Lieve, lieve mensen in Nederland! Wat is er weer veel gebeurd afgelopen week!! En wat een ervaring is het nu al en wat kom ik mezelf toch al tegen..

Dag 8

Alweer maandag; we zitten hier alweer een week, de tijd vliegt en we hebben al zoveel meegemaakt. Vandaag ging ik Anne gezelschap houden bij haar thuis en zouden we weer even wat door Kasoa lopen, eigenlijk om een supermarkt op te zoeken om even wat knap voedsel te halen, want wat verlang je daarnaar, zelfs na een week al!! Toen ik bij Anne was zag ik een erg ongelukkige Anne die totaal niet zo straalde als die eerste paar dagen. Amanda is toch niet zo leuk als dat we van te voren bedacht hadden en ze maakt het Anne wel erg moeilijk allemaal en dat was duidelijk te zien. Gelukkig kwam Ageyman direct langs om met Anne te praten en ook had ik voor mezelf besloten dat ik de gezelligheid van mijn Royal familie toch belangrijker vindt dan het primitieve waar ik in eerste instantie voor gekomen was (al is het natuurlijk nog steeds Afrika en is het evengoed nog primitief!). Ageyman was blij dat ik deze keuze gemaakt had, ze hadden me immers wel een heel leuk weekend bezorgt en die kleine kindjes maken het wel heel leuk! Dus; deze dramaqueen die in haar vorige verhaal het wel heel zwaar leek te hebben bij haar familie, blijft toch bij deze familie en heeft weer te vroeg haar mond open getrokken (daar moet ik toch eens mee stoppen en ik was er zo van overtuigd om dat hier af te leren..). Ook kregen we te horen dat morgen onze stage zou gaan starten, erg benieuwd dus! Samen met Anne gingen we opzoek naar een supermarkt, die we natuurlijk niet konden vinden omdat we niet wisten waar we moesten zoeken.. dan maar weer wat op de markt kopen en hopen dat je er niet ziek van wordt. Anne had samen met een jongen uit mijn gezin afgesproken om te gaan volleyballen vandaag, dus Anne ging mee naar mijn huis. We hebben toen met ze alle op het veldje gevolleybald met ongeveer 10mensen en daaromheen stond een hele grote groep kinderen, wel zo’n 30 te kijken wat daar toch allemaal gebeurden. Want Anne kon het toch wel heel goed! Later werd de groep nog groter toen er nog 3 neven van mijn familie mee kwamen doen, die in Kasoa wonen maar op bezoek komen bij hun moeder hier. Alleen die hadden geen oog voor de bal, maar voor andere dingen. Gelukkig geloven ze nog steeds het verhaal dat we verloofd zijn! Het was erg gezellig en heb genoten van de gezelligheid om het huis, dit is wel echte Afrikaanse gezelligheid! Het ’s avonds buiten zitten met ze alle en genieten van de rust en gewoon maar mooi zitten; daar leer je van genieten.

Dag 9

Sinds een paar dagen krijg ik ’s morgens een goedje wat wel gepureerd brood lijkt met melk maar wat ook wel iets weg heeft van cement; niet genieten in ieder geval! Om nou weer te zeggen dat ik het ontbijt niet lekker vindt gaat me iets te ver, dus spoel ik het elke ochtend door het toilet.. heel erg slecht, maar je moet wat! Vandaag onze eerste dag in het ziekenhuis. We hadden gehoord dat het werken daar niet veel voor zou stellen, dus waren benieuwd wat we aan zouden treffen. Om 10:00 moesten we daar zijn en zouden we meer te horen krijgen. Op ze Ghanees ging dat natuurlijk, want om 10:30 stonden we nog buiten te wachten. We kregen daarna een rondleiding door het gebouw en daarna werden we allemaal echt gewoon letterlijk gedumpt in verschillende kamers. Anne werd neergezet bij de scan en moest elke keer als de ‘scan man’ in zijn vingers knipte iets aangeven en ik werd neergezet in de pharmacie, zodat ik de bijsluiters van de verschillende medicijnen kon lezen en zo over de medicijnen kon leren? Hallooo?? Nou daar zat ik dus op mijn stoel elke bijsluiter zorgvuldig te bestuderen… wat voelde ik me onnozel die dag. Om 15:00 had ik het echt gehad in die pharmacie, de mensen die daar werkte waren ook niet de aardigste die je tegen kon komen en zelfs die vroegen om geld, waar gaat het heen met de wereld. We hadden na zo’n dag het grandioze idee om nog even af te koelen in het zwembad, we vonden dat we dat wel verdiend hadden na zo’n lange dag werken (lees: zitten en dom kijken). We zijn toen naar het zwembad geweest waar ik zondag met Biebie ook geweest was. Nu waren er 2 obrunny’s dus dubbel veel bekijks. In Ghana kunnen maar weinig mensen zwemmen, dus je ziet daar mensen in het zwembad met een reddingsvest aan, erg grappig om te zien want ze zwemmen voor hun leven maar er gebeurd niets en ze komen echt geen centimeter vooruit! Hierna weer naar huis en de chief geruststellen want die is altijd erg ongerust en wil hebben dat ik me aan en afmeld als ik kom of ga. ’s Avonds vallen hier de kinderen altijd op de binnenplaats in slaap en worden dan rond een uur of 22:00 naar hun kamer gebracht. Vanavond zat er een meisje bij me op schoot van een jaar of 3, ze wilde graag bij mij op schoot zitten; nou prima. Ze viel al snel in slaap; maar ze had geen luier om. Nou nu is alles natuurlijk al verklapt; ze plaste zo op schoot! Daar was ik weer mooi klaar mee.

