Lieve, lieve mensen!

Het is weer maandag, wat betekent een nieuw verhaal! Elke keer schrijf ik wel ergens dat ik vind dat ik veel meemaak in een week, maar het is echt zo! Elke dag blijf je je verbazen over dingen en zo dus ook weer deze week! Wat een super week was dit zeg!

Dag 15

Vandaag zou dan eindelijk het echte werk in het ziekenhuis beginnen! Anne had vorige week met een dokter afgesproken dat we deze eerste week naar het laboratorium gingen om daar bloed te prikken en om bloedonderzoeken uit te voeren. Om 08:00 begint de dagdienst in het ziekenhuis en dat betekent dat ik uiterlijk om 07:15 moet vertrekken vanuit het paleis! Het is ‘s morgens echt heel erg druk op de weg richting Kasoa en dat betekent nog steeds elke ochtend een gratis jeep safari + een behoorlijk stuk lopen door Kasoa richting het ziekenhuis, wel leuk wakker worden zo ‘s morgens vroeg,want iedereen begroet je vriendelijk (lees: Hey Obrunni, how are you?) en willen het liefst uren met je staan kletsen, dat hoeft dan natuurlijk weer net niet; want omdat je nooit weet hoelang je er precies over doet met de taxi of trotro, is het soms wel aardig doorlopen om nog wel op tijd te komen in het ziekenhuis. Ik ben er wel achter dat je ‘smorgens gewoon een taxi moet nemen, want met de trotro ben je nog dubbel zo lang onderweg omdat die overal stopt! Daar gingen we; een week bloedprikken op donkere mensen! Aangekomen in het lab, was de baas erg vriendelijk tegen ons en ook de collega’s waren erg sociaal. Ze wilden allemaal dingen uitleggen. Een lab is hier in het ziekenhuis niets meer dan; een plastic tuinstoel, een nachtkastje waar alle benodigdheden op staan, een ruimte met daarin een tafel + 4 apparaten waarmee je bloed kan onderzoeken. Heel primitief dus. Nadat we eerst wat uitleg hadden gekregen over de apparatuur en wat voor onderzoek je moet doen bij welke bloedcontrole begon het avontuur. Heel interessant om te zien dat mensen met weinig apparatuur toch heel veel bloedonderzoeken uit kunnen voeren (of ze altijd even betrouwbaar zijn, weet ik niet.. maar daar moet je niet over nadenken; dat leer je hier wel, niet teveel nadenken over dingen die je toch niet kunt verbeteren of veranderen). De dingen waarop veel mensen getest worden zijn; malaria (ofcourse..), AIDS/HIV, algemene bloed check (zie je vaak bij zwangere vrouwen) en bloedgroep bepaling. Het is leuk om te zien hoe ze die testen allemaal uitvoeren daarna, wanneer er bloed is afgenomen bij de patiënt. Om op malaria te testen, wordt er bloed afgenomen doormiddel van een vingerprik en dat wordt dan in een soort oven gestopt en daarna wordt er bekeken onder de microscoop of iemand malaria heeft of niet. Voor de bloedgroep bepaling wordt er op een soort stenen tegeltje, 3 druppen bloed gelegd. Dan wordt bij elke druppel een ander soort vloeistof toegediend en als je dan een reactie ziet op elkaar dan weet je welke bloedgroep het is. Ja het is erg mooi om te zien. Mensen komen naar het ziekenhuis zonder afspraak, wat betekent dat je dus nooit weet hoe druk je dag gaat worden en of er veel mensen bloed geprikt moeten worden; wat inhoudt veel stil zitten, echt heel veel! Bij de eerste paar patiënten hebben we gekeken hoe ze het hier doen, met welke materialen te werken en hoe ze te werk gaan; een wereld van verschil met hoe het in Nederland gaat. Ze hebben in het ziekenhuis, maar 1 dikte naald. En behoorlijke dikke naald is het ook wel, daar prikken ze iedereen mee, kinderen (van een maand oud, bijvoorbeeld) maar ook ouderen. Het is een gewone naald die je gebruikt; niet zoals in Nederland eentje waar je zo je buisje op kan zetten en hij dan zelf het buisje vult, je moet gewoon zelf het bloed optrekken. De hygiene is ver te zoeken, urine wordt gecontroleerd zonder handschoenen aan en met die vieze handen word daarna weer de alcohol vast gehouden; die jij vervolgens weer moet gaan