv, een bank en een stoel.. Nou daar passen we wel met z’n 5^e! 3 in het bed, 1 op de bank en 1 in de stoel; check! Wel werd nog eens duidelijk verteld dat haar vriend op haar huis zou komen passen in de tijd dat we weg waren omdat het anders niet veilig zou zijn om onze spullen daar achter te laten.. Oke duidelijk. Deze vriendin was heel erg gastvrij en echt heel erg gezellig! Ze wilde het ons allemaal naar ons zin maken. Om 19:00 hadden we afgesproken met Jappe bij de KFC, om daar wat te eten en om dan met ze alle richting het stadion te gaan, want om 20:00 zou het beginnen. Naja BieBie riep al de hele tijd; 20:00 is in Ghanese tijd 21:00.. Dat is hier echt zo. Als je afspreekt om 10:00 is de Ghanees er om 11:00; hierdoor wordt je zelf ook heel makkelijk met tijd, ik hou er wel van.. naja niet altijd dan. Nu dus niet; als je weet dat er iemand op je wacht. Om 18:00 reden we pas weg bij die vriendin haar huis, normaal zou het 10minuten rijden zijn maar vandaag was het een uur rijden, er was heel veel verkeer op de weg omdat morgen een feestdag is hier in Ghana. Heerlijk! Wat heb ik genoten van die taxi rit, met ze 4^e op de achterbank in een kleine taxi, lekker zweten; ervaring op en top! De politie ziet je ook gewoon allemaal zitten; maar dan zwaaien ze lief, dat maakt ze hier allemaal niet uit! Ervaring op en top. Om 20:00 waren we dan eindelijk bij de KFC, snel wat eten naar binnen en hup op naar Chris Brown. Wij dachten dat je wel kon lopen naar het stadion.. maar nee daar moest ook een taxi voor genomen worden; want anders loop je teveel op een dag (lees: wordt je moe van) en kan je niet meer dansen.. Ik vind hem goed! Dus daar gingen we weer; nu met ze 5^e op de achterbank! Elk hobbeltje voel je en met ze 5^e op de achterbank voel je dat hobbeltje nog eens 10keer zo goed. Aangekomen bij Chris Brown stond er een hele rij mensen buiten. Je had verschillende soorten kaarten; normaal, VIP en Extra VIP. Wij hadden die van VIP, mooie middenmoot. In de rij was het ook een erg bizarre situatie. Je ziet de groepjes met jongens om je heen staan; en met 4 blanken bij elkaar, dan val je al helemaal op, wat ervoor zorgt dat ze ook echt de gehele tijd rondom je blijven staan. BieBie was erg beschermend en heeft wel 1000000keer gezegd dat we goed onze tassen in de gaten moesten houden (niet zachtjes, nee heel hard; zodat die jongens dat natuurlijk ook heel goed doorhadden). Je zag echt heel goed dat het ‘pickpockers’ waren. Want af en toe kwam er 1tje aanlopen, die haalde dan wat uit zijn zakken (autosleutels, mobieltjes, etc) en gaf dat aan iemand, die liep dan weg, en dan ging hij weer richting de menigte van mensen. En dat herhaalde zich een aantal keer.. Welkom in Ghana. Ook lopen er groepen jongens, die dan vragen of je sneller naar binnen wilt; je moet dan 10cedi betalen. Zij brengen je dan naar voren in de rij en gaan je dan ertussen door ‘proppen’.. Er is niemand die er wat van zegt. Echt een ervaring om dat een keer mee te maken!! Aan het begin van de rij, vlak voordat je door de deur gaat; is het het ergste met de ‘pickpockers’. Je moet dan echt je tas beschermen met je leven. Bij Jappe probeerde ze wat uit zijn zakken te halen. Ze hebben dan een zakdoek in hun hand, deze stoppen ze zegmaar boven je broekzak en dan met die andere hand grijpen gaan ze in je broekzak. Dus zodra je wat voelt, kom je eerst een zakdoek met hand tegen voordat je bij je broekzak kan. De sfeer in zo’n stadion is echt heel mooi. Elke Afrikaan gaat helemaal los op elk nummer en je ziet ze echt genieten. Tegen 22:00 waren we eindelijk binnen en zijn we richting het gras gegaan om een goede sta-plek te regelen. Ook dan moet je weer dringen om binnen te komen, echt ongelofelijk! Het was echt een hele ervaring om zo’n feest een keer mee te maken op een andere plek. Zoals je bij ons bij een concert je drinken moet halen bij de bar, en merendeel ook vaak alcohol drinkt dan. Komen er hier mensen langs met wasmanden op hun hoofd gevuld met flesjes drinken. Drank zie je eigenlijk niet voorbij komen, heel af en toe zie je een biertje voorbij komen in de wasmand. En de mensen, ze gingen helemaal los. Ze dansen, echt met heel hun lichaam en hebben de grootste lol! Geweldig om te zien. En dan het hoogtepunt van de show; Chris Brown. Hij heeft 1,5uur opgetreden en het was echt onwijs gaaf! Chris Brown in Ghana. Het was een grandioze show en veel leuke liedjes. Na de show, zijn we weer in de hummer teruggegaan naar het huisje van die vriendin. Hier in Ghana zijn er echt mensen op straat, 24uur per dag. Ik blijf me erover verbazen. Kraampjes die om 03:00 snachts gewoon open zijn en waar serieus mensen wat gaan kopen. Ook zie je overal op straat mensen slapen. Op bankjes, straat, vuilnisbakken, tafels (van de winkel), Dit zie je ook 24uur per dag, niet alleen savonds of snachts. Ook gewoon smorgens om 11uur of smiddags om 3uur.Terug gekomen in ons huisje, mochten wij met z’n 3^e in bed, die vriendin ging op de vloer slapen en BieBie op de bank en wat hebben we heeeeeerlijk geslapen!