Dag 10

Een rare nacht gehad, veel wakker geweest en enorme last van mijn buik. Als dit maar niet van die pizza komt (lees: dat die vissen zich omdraaien in mijn buik)?? Ik heb merendeel van de nacht op het toilet doorgebracht en fijn voelde ik me niet. Toch vond ik dat ik naar het ziekenhuis moest gaan aangezien het mijn tweede dag was en we vandaag wel iets zouden gaan doen wat te maken heeft met verpleegkunde. Dus ik had alle moed bij een verzameld en ging op weg naar het ziekenhuis. Vanaf mijn huis tot de grote weg waar ik een taxi of trotro moet nemen is ongeveer 3 minuten lopen. Ik hoorde vanaf een afstand al mensen schreeuwen, maar omdat mijn hoofd te zeer deed om erover na te denken besefte ik niet echt goed dat er midden op straat een man in elkaar werd geslagen. Iedereen stond erom heen maar niemand deed wat. Het leek ook wel meer of ze wilde dat hij ging luisteren en hem daarom sloegen, maar hij bleef staan waar hij stond terwijl het leek dat ze wilden dat hij zich zou gaan verplaatsten. Toen ik met een hele grote boog erom heen gelopen was en net deed of ik niets had gezien en bij de weg was aangekomen zag ik hen 3 minuten later (de taxi’s zitten om 07:15 zo vol, dat je echt genoeg tijd ervoor uit moet trekken om van A naar B te komen) met z’n 3^e aan komen lopen en er stond een taxi voor hem klaar. Ook daar gingen ze weer in gevecht met hem omdat ze wilden dat hij achterin in het midden ging zitten maar hij schoof door naar de rechterkant.. Het leek wel een beetje of hij niet goed was en dus naar een ‘mental health hospital’ gebracht moest worden. Na zo’n 10 minuten daar gestaan te hebben met een enorme pijn in mijn hoofd en buik, stopte er dan uiteindelijk toch een taxi die mij wel mee wilde nemen, wel moest er 1 iemand op mijn schoot komen zitten anders was er niet genoeg plaats. Ja dat kan hier allemaal in Ghana. Omdat het ’s morgens erg druk is in Kasoa, nemen veel taxi’s een andere route (gratis jeep safari dus!!), wat ervoor zorgt dat ik nog een enorm stuk moet lopen vanaf het moment dat de taxi zegt dat dit zijn eind bestemming is. Terwijl ik toch echt had gezegd waar ik uit moest stappen en hij zei dat dit goed ging komen.. dit kon ik op zo’n ochtend als vandaag dus echt niet hebben! Lopen door het stinkende Kasoa (je ruikt; vissenkoppen/uitlaatsgassen/urine/ontlasting/en al die vieze geurtjes), is niet goed voor je zwakke maag; maar ik moest toch echt dit stuk gaan lopen anders zou ik niet bij het ziekenhuis uitkomen. Aangekomen bij het ziekenhuis stond daar Anne op mij te wachten, die hoeft maar 10minuten te lopen en dan staat ze bij het ziekenhuis voor. We moesten vandaag weer beginnen bij de scan en pharmacie en zouden dan om 10:00 met Francisca (hoofd zuster) in gesprek gaan om te bespreken wat we gingen doen deze weken. Nog een dag in de pharmacie zitten; waar hebben we het over? Het enige voordeel was wel dat het daar 25 graden was, dus een aangename tempratuur en 15 graden kouder