gebruiken als je gaat bloedprikken. Ik kan nog wel even doorgaan; maar dan ben ik nog wel even bezig en dan gaat niemand meer van jullie naar een ziekenhuis in het Buitenland. Oja ook zoiets, een kindje op de ward (slaapzaal..) moest geprikt worden, maar dat kindje was hartstikke bang en bewoon alle kanten op (je houdt de kinderen hier echt met 4 man vast om te zorgen dat je geen prik accident krijgt of dat je mis prikt). De laborant had de naald al uit de verpakking gepakt omdat hij ook eigenlijk al wilde gaan prikken, maar toen had dat kindje er geen trek meer in en begon heel heftig te bewegen. Hij prikte doen de naald in het matras om het kindje anders vast te houden, waarnaar hij vervolgens diezelfde naald weer pakt om opnieuw te gaan prikken. Je zegt er niets van, maar denkt er wel heel veel van. Na ongeveer 2uur te hebben gezeten en alleen maar te hebben gekeken mochten wij dan ook zelf onze eerste patiënt prikken. Heel spannend is dat, want het is echt moeilijk om de aders te zien bij donkere mensen, + dat je geen stuwband hebt, maar gewoon een stukje van een infuuslijn hebt, om de arm te doen. En die moet je dan ook weer afkrijgen met 1 hand als je ziet dat je goed geprikt hebt, ja dat is heel lastig! We hebben eerst maar een paar keer geoefend of wij wel die band dan los kunnen krijgen; improviseren, je wordt er nog goed in hier! De rest van de dag hebben we een beetje bloed geprikt, wat bloedonderzoeken gedaan en vooral heel veel gezeten en gekletst met de collega’s! Het zijn evengoed een hoop ervaringen die je op een dag meeneemt en die niemand je meer afpakt! Om 14:00 was het einde van de dienst waarnaar we daar huis mochten. Ik ben toen nog even met Anne mee geweest naar huis en ben daarna weer terug gekeerd naar mijn paleis, Anne kwam met mij mee! We hadden zondags natuurlijk wat boodschappen gedaan bij de ShopRite, dus ik dacht lekker een chocolaatje; nou had ik het maar nooit gedaan! Ik pakte dat chocolaatje en stopte er zonder nog een keer naar te kijken in mijn mond… nouuu zat het toch helemaal vol met mieren! Ze liepen in mijn mond… BAHHHHH!!! Anne heeft zelfs een mier uit mijn tong moeten trekken die daar in vast gebeten zat.. nu ik dit schrijf krijg ik er nog steeds de kriebels van! Die mieren zaten overal in mijn kamer, het zijn geen gewone zwarte mieren maar kleine rode; erg agressieve beesten! Want ze zaten zelfs in een dicht pakje snoep en hadden al aardig wat gaten in die snoepjes gebeten. Ja echt heel vies. Ik ben daarna met de insecten verdelger een rondje door de kamer gegaan en heb alles wat ik gekocht had weggegooid omdat ze overal in zaten! ‘S avonds kwam de dokter langs om te vragen hoe het met me ging en natuurlijk om BieBie te zien! Hij zag aan me dat ik me iets beter voelde en benoemde nog eens goed dat ik wel mijn medicatie moest blijven slikken! Ja halloooo, die 20 pillen op 1 dag vergeet je niet zomaar! ’s Avonds zit ik nog steeds vaak bij de winkel, als ik een stukje ga lopen dan heb ik op een gegeven moment 20kinderen om me heen lopen; iets waar je nooit aan zal wennen maar wat wel een heel bijzonder gevoel is!Ook valt nog steeds regelmatig de stroom uit wat er voor zorgt dat je niets van je apparatuur op kunt laden; de stroom valt eigenlijk altijd uit aan het einde van de dag en blijft dan uit tot ’s nachts een uur of 2. Ook moet je altijd douche in het donker.. ook vanavond. Maar wat lag daar in mijn douchee… Een kakkerlak!! Hij lag te kramperen in mijn douche omdat hij door mijn insectenverdelger ook wakker was geworden en aan de wandel ging op zoek naar frisse lucht; maar stranden in mijn douche. Zeker niet dat ik dat beest alleen op ga pakken en al helemaal niet in het donker! Gelukkig wilde mijn tante hem wel opruimen; thank god! Ik had echt teveel beesten gezien in mijn kamer, het werd een ‘beestachtige’ nacht natuurlijk, want droomde over kakkerlakken en mieren.