Dag 24

Vandaag vroeg op, dus een hele korte nacht gehad. Want om 03:30 lagen we te slapen en om 07:00 moesten we opstaan. We zouden namelijk samen met Pauline en haar gastgezin naar Bontrase gaan. Dat is een dorpje waar de kinderen op onafhankelijksheidsdag marcheren. Want ja, vandaag is het onafhankelijkheidsdag een officiële feestdag in Ghana. Ook zouden we daar naar een boerderij gaan. Dus om 08:00 zaten we in de trotro richting Kasoa, onee 08:00 was de planning maar het werd natuurlijk 08:45! Allemaal hebben we heerlijk geslapen in de trotro, lekker plakkend en lekker krap maar goh wat slaapt dat toch heerlijk als je moe bent. En vanuit Kasoa gingen we direct door naar het dorpje van Pauline. Vanuit daar gingen we naar Bontrase. We zijn eerst naar het oude huis van Ageyman geweest, erg mooi om te zien. Want dit dorp is echt een heel mooi dorp en ligt ook wat aan de bergen, dus mooi uitzicht. Daarna zijn we aan de wandel gegaan op weg naar de alcohol fabriek. Daar wordt alcohol echt op een hele primitieve manier gemaakt, super gaaf om te zien en om te ruiken en natuurlijk om dan ook wat te proeven. Het is echt een soort boerderij met 3 machines en voor de rest doen ze alles met primitieve middelen. Dus gewoon zelf werken en nadenken. Hierna zijn we naar een comminity gelopen die erg geloven in spoken/geesten. Er werd gezegd dat ze onze toekomst konden voorspellen; nou dachten Pauline en ik; dat willen we wel! Anne was niet zo lekker, dus die zat daar niet zo op te wachten. Als eerste mocht ik plaatsnemen. Je zit dan met ze alle in een kring, zonder je schoenen en degene die aan de beurt is die gaat in het midden op een krukje zitten. Tegenover dat krukje ligt een kleed met allemaal schelpen/bierdoppen/botten/kralen en daar zit een man op die een speciale gave heeft meegekregen om in contact te staan met de geest van de familie. Je legt dan je geld neer, waar je eerst zacht ingefluisterd hebt wat je wilt weten en dan begint er een heel ritueel. Het slaan van kettingen, het bewegen van de onderdelen op het kleed, nog meer slaan met kettingen, het neerleggen van beesten skeletten en dan uiteindelijk dan krijgt hij wat door van boven. Nou daar komt het; ik zal het even allemaal opsommen wat hij gezegd heeft;

- Ik lijk op een vleermuis, is gevoelig en kan zich daarom aanpassen in verschillende groepen. Kan het dan met iedereen evengoed vinden.

- Ik ben de juiste man in mijn leven nog niet tegengekomen.. Alles komt op zijn tijd.

- Ik sta door mijn ring in contact met de regenboog.

- Ik mag geen koelepetate kippen eten, want daar word ik heel ziek van (misschien heb ik wel zo’n kip gegeten die tweede week??)

- Ik ben allergisch voor rode olie.

- Ik werk voor mezelf en voor de ervaring en niet voor het geld en dat heeft weer te maken met dat ik het goed kan vinden met iedereen.