dan binnen. Om 09:00 had ik al meer de binnenkant van het toilet gezien dan de bijsluiters en besloot ik toch maar om naar huis te gaan; om daar wat te slapen en te hopen dat ik me de volgende dag weer beter zou voelen, want dan zouden we naar Accra om Inge-Borg en Maarten te zien en om wat leuks te doen. Dat betekende; weer door dat stinkende Kasoa op weg naar een taxi. En wat trof ik het; in de taxi zat natuurlijk weer een hele leuke Ghanees die alles van me wilde weten en die vooral mijn telefoonnummer wilde. Daar zat ik nou echt op te wachten op zo’n dag als vandaag (NOT)! Toen ik hem vertelde dat hij alleen maar geintresseerd is in blanken om het geld; begon ie ook nog te schreeuwen dat ik hem boos maakte. Ja hou even snel op. Wie maakt wie hier nou boos, doe even normaal zeg. Toen ik hem dat probeerde duidelijk te maken, op niet Iris haar vriendelijkste toon was het toch op een gegeven moment wel duidelijk dat ik niet op hem zat te wachten. Aangekomen thuis ben ik direct mijn bed ingekropen in de hoop dat ik me beter zou gaan voelen. Om 13:00 schrok ik wakker omdat ik begon te trillen; oneeeeeeeeeeee toch geen koorts he? Snel mijn uber handige thermometer van de action erbij gepakt en gekeken of ik koorts had; nou 40,3 graden… Het mag dan wel een dingetje van de action zijn maar ook al zit hij er wat naast, 40,3 blijft wat veel! Snel maar weer slapen dan; en wat droomde ik vreemd; zou dit dan ijlen zijn? Hier zat ik totaal niet op te wachten. De chieff wilde dat ik naar het ziekenhuis ging om mij te laten onderzoeken maar daar zat ik niet op te wachten; ik was ervan overtuigd dat het door die vieze gore pizza (ik eet echt serieus nooit meer pizza want bij het idee ga ik al kotsen) kwam, deze had ik zondag avond gegeten volgens mij(?) in combinatie met al dat andere vieze eten hier in Ghana. Snel even wat mango gegeten, want eten had ik ook al 2 dagen niet echt gedaan omdat het me al niet zo smaakte en dan maar weer snel me bed in. Wel had ik Anne nog even gesmst dat ik me lullig voelde dat ik het in de tweede week al af liet weten. Om 16:00 belde Anne me wakker dat ze nu pas klaar was in het ziekenhuis; ze had dus een erg leuke dag gehad, toch nog; die had ik dus weer gemist.. en met een leuke dokter; shit hé! Ze zou wel even langs komen om te kijken hoe het met me ging. Ik lag erbij alsof ik ieder moment dood kon gaan, nog steeds koorts en ingevallen ogen, maar beter worden zou ik in 1 dag want ik wilde morgen naar Accra! Nadat Anne me vol heeft gestopt met vanalles en nog wat om ervoor te zorgen dat ik niet uit zou drogen, mijn koorts zou zakken en mijn hoofdpijn minder zou worden, heeft ze me weer achter gelaten omdat ze toch echt voor het donker thuis moet zijn, het is hier echt te gevaarlijk voor een blanke om in het donker alleen over straat te gaan. Donkere mensen zie je namelijk niet in het donker; maar blanke wel! Snel maar weer slapen en morgen een nieuwe dag met nieuwe kansen. Hoop ik..