Dag 16

De tweede dag in het ziekenhuis. Eigenlijk hetzelfde verhaal als gister, je blijft je verbazen over de manier hoe ze mensen bloedprikken en de onderzoeken uitvoeren. Met de collega’s is het heel gezellig, beetje ouwehoeren en vooral niet te hard werken, want ze zeggen de gehele dag dat ze moe zijn, ook al zitten ze 90% van de dag stil. Vandaag waren de handschoenen aan het begin van de dag op, wat betekende dat wij niet konden bloedprikken. Ze vonden het maar vreemd dat wij het niet zonder handschoenen wilden doen, hun prikken namelijk 9 van de 10 keer zonder handschoenen aan. Zelfs als ze iemand moeten testen op HIV/AIDS. Ik heb me erover verbaasd. Op een gegeven moment vroeg de baas waarom ik niet prikte? Toen ik aangaf dat ik dat niet zonder handschoenen doe, werd hij boos op mijn collega’s omdat hun het wel zonder handschoenen deden. Je merkt echt in het ziekenhuis de hiërarchie. Hij wordt namelijk vaak boos en als hij kijkt gaan ze opeens wat doen. Ook wil hij graag het hoogste woord hebben en dat zorgt voor alleen maar meer chaos in de tent. Ja als die man zijn mond open trekt, heeft iedereen ernaar te luisteren. Ik zou het niet kunnen denk ik, maar je raakt eraan gewend. Na het werk zijn we toen nog even naar het zwembad geweest. Even een koude duik, want tjee wat is het warm! En een leuke bijkomstigheid is dat ze er patat hebben! ’s Avonds was eigenlijk hetzelfde als alle andere avonden, lekker zitten en met de kindjes wat spelen, totdat ze op een gegeven moment bij je op schoot in slaap vallen.

Dag 17

Weer een dag in het ziekenhuis. Vandaag hebben Anne en ik een beetje het lab gerund, naja het gedeelte van het bloedprikken dan! Wij hebben dat om beurten gedaan, je raakt er gedreven in en op een gegeven moment voel je je zelfs een beetje ‘goed’ dat je het kan. Na het werk hadden we afgesproken met Susanne, we zouden ergens wat drinken. Omdat wij ook nog even boodschappen wilden doen (aangezien die klote mieren alles opgegeten hadden..oooooooo krijg er alweer de kriebels van), hadden we afgesproken op bij de shop rite elkaar even te zien. We hebben weer heerlijk genoten van het boodschappen doen en nu natuurlijk alles in 1 keer opgegeten! Niks is veilig in mijn paleis. Samen met Susanne hebben we voor de winkel op de stoep wat zitten kletsen (ja op de stoep.. een leuk tentje waar je kan zitten en wat drinken, kennen ze hier niet hoor). Erg gezellig was dat omdat zij ook wat meer leuke dingen wist voor in Accra, aangezien we daar heen zouden gaan van het weekend. Het is soms heerlijk om even Nederlands te praten en om even lekker te kletsen over alles wat je meemaakt en waarover je je verbaasd. ’s Avonds ben ik samen met BieBie en haar vriend (mijn dokter) en een vriend daarvan (snappen we het nog?) ergens wat gaan drinken. Hun wisten een leuke toko, dus daar gingen we wat drinken. Voor het eerst een avondje weg in Ghana, heerlijk. Je praat wat met ze over hoe dingen in Nederland gaan en hoe ze hier gaan. Over het ‘nep’ haar wat ze hier allemaal hebben, over het uitgaan in Nederland, over het verkeerd etc. Maar snappen doen ze het allemaal niet, want dat gaat hun allemaal de pet te boven. Ze geloven je vaak ook niet als je iets zegt. Zo zei ik dat mensen in Nederland eigenlijk allemaal hun eigen haar hebben, waarop die vriend zei; hoe kan dat nou? Want jij hebt lang haar? In hun ogen is het zo, dat iedereen kort haar heeft en alles wat langer is dan op de schouders, dan is ‘nep’ haar. Dat komt omdat de mensen hier in Ghana niet lang haar hebben, dat stopt op een bepaalde lengte ofzo. Echt heel vreemd maar een gezellige avond was het wel.