Nouja dat dus een beetje. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet geloven en wat niet, maar het is wel mooi om een keer mee te maken. Ook zeggen ze juist dat wanneer je deze dingen weet, je je er ook aan moet houden en naar moet luisteren anders heb je sowieso ongeluk. Dus…. Spannend. Want omdat je dat dan ook weer weet; koop je toch wat dingen van die mensen om ervoor te zorgen dat je niks slechts overkomt. Beetje bijgelovig ben ik dan ook wel weer.. Ag alles voor de ervaring! Ook was op dat terrein van die comminity een afgesloten ruimte waar mensen worden opgeleid tot een bepaald iets. Het zijn in ieder geval die mensen die eigenlijk niets aanhebben met rasta haar en van die dingen door hun oren en neus (die van televisie, zegmaar; wat wij zien eigenlijk als Afrika..). Er werd er speciaal voor ons 1tje naar buiten geroepen zodat we met haar op de foto konden, erg leuk. Daarna zijn we naar het ouderlijk huis van Ageyman gegaan en hebben we daar wat gegeten. ’s Avonds heb ik heerlijk wat gezeten rondom het huis en wat gekletst en gespeeld met de kinderen.

Dag 25

Vandaag stond er op het programma om voorlichting te geven op een school.. alleen, dit is voor hen nog een officiële feestdag; wat betekende dat er geen school open was. Dus.. een dagje vrij! Helemaal niet erg na die drukke dagen van de week. Anne sliep bij mij en omdat het weer enorm heet was hier in Ghana, hadden we het briljante idee om naar het zwembad te gaan! Het zwembad hier is heerlijk en ze hebben er FRIET!! Omdat we altijd alleen gingen of met BieBie, wilde we nu de kinderen wel eens meenemen. Dus Riches (5jaar) en Ruth (11jaar) gingen met ons mee zwemmen. Wat was dit een geweldige dag zeg. Riches zat in de taxi op weg naar het zwembad al te genieten van alles wat ze om haar heen zag en op het moment dat ze het zwembad zag was het al helemaal top; haar hand ging voor haar mond en die ogen gingen echt stralen! Onbeschrijfbaar gevoel geeft je dat. Kinderen hier leren niet zwemmen en daardoor zijn ze heel bang. Voordat je het water in kan moet je eerst douche (regels.. ja soms hebben ze die hier in Ghana wel..), nou dit was de eerste keer dat die kinderen onder een gewone normale douche stonden zoals wij die kennen. Heerlijk vonden ze het. En dan het water in, heel langzaam via het trappetje. Ze houden je ook echt heel goed vast want ze vinden het hartstikke eng. BieBie zat ze een beetje te pesten door water over hun hoofd te gooien waardoor het vertrouwen in BieBie al snel weg was. Na een tijdje toen ze wat meer gewend waren aan het water allemaal, durfde ze dan wel alleen te lopen. Omdat dit ook ons plekje is om eens even lekker wat te eten, hadden we ook een patatje besteld met kip en een bak rijst. Riches heeft eerst in haar eentje zowat heel die bak met rijst opgegeten en daarna begon ze ook nog aan de patatjes van Anne. Wat kon die eten zeg; en wat genoot ze ervan! Patat, dat had ze nog nooit gehad! Heerlijk om te zien en echt een onbeschrijfbaar goed gevoel geeft je dat.