Dag 11

Vandaag alweer donderdag, de dag dat we met Maarten en Inge-Borg hadden afgesproken in Accra. Hun zijn woensdag avond aangekomen in Accra en gaan vrijdag met de bus naar het noorden van Ghana om daar 3 maanden stage te lopen. We hadden hun leren kennen op het introductieweekend. Ik voelde me vandaag wel iets beter en de koorts was wat gezakt dus naar Accra gingen we. Om 09:00 ging ik richting Anne om daar de trotro richting Accra te nemen, dat is een rit van ongeveer 1,5 uur. Ter herinnering: een trotro is een klein busje, waar je met ongeveer 15mensen in zit, waarvan de deuren vaak niet dicht kunnen, waar je lekker zweterig met ze alle tegen elkaar aanzit en waarbij je ook nog eens bij elk hobbeltje met je kop tegen het dak stoot. We hadden om 13:00 afgesproken op La Beach, dit is een strand in Accra. Dit was voor ons allemaal het beste te vinden en een prima plek vonden wij zo. We waren er veelste vroeg wat betekende dat we nog heerlijk even konden liggen in de zon, wat konden zwemmen en vooral; PATAT eten! Wat kan je daar toch een trek in hebben, ondanks dat je weet dat het er binnen no time weer uitkomt en je er buikkrampen van krijgt omdat je die al een paar dagen hebt, maar eten zal je het. En wat smaakte dat me goed zeg; wat een verlangst kan een mens daarnaar hebben en dat al na 1,5 week.. (shame..) Jammer dat binnen 10minuten alles er alweer uit kwam. We hebben die middag heerlijk gezeten/gekletst en gezwommen met ze alle, ook waren Hester en Stephanie mee enVictoria, zij is van de organisatie en neemt de studenten/vrijwilligers bij haar in huis als die aankomen in Accra en wachten tot ze naar het noorden gaan. Heerlijk om even gewoon Nederlands te praten en te roddelen over de Ghanese mensen. Omdat het te laat was om nog met de trotro terug te gaan naar huis en we anders in het donker moesten reizen; hadden we besloten om daar maar een hotel te nemen voor 1 nacht, ook wel lekker dachten we zo, al heb ik het in mijn ‘paleis’ echt niet zo slecht. We mochten bij Victoria wat eten en daar hebben we tot een uur of 20:00 nog lekker gezeten en gekletst met Inge-Borg, Maarten, Hester, Stephanie, Susanne en de Ghanese mensen en toen zijn we ons hotel op gaan zoeken. Het hotel was natuurlijk niet zoals een Nederlands hotel maar voor Ghana was het luxe. Het had een douche (lees: zoals wij die kennen, niet met een emmer water die je over je heen moet gooien), een airco (lees: waaier) en een kingsize bed! Hier konden wij wel lekker slapen voor 1 nacht.