Dag 18

Vandaag zouden we met iemand van een health center voorlichting gaan geven op een school. We hadden om 08:30 voor het ziekenhuis afgesproken. Om 09:00 was er nog niemand te bekennen.. We hadden hem ondertussen al 10000000 keer gebeld maar hij nam steeds niet op. Op een gegeven moment nam hij dan eindelijk op en gaf hij aan dat vandaag niet doorging en dat we het naar morgen gingen verschuiven. We hadden vorige week al aangegeven dat wij vrijdags niet konden omdat we naar Accra zouden om onze visum te verlengen. Toch wilde hij dat we morgen even zouden komen van 07:30 tot 10:00. Nou oke dan, afgesproken. Omdat ik toch al in Kasoa was en BieBie nog steeds kaarten wilde kopen voor Chris Brown, kwam zij naar Kasoa toe en zouden we met z’n 3^e even naar Accra gaan om kaarten te kopen. BieBie is echt een diva, dus voordat ze een trotro in gaat, poetst ze eerste de bank (eigenlijk is het al helemaal tegen haar principes in om een trotro te nemen, maar een taxi naar Accra is wel heel duur..) en heeft ze ook alweer 100 keer gezegd dat ze zo moe is. Het is een echt mode poppetje dus alles moet goed zitten en ze moet er goed uitzien. Als ik een zweetdruppel op mijn hoofd heb, dan poetst zij hem eraf; want zweet op je hoofd kan echt niet!! In Accra aangekomen gingen we naar de Accra Mall, dat is een groot winkelcentrum met allerlei winkels, volgens BieBie kon je daar de kaarten kopen… Nou mooi niet dus. Nergens waren die kaarten te vinden en we werden van de 1 naar de andere winkel gestuurd. Ondertussen vonden wij wel dat we het verdiend hadden om even te shoppen. Even wat kleding gekocht en nieuwe schoenen. En niet te vergeten; postkaarten (voor degene die er 1 verwacht maar hem niet krijgt; sorry!). Nu moet ik ze alleen nog schrijven en stad en land af voor postzegels, want dat hadden ze er weer niet. En dan moet ik nog ergens een duif vandaan halen om ze te brengen, dus tegen de tijd dat ik terug ben zal de kaart ook wel op de mat liggen. Gelukkig hebben we internet! Volgens een winkel in het winkelcentrum moesten we naar de wijk: OSU. Nou daar gingen we weer; in de taxi natuurlijk! Op weg naar de kaarten. Osu is een hele gezellige wijk met veel leuke dingetjes, echte Afrikaanse kleden en tassen. Erg leuk je hebt daar het idee dat je door zo’n straatje loopt wat je normaal altijd in Spanje of Frankrijk tegen komt. En hadden wij even geluk; er zat zelfs een KFC in de straat!! Dus we vonden dat we ons zelf wel mochten verwennen met wat lekkers van de KFC, hmmmm lekker hoor! En natuurlijk moesten er foto’s gemaakt worden; want BieBie houdt van foto’s, het liefst allemaal van zichzelf, mijn telefoon staat ook helemaal vol met foto’s van haar. Na nog meer gelopen te hebben in Osu op zoek naar een verkooppunt van die tickets.. hadden we het nog niet gevonden. Iedereen stuurde ons ergens anders heen; pff wat loop ik hier veel zeg! Uiteindelijk tegen 17:00 hadden we dan eindelijk een winkel gevonden waar je de tickets kon bestellen, niet kopen maar bestellen. Je zou dan gebeld worden als de tickets er waren; wat betekende dat je ze dan ook weer op moest gaan halen in Accra. Daarna weer met de trotro naar huis. En Mevrouw lag in de Trotro te slapen met haar zonnebril op, wat een geniaal gezicht was dat! (zie foto’s). Thuis aangekomen wilde iedereen mijn kleren zien en wilde ze natuurlijk allemaal dat ik ook wat met hen ging kopen; want ik had zulke leuken dingen gekocht. Dus dat betekent; nog een keer te shoppen met de hele familie! Ze zien ons aankomen! Haha. S’ avonds vroeg te bed want morgen moest er natuurlijk om 07:30 gewerkt worden! Leuk zo’n airco in je kamer, maar je hebt er niets aan als de stroom uit is!