Dag 26

Nou poging… 4; voorlichting geven! Vandaag stond er wederom voorlichting geven op het programma, omdat nog steeds de meeste scholen dicht waren vandaag gingen we voorlichting geven in een dorpje. Om 10:00 moesten we bij Pauline zijn in haar dorpje en zouden we met ze alle het dorp in gaan om voorlichting te geven over de hygiëne. Nou daar gingen we natuurlijk.. de minuten gingen voorbij, de uren gingen voorbij en pas om 12:00 gingen we eindelijk op pad. Het is echt zo dat wanneer mensen zeggen dat ze er bijna zijn, het zeker nog een uur gaat duren! We gingen naar een moslim dorp om daar te kijken naar de persoonlijke hygiëne van de mensen en naar de hygiëne van het dorp. Eerst kwamen we bij een groot huis waar alle chiefs van de gehele omstreek zo 1 keer per week bij elkaar komen. Daar zaten een paar chiefs die wij mochten ontmoeten; heel indrukwekkend. Ze zitten namelijk allemaal op een rijtje en dan mag je ze een hand geven. Daarna gingen we echt de dorpen in! Je ziet daar dat mensen echt heel moeilijk met hygiëne om kunnen gaan. Ze kennen geen afvoerputten, al het water loopt gewoon het dorp in wat ervoor zorgt dat er veel insecten op af komen en dus gevaar voor malaria en andere ziektes. Ook ligt er vanalles op de grond, wat ze later weer gebruiken. Zoals lepels, kannen, kleding, potjes etc. Dit pakken ze als ze het nodig hebben van de grond en gebruiken het, terwijl er altijd beesten (kippen en geiten) rondlopen en overal ook uitwerpselen liggen. Ook zelfs medicijnen liggen er gewoon op de grond, waar de kleine kindjes dan moeten lopen. Muskieto netten die stuk zijn en waar mensen evengoed gewoon onder slapen, of muskieto netten die voor de deuren/ramen hangen die stuk zijn en waar mensen nog steeds in die kamer daarachter slapen. Het was aan ons dan de taak om hun daar wat voorlichting over te geven, in de vorm van adviezen en tips. Het is een heel dubbel gevoel.. want je komt hier een beetje als blanken naar een vreemd land en gaat dan ook de lokale bevolking nog eens even vertellen wat ze anders moeten doen. Op dat moment zeggen ze ook nog dat ze gaan proberen om eraan te denken, maar vervolgens denk je bij jezelf; gaan ze dit ook volhouden als we weg zijn? Erg dubbel; dat jij hun de les komt lezen. Dit hebben we zo’n 2,5 uur gedaan. Je komt in zoveel verschillende gezinnen dat je echt je ogen uit kijkt de gehele dag, er komen zoveel indrukken op je af; echt overweldigend, maar heel leerzaam! Het is namelijk een hele andere manier van voorlichting geven dan dat je gewend bent. We hadden met ze alle bedacht dat we wel na het geven van de voorlichting naar Accra konden gaan om de visum van Pauline op te halen en omdat ik daar ’s avonds een feestje had. Anne was ook uitgenodigd voor het feestje, maar die was nog niet fit genoeg om mee te gaan, waardoor BieBie met mij mee ging. We gingen met de trotro naar Accra. Omdat we voor half 5, bij de ambassade moesten zijn en we om 16:10 aankwamen in Accra hadden we erg haast. We stapten de trotro uit.. en jahoor! Daar voelde ik wat in mijn zak zitten. Vlak voordat ik de trotro uitstapte stoote ik me hoofd tegen het platfond van die auto, waardoor ik schrok en nog bezig was met mijn hoofd, maar tegelijkertijd stapte ik de trotro uit en voelde ik wat in mijn zak. Ik dacht in eerste instantie dat ik ergens achter bleef hangen dus draaide me om. En ja hoor; daar stond meneer met een zakdoek om zijn armen en een onschuldige blik en zo dom als ik ben zeg ik ook nog uit reflex; blijf van me af. Toen ik naar mijn zak keek zag ik dat daar wat geld half uit hing.. een pickpocker!! Ik had 4 cedi in mijn zak zitten omdat ik in Kasoa nog wat gekocht had, dit hing dus half uit mijn zak. Maar shit.. was dat alles wat er in die broekzak zat? Waar is me telefoon? Waar is me portemonnee? Shit, die man staat daar nog? Er schieten op dat moment zoveel dingen door je hoofd dat je helemaal vergeet dat er net is geprobeerd om je te bestelen. Je beseft pas te laat wat zo iemand deed, wat er voor zorgt dat je niet meer naar hem toe loopt en hem een klap geeft. Weer een leerzame les; altijd bewust met je handen in je zak of met je tas in je hand de trotro uitstappen en zeker niet daarvoor je hoofd stoten; want dat is voor hun alleen maar makkelijker omdat je nog zo beduusd bent dat je je hoofd stoot. Ook bij Anne hadden ze geprobeerd om wat te stelen, want haar voorvakje van haar rugtas stond open. Gelukkig is Anne zo handig dat ze een slotje op haar grote vak heeft en in het kleine vakje alleen maar pennen en rotzooi heeft. Nou en nu hup naar de taxi; maakt niet uit hoeveel geld hij vraagt we moeten op tijd bij de ambassade zijn! Skeuren naar de ambassade en nog net op tijd binnenkomen; hadden wij even mazzel. Al had die chauf ons natuurlijk wel aan de verkeerde kant van de snelweg afgezet.. ja moesten we ook ons leven nog wagen om door dat verkeer heen te rennen. Nadat Pauline haar visum op zak had zijn we doorgegaan naar de Accra Mall. Hier zouden we even wat shoppen en wat halen bij de shoprigt; want het voedselpakket van een week terug was natuurlijk alweer op! Om 20:00 kwam Jappe naar de shoprigt en zijn Pauline en Anne naar huis gegaan en zijn wij met ze 3^e wat gaan eten. Erg luxe tent en wat smaakte zo’n kip schnitzel me lekker en dat zonder buikpijn! Wel had ik weer iets raars die avond. Ik had smorgens al een beetje last van mijn nek en er leek wel een bultje te zitten met een kring erom heen. Maar naarmate de dag werd het een hele plek.. Het was goed rood en er leken ook wel wat blaasjes op te zitten.. Niet aanzitten en over nadenken en morgen verder kijken; zal dan vast wel weggetrokken zijn!? Na het eten gingen we naar een feest van een vriend van Jappe. Die was hier in Accra en zou zaterdag weer terug vliegen. Het was een mooi feestje en we hebben veel gelachen; dat dat toch allemaal kan in Ghana? Van die feestjes.. ja nou echt wel hoor!