Dag 12

Vandaag onze eerste dag voorlichting geven. Om 06:15 stond onze wekker, vroeg voor de Nederlandse begrippen maar erg laat voor de Ghanese begrippen. Op straat had Anne en brood gekocht, waarop een vrouw direct zei; waarom deel je niet met mij? Dat vinden ze hier heel normaal; dat je om dingen vraagt; nou wij vinden het nu al behoorlijk irritant worden! Om 07:15 in de trotro richting Kasoa; maar wat ging deze snel! Normaal stop je overal een behoorlijke tijd, maar deze had er behoorlijk de gang in en binnen 45 minuten waren wij weer in Kasoa. Daar hebben wij ons omgekleed en zijn richting het ziekenhuis gegaan want daar zou Ageyman op ons wachten. Goh wat voelde ik me ellendig vandaag, nog steeds kwam alles wat ik dronk eruit; eten deed ik al een paar dagen nauwelijks tot niet meer omdat ik daar enorme kramp van kreeg en het er direct weer uitkwam. Toch wilde ik mezelf niet laten kennen en me van mijn beste kant laten zien. Met lood in mijn benen ben ik naar het ziekenhuis gesjokt en het zweet droop van mijn gezicht; maar we waren er; thank god! Of toch niet.. We gingen met Ageyman op huisbezoek bij mensen die een slechte afvoer hebben en daardoor veel vies water in hun leefgebied hebben liggen wat ervoor zorgt dat er slechte hygiene is en het muskieten aantrekt.. dus malaria. Wij gaan hun dan voorlichting geven over hoe zoiets aan te pakken. Maar in die dorpen, de geur; niet normaal!! Vieze put/stront/pis luchten en dat als je een rare buik hebt; geen succes. Dan toch maar naar huis.. wat laat ik mezelf toch kennen en wat laat ik Anne weer in de steek.. wat een rot gevoel is dat; maar de pijn in mijn buik en hoofd en het energieloze gevoel is ook geen pretje. Thuis direct mijn bed ingekropen om wat proberen te slapen. Om 13:00 kwam Anne me maar weer opzoeken om te kijken hoe het met me ging. Het ging niet; mijn ogen stonden ingevallen en mijn tempratuur liep weer op en tot overmate van ramp werden de buikkrampen alleen maar erger en wist ik op zulke momenten niet waar ik het zoeken moest. Omdat iedereen aan me zag dat het me zeer deed en ik ondertussen al veel vocht was verloren; wilde ze me allemaal naar het ziekenhuis hebben. Nou oke; ik ga dan wel naar zo’n Ghanees ziekenhuis; maar zeker niet dat ik daar ga blijven voor een nacht of dat ze me gaan prikken ofzo, ik moet dat toch niet hebben in zo’n aggelebbis ziekenhuis. In het ziekenhuis werd ik snel geholpen omdat ik ten eerste een obrunny was en ten tweede omdat ik in het paleis van Ofankur woon. De dokter is ook nog eens het vriendje van Biebie dus snel ging het wel; maar dat mocht ook wel want ondertussen was ik alweer een aantal keer naar het toilet geweest en kwam er ondertussen ook bloed mee; goede informatie he? Jullie wilden verhalen, nou dan kun je ze krijgen! Haha. Al snel werd er gevraagd wat ik de afgelopen dagen had gegeten en of ik malaria tabletten slik. Dit was het enige wat ze vragen; ze onderzoeken je niet, ze willen voor de rest niets van je weten en dan mag je weer plaatsnemen in de wachtkamer (lees: rij met plastic stoelen in een gebouw zonder ramen en deuren..). Er moest bloed bij me af worden genomen zodat ze konden kijken of ik malaria heb, dit doormiddel van een vingerprik; nou dat mag dan nog wel, dacht ik bij mezelf. De stroom was inmiddels alweer uitgevallen dus ze konden voor de rest mijn bloed niet onderzoeken. Ze moesten wachten tot de stroom het weer deed en dan pas konden ze mijn bloed onderzoeken en konden ze me gaan behandelen. Omdat ik alweer een aantal keer naar de wc was gerend en ik daar ook enige tijd bleef zitten omdat ik niet kon bewegen van de pijn in mijn buik, vond de dokter dan toch maar dat ik alvast met een behandeling moest beginnen. Hallooo wat voor behandeling? Je weet niet eens wat ik heb?? Maar aangezien dokters wil in Afrika wet is en dit me toch wel heel zeer deed allemaal; nou prima dan! Met de belofte dat ik dan nog vanavond naar huis mocht, jaajaaaa… Ik werd naar de female ward gebracht en mocht daar op een bed gaan liggen tussen 4 kleine huilende kinderen. Omdat Biebie dit niet goed genoeg voor me vond wilde ze dat ik een bed bij de deur zou hebben zodat ik een beetje op de tocht zou liggen, omdat de waaiers het allemaal niet deden omdat er geen stroom was en het nog steeds 40graden hier is overdag. Nou en daar gingen we, ik moest aan het infuus. Het is geen infuus zoals wij die thuis in Nederland kennen, nee het is een vlindernaaltje wat ze in je hand prikken en dan gewoon laten zitten zolang als het infuus moet blijven lopen. Anne en ik hielden het maar allemaal goed in de gaten, want alles gaat zonder handschoenen en de hygiene is natuurlijk ook al heel anders; om ze toch nog even wat extra bang te maken, hebben we ze ook even laten weten dat wij verpleegkundige zijn