Dag 19

Jaaaaaaaaa vrijdag, dat betekent een weekendje weg met Anne, Pauline en Sandra! Onee, we moesten eerst nog ‘stage lopen’. Om 07:30 zaten wij trouw weer voor het ziekenhuis te wachten tot die man kwam. Om 08:00 nog geen man, om 08:30 nog steeds geen man. Ondertussen net als gister hem alweer 1000000keer gebeld maar stond zijn telefoon uit. Nou dan maar naar Anne haar huis en wachten tot het 10:00 is want dan zou Pauline klaar staan in Kasoa. Sandra zou wat later komen want die moest eerst nog voorlichting geven in haar dorp. Maar wij moesten voor 13:00 bij de ambassade zijn voor het verlengen van ons visum. Hup in de trotro naar Accra en het weekend is begonnen! Pauline had haar visum al verlengt dus die kon ons mooi de weg wijzen naar de ambassade. Daar gingen dingen weer hetzelfde als in Nederland. Je moet een formulier invullen, je pasfoto + paspoort afgeven en je krijgt een datum mee dat je hem weer kan ophalen (22-03, dus ik hoor weer een weekendje weg!!). Daarna gingen we naar het strand, daar zou Sandra ook heen komen. Heerlijk even naar het strand, afkoelen en ook tot rust komen. Oja ook natuurlijk een beetje aan onze kleur werken, want we moeten wel iets wat bruin terug komen. We hebben heerlijk gerelaxt, als je daar zo ligt dan besef je helemaal niet dat je in Ghana bent. In het water ben je echt een bezienswaardigheid. Iedereen wil met je op de foto. Ook daar wen je aan en je gaat het op een gegeven moment gewoon accepteren, met toch wel leuke foto’s als resultaat (die komen niet hier op me blog te staan hoor.. alleen voor mijn eigen foto album! ) erg gezellig wel! Om 17:00 gingen we richting de wijk Osu, dat was wel erg gezellig gister en we dachten dat je daar wel een leuk hotel kon krijgen. Ook waren we ondertussen gebeld dat de tickets klaar lagen. De ticket shop zou sluiten om 17:00 dus dan zou BieBie ze ophalen zaterdag, maar met heeeeeeeel veel toeval was de shop nog open om 18:30 en liepen we er langs omdat we verkeert gelopen waren, dus konden we ze meteen ophalen! Dus; dinsdag Chris Brown! Samen met Anne, Pauline en BieBie. Uiteindelijk hadden we een hotel gevonden waar ze nog 2 kamers hadden, wat een luxe was dat hotel. In Nederland zou je zulke hotel kamers te slecht vinden, maar hier is het echt luxe! Een douche, bad, tweepersoonsbed, wifi en gewoon een wc die doorspoelt! Ja genieten. Om 21:00 hadden we afgesproken om wat te eten en ook misschien even wat te drinken. We zijn toen beland bij een Argentijn! Op weg naar de Argentijn reed er een auto voorbij waaruit een stem riep: Hee dames! Huuuuuuh wat, een Nederlandse stem? We moesten toen even een Jappe denken (die uit het eerste verhaal, van het vliegtuig). Toen dachten we die kunnen we wel even smse of hij een leuk tentje weet in Accra waar je wat kan drinken, aangezien hij bekender is in Accra dan wij. Hij belde eigenlijk direct omdat hij niet verwacht had dat we nog wat van ons zouden laten horen. We zouden morgen avond ergens wat gaan eten met ze alle. Die Argentijn, heerlijk eten was dat, maar poe na 2 happen zit je echt vol (je maag is dat niet meer gewend), maar zeker dat het lekker was. Ik had mijn eten niet op en mocht het meenemen, daar heb ik op straat weer een jongen blij mee gemaakt! Daarna zijn we richting het hotel gegaan, omdat we pas om 22:30 zaten te eten en om 00:00 toch wel wat moe waren. Heerlijk geslapen hebben we in het hotel! Waarnaar we besloten om het hotel voor nog een nachtje te boeken! Je bent tenslotte maar 1 keer in Accra (dat was ons motto van het weekend; al gaan we natuurlijk nog veel vaker).