Dag 27

Alweer zaterdag. We sliepen bij Jappe, in een heel luxe huis! Naja luxe.. een normaal huis dus met wc/douche en een keuken met magnetron/frituurpan! Wat was dat even heerlijk zeg; gewoon een normale douche; met warm water. Een ontbijt met pannenkoeken en als lunch een frikadel speciaal.. Ja puur genieten. Maaaar.. die plek in mijn nek. Het was nu echt niet om aan te zien. De blaasjes waren alleen nog maar erger geworden en ook de roodheid was erger dan gister. Shit wat is dit? Ook begon het ’s nachts meer pijn te doen en was het bewegen van mijn hoofd ook moeilijk want dan kwam er spanning op te staan. Nou heb ik weer; heb ik zo’n rare plek in mijn nek waarvan ik niet weet hoe hij er komt en weet ik dus ook niet wat ik eraan doen moet. Het zal wel van een insect geweest zijn denk je dan.. Vast zo’n mier die in mijn kamer zit. Maar krijg je daar zulke grote plekken van als ze je bijten? Toch maar besloten om naar de dokter te gaan.. want met zo’n insectenbeet in je nek weet je het maar nooit. Met de hummer op weg naar de dokter. Ik ben nog nooit zo vaak in zo’n korte tijd in een ziekenhuis geweest! Het ging natuurlijk weer allemaal erg soepel.. NOT! De dokter was toch wel lichtelijk geschokt toen ie die enorme plek zag.. Hij wist niet goed wat hij ervan moest denken of aan moest doen. Dus maar 2 zalfjes mee naar huis en prednison en het zal wel over gaan. Zo’n dokter kijkt echt 3 seconden naar zo’n plek en dan wordt er al medicatie voorgeschreven. Ook krijg je niet duidelijk te horen wat zo iemand denkt of wat er vermoed wordt. Gewoon luisteren, je medicatie ophalen en het gaat wel over. Oke nou dat doen we maar dan. Nog steeds wilde ik zo graag weten welk beest nou voor zo’n afschuwelijke plek (een plek die lijkt op een koortslip; brandblaar en puist in 1, oja een het was aardig rood en warm) kon zorgen. Zo’n plek krijg je toch echt niet van een mierenbeet hoor! En toen kwam een vriend van Jappe met iets moois; hij had een vriend van hem gesproken die dokter is en zei; het is een spinnenbeet! Waaaaaaaaaaaaaaaaaaa een spinnenbeet; no way! Hoe kan dat nou? Maar na even nadenken; het kan wel eens zo zijn dat die spin in mijn bed heeft gezeten. Omdat ik die nacht zo aan het spoken/slaapwandelen was kan het best heel goed zijn dat ook dat beest mijn klamboe ingekropen is (dit gevoel werd nog bevestigd; toen Anne zei dat ze onderdelen van een beest in bed had gevonden, zwarte poten en een zwart lichaampje) OMG, wat is dit nou weer? Na mieren en kakkerlakken nu ook een spin in mijn kamer. Maar het zou eigenlijk wel heel goed kunnen want zo’n rare plek krijg je echt niet van een ander beest! Maar nog steeds zitten er blaasjes op die plek wat natuurlijk voor mooie verhalen zorgt, zoals; straks zitten er eitjes van die spin in die plek en dan komen die straks uit; en heb je 10 kleine mini spinnetjes in je bed kruipen. Nou ik krijg er al weer helemaal de kriebels van en vind het ook helemaal geen prettig idee dat er zoveel beesten in mijn kamer zitten. Maar mijn familie zegt ook; er is 1 jaar lang bijna niemand in die kamer geweest en nu wordt er opeens weer geleefd.. Ja daar ben ik mooi klaar mee! Anne de stoere mevrouw helderder (ik ben echt een schijterd op het gebied van zulke beesten) heeft voor mij toen de hele kamer gesprayed, het bed uitgewapperd en de klamboe schoongemaakt.. wat een held is het toch! Ik doe het niet na. Vandaag hadden we ook weer een goede regenbui.. alles stond onder water en het verkeer stond hierdoor helemaal vast. Het is dan echt noodweer hier; onbeschrijfelijk. Bij terugkomt in het paleis heb ik meteen mijn dongel getest; want met mijn MTN dongel had ik echt geen internet op mijn laptop, zo slecht was het bereik! Dus nu een GLO gekocht; wat een super ding! Echt ik kan gewoon internetten; foto’s online zetten en skypen met het thuisfront.. SUPER! (bedankt voor het advies ga ik niet zeggen hoor..)