en dat we goed opletten of ze het wel netjes doen.. nou dat hadden we nooit moeten zeggen want ze begon in mijn linkerhand en natuurlijk liep het infuus niet en zag je aan mijn hand (daar zat al een knikker zo’n dikke bult op) dat het subcutaan liep, maar die zuster bleef maar rommelen aan die naald en die hand werd maar dikker en dikker.. nou uiteindelijk leek ze toch te beseffen dat hij niet goed zat en er toch uit moest.. maar dat was nog niet alles want ze wilde gerust nog een keer in dezelfde hand, op dezelfde plek proberen om DEZELFDE infuusnaald er in te krijgen.. halloo dit gaat te ver, op ons beste Engels hebben we toen aangegeven dat als ze dit serieus gaat doen ik heel hard wegloop en zeker niet meer terug kom.. Met als resultaat dat er een andere zuster kwam prikken in mijn andere hand met een nieuwe infuusnaald; dit ging gelukkig wel goed. Al krijg je over je infuus gewoon een normale pleister geplakt die eerst op je infuuspaal heeft gezeten; je kan ook niet teveel van de zusters verwachten. Anne zat gelukkig nog steeds naast mijn bed en had ondertussen al wat water en eten voor me gekocht, niet dat ik dat binnen zou houden; maar het lag in ieder geval maar op mijn nachtkastje voor betere tijden. Ik kreeg 2 soorten antibiotica en een soort medicijn wat helpt tegen de krampen; ik vond het ondertussen allemaal best want ik wilde van die verschrikkelijke pijn af en ondertussen was alle energie ook wel uit mijn lichaam en zag ik eruit alsof ik elk moment mijn laatste adem uit zou blazen. 2 zakken NaCl later, werd dan mijn infuusnaald weer uit mijn hand gehaald; ja dacht ik; ik kan naar huis!! Nouuu mooi niet dus.. want nog steeds had ik die buikkrampen, een relatie met de wc pot en ook mijn hoofd deed nog erg zeer, reden genoeg voor de dokter om mij nog een nacht daar te willen houden. Ook omdat ze nog niet wisten wat er mis met me was, omdat nog steeds de stroom uit was. In Ghana moet je familie zorgen dat je gewassen wordt en te eten krijgt. De zusters zijn er alleen maar om de bevelen van de dokter uit te voeren en om je medicatie uit te drukken in je hand. De dokter van de latedienst was binnen gekomen en wilde dat ik wat zou gaan eten en anders zou hij hoogst waarschijnlijk nog 4 zakken NaCl naar binnen pompen..(dit was zo’n dokter met een Hawai shirt met allemaal bierglazen en coctail glazen erop; hoe serieus wil je het hebbben). Oke dan ga ik wel wat rijstepap eten, want de rest van het Ghanese voedsel daar had ik toch echt geen trek in allemaal.. Mijn familie kwam wat spullen brengen voor de nacht en ook wat eten. Het eten smaakte me al iets beter, al kwam het er nog steeds net zo snel uit. Uiteindelijk gingen de lichten ook weer aan en moest er opnieuw bloed geprikte worden om te kijken wat er mis met me was; en dan zeggen ze; je hebt MALARIA. Hallo hoe kan dat? Ik slaap netjes onder een muskietonet, gebruik elke dag genoeg DEET en ik ben nog maar 3 keer geprikt in de afgelopen 1,5 week. Je wordt toch wat achterdochtig want ze zeggen hier al snel dat je malaria hebt. Toen ik op de results vroeg; werd daar niet op gereageerd.. Naja het zal dan wel.. Om 19:00 ging Anne naar huis, na de hele dag naast me te hebben gezeten en koekjes te hebben uitgedeeld aan de kinderen op zaal; want ja die Nederlanders zitten aan de Fanta en cola en op het nachtkastje liggen pakjes crackers; dan kan je het niet maken om niet uit te delen want ze kijken het al uit je mond! En dan… dan val je in een gat. Je ligt in een ziekenhuis in Ghana, je voelt je totaal niet fit, alle energie is uit je lijf en je ligt daar ook nog eens alleen (naja afgezien van een vrouw die er ook niet helemaal lekker bij lag..) weer dat eenzame gevoel waarvan je hoopte het niet te vaak te voelen maar wat je nu toch al 2 keer hebt gevoeld in 1,5 week. Het lood zakt je dan wel wat in de schoenen. Dan maar even het thuisfront bellen wat ook heel ongerust was en wat zich al helemaal nutteloos voelde omdat ze niks voor me konden betekenen, dit was iets wat we toch echt zelf op moesten lossen… En dan weer; die tranen.. de dokter schrok ervan en die heeft een halfuur over mijn arm staan wrijven om te zeggen dat ik niet moest huilen, naja het ging meer; STOP! STOP! STOP! Maar zijn bedoeling was volgens mij wel goed want hij heeft de rest van de avond mij net iets meer aandacht gegeven. Nou het enige wat je dan kan doen; want je hebt voor de rest niet veel in zo’n ziekenhuis, is slapen en hopen dat je je morgen beter voelt. Maar slapen in een ziekenhuis is over het algemeen al niet zo’n succes, maar ook hier trof ik het niet. Ik had een nachtzuster, genaamd platvoetje (flop, flop, flop daar kwam ze weer..), een buurvrouw die de hele nacht lag te jammeren of te kotsen en een dokter die televisie ging kijken midden in de nacht..