Dag 20

Zaterdag, op naar Xavi. In het boekje ervaar Ghana staat een locatie in Xavi waar je kan kanoën. Dat wilde we wel doen dit weekend. Om 06:30 zaten we aan het ontbijt in het hotel (lees: pannenkoeken, cornflakes en vers fruit), waarnaar we op zoek moesten naar een plaats waar een trotro richting Xavi zou gaan. Gelukkig wist onze taxi chauffeur waar dat was dus die bracht ons er zo heen. In de tro tro waren we ook echt weer een bezienswaardigheid. Je zet nog geen stap binnen in de trotro en je hoort iedereen al over je praten (obrunni, obrunni). De reis zou 3,5uur duren; halloooooooo zo lang? Terwijl in ons boekje stond dat Xavi 90 km vanaf Accra lag. En toen moesten we zomaar weer aan Jappe denken, want die heeft een privé chauffeur en misschien zou die chauffeur ons wel om 16:00 op kunnen komen halen uit Xavi, dat we alleen op de heenweg er 3,5uur over deden. Maar dat kon niet; maar wel kon Jappe zelf met zijn auto komen! Nou prima plan dachten we zo. We zijn toen uitgestapt in Tema en daar heeft Jappe ons opgehaald. Heerlijk in de hummer met z’n 5e, met airco (!!) op weg naar Xavi. Misschien iets teveel luxe op 1 dag? Het was een hele leuke reis; je ziet het ene moment grote huizen en het andere moment echte Afrikaanse hutjes. Puur genieten was het om daar om je heen te kijken. Na 1.5uur rijden (misschien zelfs wel 2uur) waren we dan eindelijk in Xavi. Gelukkig hadden we Sandra de tomtom (lees:borden lezer) en een hummer die over alle weggetjes lekker door kon rijden. Aangekomen bij de kano plaats was daar niemand te bekennen. Alleen maar kindjes die om de auto staan; want tussen de lemen hutjes staat opeens een hummer?? Hoho dat is wel heel vreemd. (Oke de hummer was geen echte hummer; maar daar leek het wel op..). Gelukkig toen we iemand belde, kwam die direct ons ophalen en bracht ons naar het water. We gingen met z’n 6^e in de auto, die Afrikaanse man had echt de dag van z’n leven, die zat toch te genieten in zo’n grote luxe auto! Heel mooi om te zien. Nou aangekomen bij de kano… daar gingen we hoor! De kano te water en binnen no time, stond er al een hele laag water in de kano. De bodem was lek; maar je bent geen echte Afrikaan als je niet kan improviseren, dus hup wat klei van de bodem van het riviertje (weet niet precies wat het was..) halen en daarmee de gaten in de bodem van de kano dicht maken. Dat kan hier allemaal wel en was ook wel heel leuk om te zien. We konden echter niet allemaal met z’n alle in de kano omdat dat niet heel safe was. Dus we moesten 3 om 2. Ik ging samen met Anne, Sandra en die man als eerste in de kano. Die man ging peddelen en Sandra moest het water (want al dat klei ging niet zo lang goed blijven zitten..) met een bakje uit de boot gooien de hele weg. We hebben helaas geen apen/slangen gezien, wel heel veel vogels en mooie bomen. Het was wel rustgevend maar zouden het niet zo snel aanraden aan mensen. Na dat we allemaal zo’n half uur op het water waren geweest, was dat het kano avontuur weer voor de dag. Het was een erg warme dag dus we hadden ook nog het grandioze idee om een zwembad op te zoeken; eerst maar eens terug naar de bewoonde wereld. Je komt onderweg heel veel politie controle punten tegen. Als ze een auto met blanken zien ben je al snel de Sjaak. Ze zetten je aan de kant van de weg en proberen je ergens op te pakken. Bij ons werd er gezegd dat de auto papieren niet klopte en dat als we 500 cedi betaalde, we wel door mochten rijden. Zo corrupt als het maar kan natuurlijk, uiteindelijk heeft Jappe dan 100 cedi betaald en mochten we doorrijden. Aangekomen in Tema zijn we naar een hotel/restaurant geweest aan het strand, met een zwembad! Je kan daar mooi zitten eten met uitzicht op zee en ondertussen een duik in het zwembad nemen. Je bent tenslotte maar 1 keer een weekend weg in Accra… Daar hebben we heerlijk gezwommen en uiteindelijk wat gegeten; echt genieten! Je beseft dan echt niet dat je in Ghana zit. Toen zijn we naar Jappe zijn huis gegaan om de auto thuis te brengen en vervolgens werden we door de chauffeur naar ons hotel gebracht. Hier hebben we weer heerlijk genoten van onze douche (ik heb het idee dat ik heel verwend klink..) en hebben ons klaar gemaakt voor een zaterdag avond stappen in Accra. We zijn naar de club fire flyes (volgens mij is het niet de juiste spelling..??) geweest met z’n 5^e! Een best chique club met eigenlijk alleen maar blanken mensen. Enorm gezellige plek en goede muziek. Ja dat was een leuk avondje genieten! Zelfs hebben we nog een Afrikaanse dans geleerd; de azonto!