Dag 28

Zondag, vandaag zouden we weer terug gaan naar het ‘geesten’ dorp om onze offers te brengen. Om 10:00 had ik met Pauline, Ageyman, Yoshua en BaaBaa afgesproken om met z’n alle in de auto te stappen naar Bontrase; daar gingen we weer; met ze 4^e op de achterbank van de auto. Je raakt er echt aan gewend en het blijft lachen, want zulke dingen zijn hier heel normaal en in Nederland zou je iemand er helemaal mee over de zeik krijgen als je zweterig tegen diegene aan komt zitten. Aangekomen in het geestendorp waren ze daar met een ritueel bezig. Het was echt niet om aan te zien. Er zat een hele groep mannen en vrouwen op een muurtje. Daarnaast stond er 1 man te zwaaien met een haan. Wij hadden die haan wel al gezien daarvoor maar dachten dat hij al dood was, maar toen hij ermee begon te zwaaien, zagen we dat hij dus nog leefde. Hij ging ermee zwaaien en op een gegeven moment trok hij een poot eraf en een vleugel.. maar dat beest leefde dus nog, en toen werd hij weggegooid op straat. Daar ging hij dus heel druk zijn best doen om te lopen, maar dat lukte niet omdat hij een poot miste en daarna probeerde hij om wat te vliegen, maar hij miste een vleugel.. en op een gegeven moment was zijn energie op van al het heen en weer gestuiter uit reactie dat hij toch dood ging; niet teveel voer nadenken.. Nou toen waren wij aan de beurt.. We kregen allebei een witte doek om. Eerst was Pauline aan de beurt. Die moest op een krukje gaan zitten en die moest met een mes in een pop steken; het klinkt nu wat kortaf allemaal; maar het was echt iets waar je bij moet zijn en wat niet uit te leggen is; gewoon het sfeertje. En die man ging allemaal dingen doen met rode olie etc, etc. Daarna moesten wij samen gaan zitten en werden we onder gesmeerd met witte poeder en alcohol. En dit allemaal moest ervoor zorgen dat onze kwade geesten weg zouden gaan. Oja, ik zei ook nog even tegen die man; dat sinds ik daar geweest ben ik allemaal gekke plekken op mijn lichaam hebt.. Maar dat had volgens die man zeker niets met het geestendorp te maken (nouuuuu ik weet het nog zo net niet..). Daarna ging ik snel naar Kasoa, want daar zouden Aunty Cha, BieBie en Anne op mij passen. Anne sliep nog steeds bij mij. Want we zouden naar het strand! Heerlijk even naar het strand. We gingen naar Boyobeach! Een heerlijk strand, als je daar aan komt lopen denk je echt niet; dit is Ghana. Dan lijkt het net een onbewoond eiland, zo mooi! We gingen ook met een bootje naar een eilandje in zee; daar was zegmaar het strand. En de golven waren best hoog en de stroming heftig; nee je beseft niet dat je in Ghana bent, maar genieten is het zeker! Wat ben ik dan blij dat we voor het zuiden van Ghana gekozen hebben. Haha. We hebben heerlijk op het strand gelegen en wat gezwommen in zee, jammer dat er nou net vandaag geen zon was, maar het was evengoed nog 35graden, dus we klagen niet! Toen we eigenlijk net op het punt stonden om naar huis te gaan, belde een vriend van Aunty Cha, of we nog even naar een ander tentje kwamen. Dus wij gingen in de auto weer opweg naar een ander strandtentje, tenminste dat dachten we! Maar toen we aankwamen bij het gebouw was het geen strandtentje maar een zwembad. Ook goed; hier kan ik me ook wel vermaken hoor! We moesten nog even wachten op die vriend, want die was er nog niet. Maar omdat die vriend daar vaker komt kregen we alvast wat drinken en ook mochten we op hem wachten in een hotelkamertje.. Dat was raar; wij wachten normaal gewoon buiten.. maar hier krijgen ze helemaal een hotelkamertje en mochten we overal van gebruik maken. Aangezien het een hotelkamer was met douche, hebben we daar even goed gebruik van gemaakt. Ook hebben we nog even gezwommen, het was inmiddels al donker dus het was zwemmen bij maanlicht met een drankje in je hand; goh wat een slecht leven heb ik hier toch! Na ongeveer 1,5uur te hebben gewacht (lees: gezwommen, gedouched, een fotosessie gehouden met z’n alle en lekker gelegen op een enorm groot bed) kwam hij dan eindelijk aan, hij was samen met een vriend. Ik had deze 2 vrienden al eens vaker gezien (zij hebben mij toen die vieze pizza gebracht waar ik malaria van kreeg..haha). En 1 vriend die vroeg aan mij of ik al een leuke Nederlandse meid had gevonden voor hem, blijkbaar had ik dat toen gezegd; maar ik heb het niet echt onthouden.. maar hij dus wel! Nouu en trof hij het even; want ik had Anne mee vandaag! Dus hij was blij en helemaal gek op Anne (heb ik jouw weer even gered Jaidy, want eigenlijk wilde hij wel met mijn zusje trouwen!). En toen zijn we eigenlijk direct naar huis gereden; in een grote bak! Niet normaal! DVD-spelers in de stoelen enzo, ja nu vind je opeens alles luxe! Ik heb echt nog nooit in zoveel verschillende auto’s gezeten en het is altijd maar weer afwachten of ze je wel op de plaats van bestemming brengen; maar dat vertrouwen moet je gewoon hebben anders wordt je gek!