Dag 13

Om 06:00 werd ik wakker gemaakt, ze wilde mijn bloeddruk weten en mijn tempratuur. Die bloeddruk dat doen ze maar wat op gevoel (was ook veelste laag; terwijl ik thuis altijd al heel hoog heb) en mijn tempratuur, dan stoppen ze gewoon een thermometer onder je arm en wachten tot hij piept. Ik had in mijn tas mijn action dingetje en met dat ding onder mijn arm scheelde het ruim 1 graden.. ik heb dan toch meer vertrouwen in mijn action dingetje dan in die thermometer onder mijn oksel.. maar goed het zal allemaal wel. Daarna heb ik nog even kunnen slapen tot ze om 08:00 mijn pillen ontbijt kwamen brengen.. goedemorgen even 10 pillen die ik naar binnen moest werken.. antibiotica, iets voor mijn krampen, pijnstillers en medicijnen voor de malaria. Lekker zo, je bent al zo energieloos en door deze pillen allemaal is echt het enige wat je wilt slapen! Mijn familie kwam weer ontbijt brengen en de verwachting was dat ik eind van de middag naar huis mocht. Ondertussen was de pijn al wat minder geworden en was mijn relatie met de wc pot al wat minder hecht.. thank GOD! Oja, dat was ook nog zoiets.. om 07:00 kwamen ze bidden voor mijn buurvrouw.. er stonden 10 mensen om haar bed wat te schreeuwen en veel kabaal te maken.. Ik vind ieder zijn geloof prima hoor; maar hallo, gaat het niet?? Het is veelste vroeg, je bent in het ziekenhuis (dus denk om je volume..) en was 1 iemand niet genoeg om om genezing te vragen? Naja ook dat was weer een ervaring. Om 13:00 kwam de dokter langs om te vertellen dat ik wel eerder naar huis mocht en dat ik maar mijn familie moest bellen om mij op te komen halen. Gelukkig had ik al contact gehad met Anne en Pauline en wist ik dat hun elk moment bij mij zouden zijn in het ziekenhuis om me daar op te komen zoeken. Om 14:00 mocht ik weg, kreeg ik mijn ‘drugs’ voor de komende week mee en kreeg ik het advies om dinsdag terug te komen en om vooral geen spicy eten te eten de komende dagen &vooral geen FooFoo en vis meer te eten; daar kon ik me allemaal prima in vinden. Op naar het paleis! Iedereen was daar weer blij om me te zien en wilde allemaal vanalles voor me doen om het aangenamer te maken. De rest van de middag heb ik gezellig gekletst met Anne en Pauline en hebben we het vooral rustig aan gedaan. Anne zou bij mij slapen omdat Amanda een weekendje weg was en ze anders alleen zou zitten. ’s Avonds zijn we samen met BieBie een stukje gaan wandelen, want frisse lucht was goed volgens haar boyfriend de dokter. We hebben erg gelachen met z’n 3^e! Op de terugweg van de wandeling kwamen we langs een funural, er was iemand uit Ofankur overleden. Nou dat was me toch ook weer een belevenis.. ze stonden daar allemaal te dansen; op muziek die je in Nederland alleen in clubs hoort. Ze hadden zelfs een DJ!! Is dit een begrafenis?? Dat kan toch echt niet; we hebben daar echt een half uur met open bek staan kijken; ze maken er hier gewoon een feestje van? Hier wordt een begrafenis namelijk 3 dagen gehouden; vrijdag mag je degene zien die is overleden; zaterdag moet je feesten met z’n alle en zondag is de laatste eer. Er stonden daar echt werkelijkwaar zo’n 100 mensen te zwingen op z’n Afrikaans en een DJ die af en toe vroeg of iedereen het wel naar zijn zin had? We hebben geprobeerd om er een filmpje van te maken maar het was veelste donker en foto’s maken lukte ook niet heel goed; maar wat een ervaring was dat ook weer! Op de terugweg naar huis zagen we een geit aan een touw liggen bij het huis van de mevrouw die was overleden; dat is zegmaar een offer.. erg zielig! Ik wilde er een foto van maken; maar dat mocht niet; helaas! De rest van de avond hebben we rustig wat gezeten en genoten van de muziek; wie heeft het nou een feest in z’n achtertuin met best leuke muziek en dat op zaterdag avond.. Mooi zitten en genieten; je went eraan om stil te zitten en niet veel uit te voeren op een dag.