Dag 21

Alweer zondag, jeeeeeee wat is het weekend snel voorbij gevlogen.. Na rustig opgestart te zijn en even met het thuisfront te hebben geskyped gingen we op weg naar een bakkerij om daar te ontbijten. We hadden deze bakkerij gezien op weg naar de club en het zag er wel lekker uit. Het was ook inderdaad lekker eten (lees: een gewone baguette met kip). We kwamen daar ook nog een Nederlandse meid tegen die 3 weken op ‘vakantie’ was in het zuiden. We hebben toen met z’n 5^e gezellig wat gekletst en om 15:00 zijn we dan toch maar richting de Accra mall gegaan om even weer wat lekkers te halen bij de shop rite. Vanaf de Accra mall moesten we naar de opstapplaats voor de trotro richting Kasoa. Op weg naar de opstapplaats; zat ik heerlijk tussen 2 ghanese mannen in gepropt (echt gepropt, want eigenlijk paste ik er al niet meer bij in de trotro. En ja als Ghanese man, met een blanke naast je; leg je gewoon even je hand op haar been en kom je wel steeds dichterbij. Het was echt krap in de trotro want ook hadden wij alle 4, 4 grote tassen bij ons die allemaal op schoot moesten. Omdat Pauline ook erg krap achterin zat, had ik haar tas ook bij me op schoot. De Ghanese mensen zijn wel heel behulpzaam dan en nemen ook gewoon een tas op schoot, ook al is het niet eens hun tas! Maar met deze trotro kwamen we niet bij de opstapplaats, want halverwege de rit, zei de trotro; ik ben er klaar mee! De remmen braken af en we moesten een heuveltje op om ervoor te zorgen dat we tot stilstand zouden komen (we kwamen pas na de heuvel tot stilstand, niet op de heuvel! Haha). Allemaal uit de trotro en er wordt dan voor iedereen een nieuwe trotro geregeld! Uiteindelijk zaten we dan toch in de trotro naar Kasoa en was het weekend echt voorbij.. Het weekend verliep anders dan we gedacht hadden maar een onwijs gezellig weekend was het zeker! Anne zou die avond nog bij mij eten, dat had ze met BieBie afgesproken. Toen we in het paleis aankwamen riep iedereen dat ze me gemist hadden, dat doet je goed als ze dat zeggen! Ook kwamen de kindjes ons knuffelen. Anne heeft bij ons gegeten en na het eten heeft BieBie haar weer naar huis gebracht. Ik moest na het eten water halen uit de put. Ik dacht dat doe ik eens een keer zelf, want normaal lopen die kinderen allemaal met een emmer op hun hoofd om mijn water ton te vullen. 1 kindje zou met me mee lopen om me de plek te wijzen (en omdat het donker was natuurlijk..) maar uiteindelijk liepen er 3 kinderen mee en tilde Iris nog haar eigen emmers water niet. Je zag echt een blanke aan komen lopen met daarachter 3 donkere mensen met een emmer water op haar hoofd. Iris met haar roedel.. Ja weer terug naar basic, maar daar kwamen we tenslotte weer voor.

Dit was weer het verhaal van deze week. Ik kreeg van mensen te horen dat mijn vorige verhaal een wat negatieve lading had, maar dat was zeker niet de bedoeling. Ik beschrijf gewoon mijn gevoel en maak dingen niet anders dan dat ze zijn en dat vermengt met een beetje zelfspot!

Volgens mij vergeet ik zoveel dingen om op te schrijven...

Deze week staan er weer leuke dingen op het programma; maandag stage lopen, dinsdag stage lopen en naar Chris Brown, woensdag is het Onafhankelijkheidsdag hier dus dat is een groot feest, we gaan dan naar een dorpje om daar een school te bezoeken. Donderdag en vrijdag voorlichting geven en van het weekend; kijken wat we kunnen doen! Misschien wel even een dagje strand of zwembad! Zoals jullie lezen, hebben we het nog steeds naar ons zin! Tuurlijk zijn er momenten dat je denkt; aaaaaaaa ik mis mijn bank, of eten, of familie! Maar daar moet je niet over nadenken; want dan krijg je het heel moeilijk. We zitten nu in Ghana dus moeten er uit halen wat erin zit & zeker blijven genieten van alles! En voor alsnog lukt dat heel goed.