Dag 29

Maandag; eigenlijk de dag dat ik altijd mijn Blog online zet.. Maar dat ging niet echt op.. want; hier komt weer een spannend verhaal! Die plek in mijn nek was nog steeds niet kleiner geworden begon er nog steeds viezer uit te zien. Niet goed dus! Ook had ik er nog 1 bij en had ik allemaal uitslag achter op mijn benen.. SHIT! Heb ik weer! Ik werd eigenlijk steeds ongeruster ook omdat mijn nek nu echt zeer begon te doen en ik voelde dat het ademen zeer begon te doen. Toch maar naar stage vandaag en hopen dat daar een dokter tijd heeft om er even naar te kijken. Maar op stage was het te druk om even een dokter naar mijn nek te laten kijken en iedereen die er even naar keek, zei allemaal wat anders; het komt door de warmte, het is een infectie, het is een beet, etc etc. Daar heb je dus mooi helemaal niets aan; ik wilde gewoon een dokter hebben die er verstand van heeft! Ja en waar gaan we die vinden hier in Ghana? Ondertussen had ik aan het thuisfront in Nederland gevraagd of ze met mijn verzekering contact op konden nemen en of mijn verzekering misschien een goed ziekenhuis wist. Ondertussen had ik al weer wat contact met Jappe gezocht om te vragen of hij een ziekenhuis wist in de buurt van Accra (ja die Jappe, komt erg veel in mijn verhaal voor; maar soms heb je zulke contacten even nodig!). Uiteindelijk noemden Jappe en mijn verzekering hetzelfde ziekenhuis en was de keuze makkelijk; nu erheen! Ook omdat mijn keel zeer begon te doen en ik het idee had dat het begon te zwellen. Ook had ondertussen mijn familie in Nederland ook contact gezocht met een tropencentrum om advies in te winnen. Advies: Snel een ziekenhuis opzoeken. Anne ging met mij mee, ik moest eerst nog geld hebben omdat een ziekenhuis best prijzig is, dus we moesten eerst nog naar huis. Daar was de vader van BieBie en die wilden ons wel naar Accra brengen zodat we niet met de trotro en taxi moesten en natuurlijk wilde BieBie dan wel mee! Nou na een uur gewacht te hebben en ik me nog steeds zorgen maakte om mijn keel; konden we dan eindelijk gaan (BieBie moest eerst nog eten naar het boyfriend de docter brengen en ook wilde hij me nog zien.. aaaaaaa ik wil gewoon naar een goed ziekenhuis in Accra!) In de auto viel ik eigenlijk al direct in slaap en werd in wakker bij het ziekenhuis. Je zag aan de buitenkant dat het een goed ziekenhuis was; het leek wel een luxe vakantie resort (soms denk ik dat ik hele normale dingen tegenwoordig al luxe vind..). BieBie haar vader zou buiten op mij wachten. Je moet je dan eerst aanmelden en dan moeten ze je registreren. Daarna wordt je dan door een verpleegkundige gezien die je bloeddruk/tempratuur/gewicht, meet en vervolgens word je door een dokter gezien. Een erg stugge man maar 1 die wel de tijd neemt om naar je te luisteren en ook veel vragen stelt. Hij zag al snel aan mijn nek dat het niet klopte en ook aan de kleur rondom de plekken wist hij eigenlijk al genoeg.. hij dacht aan streptokokken.. Jaaaaahoooooor dacht ik!! Hij keek nog even in mijn mond en luisterde naar mijn longen (die andere dokter van, zaterdag die keek alleen maar van 2 meter afstand naar mijn nek, deze kwam helemaal van zijn stoel af!) en vond toen dat ik een bloedcheck moest doen. Hij wilde zeker weten of het niet op mijn organen was geslagen en daarom moest ik nog wat urine inleveren en bloed laten prikken. In het lab zat een hele aardige man. Hij was heel vriendelijk tegen me en wilde vanalles van mij weten. Toen ik hem zei; dat mijn werk tegenwoordig ook mensen bloedprikken is was hij helemaal verbaasd. We raakte wat aan de praat over het beroep en uiteindelijk vroeg hij wat je in Holland verdient in de maand; toen ik hem vertelde hoeveel dat was, was hij helemaal in shock! Hij krijgt hier 1000 cedi in de maand en dan werkt ie 48uur per week! Hij kon er echt niet bij dat hij zo slecht betaald kreeg en wilde natuurlijk naar Nederland om daar verder te leren. Dit was ook gewoon een lab, zoals we dat in Nederland kennen en er werd ook bloedgeprikt zoals we in Nederland doen; ja een echt goed ziekenhuis! Ik grapte nog wat met die man en toen mocht ik weer wachten in de hal, hij had gezegd dat ik zo’n uur op de uitslag moest wachten, waarop ik nog grapte; dan ga ik in de tussentijd even naar het strand, ben ik terug om 16:30. Had ik dat maar niet gezegd.. want het was 17:00 en nog steeds geen uitslag! Ondertussen was BieBie met haar vader weer naar huis gegaan, want die vader wilde niet nog zolang wachten want dan zou het druk zijn op de weg en zou hij uren onderweg zijn; en jahoor daar komt ie weer;(de naam JAPPE !!) gelukkig konden Anne en ik bij Jappe slapen die nacht. Jappe zou ons bij het ziekenhuis op komen halen. Dan toch eindelijk de uitslag; streptokokken, waarschijnlijk toch door een spinnenbeet. Wat was ik blij dat er nu een diagnose was en dat hij mij ook uitgebreid de labuitslagen liet zien en alles uitlegde wat afweek en wat niet. Ik kreeg antibiotica en een pijnstiller! Jappe kwam ons ophalen en bracht ons naar zijn huis. Daar stond heerlijk normaal eten klaar! We dachten eigenlijk dat we bloemkool zouden eten (gelukkigste mens op aarde was ik dan geweest!) maar het werden spruiten. Wel met aardappelpuree en een koteletje, oja en vergeet de echte griekse salade niet! Wat hebben wij heerlijk gegeten zeg; gewoon normaal eten; heerlijk! Ook had ik na het eten nog even met Opa geskyped; leuk was dat, om elkaar even te zien en te spreken! Na het skypen hebben we lekker op de bank gehangen een filmpje gekeken en genoten van een gewone normale douche! Ik klink volgens mij echt verwend.. maar het is echt heel fijn dat je af en toe even wat ‘normaals’ hebt. Eigenlijk zouden we ook nog kroketten en frikadellen krijgen; maar de stroom was weer eens uitgevallen; ja het blijft dan toch Afrika!