Dag 14

Vandaag mochten we lekker uitslapen, nou ja, uitslapen; in bed liggen tot 09:00! Want om 06:00 hoor je buiten al mensen leven (lees: mensen die schoonmaken/wassen, kinderen die huilen/ mensen die schreeuwen / etc etc). We zouden eigenlijk vandaag naar het strand gaan, maar omdat ik net terug was uit het ziekenhuis was dat niet zo’n goed idee; maar misschien even naar het zwembad zou wel kunnen toch? Eerst maar even naar de supermarkt; want wat hadden wij trek in iets normaals. Gelukkig was mijn trek weer wat terug en was Anne ook wel eens klaar met al 4 dagen witte rijst, wat ze te eten kreeg. Wat waren wij blij om een supermarkt binnen te lopen!! Normaal eten; ze hebben dus wel normaal eten in Ghana?? Waarom eten ze dat niet? We hebben geshopt voor ons leven en genoten van alles wat we daar tegen kwamen, wat het koste maakte ons allemaal niet uit maar kopen zouden we het! Wat kan een mens zijn met simpele dingen zoals; komkommer, tomaat, paprika, sla, melk, stokbrood, brie, pesto, appelsap, biscuitjes, chocolade, snoepjes, CHIPS etc. We konden niet wachten op thuis te zijn om dit allemaal op te eten; heerlijk!! Je kan je niet voorstellen wat een verlangst je daarnaar hebt. En het is echt geen ondankbaarheid naar hetgeen wat we hier krijgen, maar het is gewoon even wat vertrouwd voedsel, even wat eigen dingen. Ik had afgesproken om rond 12:00 Ghanese tijd even met Opa in Nederland te skypen. Aangezien in bij mijn paleis in Ofankur erg slecht internet bereik hebt, doe ik zulke dingen bij Anne thuis. En wat was dat heerlijk; even het thuisfront zien na zo’n rot week, maar wel onder het genot van een heerlijk stokbroodje brie met een glas melk! Ja heerlijk om even het thuisfront te zien en ook dat ze zien dat ik er al weer wat beter uitzie (al zakt mijn broek wel behoorlijk van mijn kont en merk je wel dat je afgevallen bent in deze 2 weken en is dat ook wel te zien aan botjes die opeens uit beginnen te steken). Daarna zijn we weer naar het paleis gegaan want daar zou BieBie op ons wachten om toch even naar het zwembad te gaan om een koude duik te nemen. Heerlijk was dat; even een duik nemen in een koud (naja..) zwembad! We hadden het met z’n 3^e erg gezellig en hebben wederom erg gelachen.

Nu zit ik hier in de store, met Riches (zusje van 5 jaar) naast me die probeert om Nederlands te lezen en die de hele tijd mijn aandacht vraagt.. dus mochten er wat spelfouten inzitten.. ik werd afgeleid! Morgen begint onze 3^de week alweer en wat is er al veel gebeurd in deze 2 weken! Je probeert om dagelijks bij te houden wat er allemaal gebeurd maar op een gegeven moment gebeuren er zoveel dingen en beleef je zoveel, dat je gewoon zelfs ook dingen vergeet! Ook lijken dingen wel wat normaal voor je te worden; mensen op straat die elkaar aanvallen met stokken, geiten en kippen die om je heen lopen, Ghanese mannen die je ten huwelijk vragen, het verkeer; waar je elke keer wel een bijna dood ervaring hebt en zo zijn er nog zoveel dingen. Het is moeilijk om in woorden uit te leggen hoe het hier is, het is echt iets wat je met eigen ogen moet zien anders is het niet voor te stellen. Net zo goed als het eten; nu zullen er vast mensen zijn die denken van ja; DAT WIST JE, DAT HET ETEN NIET TE VRETEN IS, en toch ga je naar Ghana! Maar hoe je kan verlangen naar normaal eten; dat kan je je echt niet voorstellen! Deze week staan er 3 dagen stage in het ziekenhuis op het programma, een bezoek aan de dokter, een bezoek aan Accra om kaarten te bestellen voor Chris Brown (die komt naar Ghana in Maart?? En daar wil BieBie graag met Anne en mij heen), 2 dagen voorlichting geven op een school en bij mensen thuis en in het weekend met Pauline, Sandra en Anne naar Accra om gezellig weekend te houden! Nu alleen nog maar UP’s!