---

Zoals jullie lezen was het een hele drukke week waarin weer veel gebeurd is! Natuurlijk is ook ons het nieuws niet ontschoten wat er gebeurd is met dat Nederlandse meisje in Ghana, Tema; verschrikkelijk nieuws! En zoals jullie ook in mijn verhaal lezen en ook in dat van Anne; zijn we de afgelopen week veel in Tema geweest maar het nog iets enger maakt. Maar we weten dat je sowieso nooit in het donker de straat op moet en dat je bepaalde wijken niet in moet gaan! Het enige wat je kan doen is je bewust zijn van de gevaren en ze zoveel mogelijk uit de weg proberen te gaan en ze niet op te zoeken! Dat is alles wat wij kunnen doen en ook doen! In Tema komen we eigenlijk nooit buiten de hekken van het huis.

Ook krijgt mijn gezondheid een enorme opdonder zo op deze manier; eerst malaria (waarvan ik nog steeds denk dat het geen malaria was maar dat ik gewoon ziek was van wat anders/verkeerd eten!) en nu ook nog streptokokken. Maar ik voel me lichamelijke goed, met wat kwaaltjes hier en daar; maar hou het zelf goed in de gaten! Ik krijg tegenwoordig geen Afrikaans voedsel meer thuis omdat ze bang zijn dat ik weer ziek wordt, wat betekent dat ik alleen maar sla en witte rijst krijgt! Je hoort mij niet klagen (dat komt natuurlijk ook omdat we ondertussen precies de plekken weten waar we wat lekker eten kunnen halen). En heb afgesproken dat ik vanaf deze week weer eet, wat de pot schaft! Ben benieuwd!

Mijn familie hier in Ghana is heel begaan met me en ze zijn echt super lief voor me! Ik kan met ze allemaal heel erg lachen en ze zeggen ook regelmatig dat ze blij zijn dat ik er ben! Ook werk ik tegenwoordig naast mijn werk in het ziekenhuis en de voorlichting ook regelmatig in het winkeltje dat mijn familie aan huis heeft.. haha nouwja werken; gewoon zitten wat tv kijken en maar wachten tot er iemand wat komt kopen (meestal wat ‘nep’-haar, want het was afgelopen weekend weer; haar-uithaal-dag. Maar vind het leuk dat ze dat vertrouwen in mij hebben en hun daardoor even rustig wat anders kunnen gaan doen.

Het was een week waarin we veel dingen hebben gedaan en ook veel hebben gezien van Ghana. Ik kwam voor de ervaring naar Ghana en in deze afgelopen 4 weken zijn er al zoveel dingen gebeurd en heb ik al zoveel gezien dat het zeker goed komt met die ervaring; ik geniet nog steeds van alles en iedereen en zou dit allemaal voor geen goud willen missen! Zelfs niet als het me wat tegen zit qua mijn gezondheid!