Lieve mensen in dat koude Nederland!

Nou wat kan er in een paar dagen een hoop gebeuren. Ik zit hier nu buiten onder de boom met mijn laptop, met de kerk (lees: zingende mensen) op de achtergrond te wachten tot mijn internet het hier gaat doen. Dus dan eerst maar het verhaal typen in word.

Dag 4

Vandaag dan de grote dag, op naar het gastgezin of in mijn situatie, op naar de Royal family. Aan de ene kant kijk ik ernaar uit om bij mijn gezin te komen, maar aan de andere kant ben ik ook erg benieuwd hoe Royal ze nou daadwerkelijk zijn. Ik kom hier immers voor het primitieve Afrikaanse leven wat mij beloofd is.

Na bij Robert te hebben ontbeten (het was toch niet heel duidelijk dat we niet van ei hielden, we kregen nu namelijk de restjes van de afgelopen 2 dagen in 1prutje; ei, ui, mais en champignons, rare smaak maar eten moest je het toch) zijn we terug gegaan naar de lodge. Daar hebben we samen met Seth nog even gezeten en we hebben genoten van onze laatste uurtje ‘vakantie’, want jeetje wat hadden we een vakantiegevoel die dagen in de lodge. Maar ook werd ons op dat moment weer even goed duidelijk dat we wel in Ghana gaan. We hoorde namelijk een jongetje huilen en het gehuil werd steeds heftiger. Toen we door het hek keken zagen we dat hij door 2 mannen geslagen werd met een soort van takken zweep, en niet 1 keer, nee wel 100 keer, hoe vaak hij ook sorry zei. Erg begrotelijk om te zien, zoiets zou je in Nederland niet moeten doen want dan ben je je kind kwijt. Maar hier in Ghana weet je dat zulke dingen gebeuren, dus het enige wat we konden doen is de andere kant op kijken en heel hard praten zodat we het gehuil niet zouden horen. Toch geeft het je een naar gevoel.

Na anderhalf uur te hebben gewacht op Ageyman die ons naar de gastgezinnen zou brengen, kwam hij daar uiteindelijk aan met weer een té kleine taxi. Daar gingen we weer, met 6 stuks bagage in een kleine auto, hup tassen maar weer op schoot en gaan! We dachten dat we allebei in het dorpje Ofankur zouden komen, maar als snel gingen we in Kasoa een wijk in en stopte we voor het huis. We zagen Amanda; dit zou het gastgezin worden voor Anne de komende 17weken. Anne werd knuffelend onthaald door Amanda, zou ik ook zo liefdevol onthaald worden? Nadat ik kort had gekeken waar Anne zou gaan slapen, douche en eten ging mijn taxi weer verder. Er was gezegd dat we niet ver uit elkaar zouden komen te wonen dus ik dacht mijn taxi stopt hier ook wel ergens; nou mooi niet dus. Ik heb nog een kwartier in die taxi gezeten en getwijfeld of ik dan toch niet ontvoerd zou worden? Maar op een gegeven moment gingen we dan toch ergens linksaf en reden we op een huis af, maar wat staat daar voor de deur? Een BMW!!!!!!! Hoe kan dit nou, in Afrika en er staat me een BMW voor de deur waar je u tegen zegt. Mijn bek viel letterlijk open.. maar dat zat erin; een Royal family. Uit de taxi zaten daar 4 keurige dames op mij te wachten, allemaal in echte Afrikaanse kleding en ze leken me erg netjes. Ik nam plaats op een stoel en al snel werd er een baby van 4 maanden in mijn arm gelegd, erg lief totdat hij mij aankeek en heel hard begon te huilen.. ja ik blijf toch een o brunny! Na een halfuur kwam Ageyman mijn kant oplopen en zei dat we naar mijn kamer gingen, hij had met het vrouwelijke hoofd van de familie overlegd. Je merkte aan deze mevrouw dat ze niet erg blij was met me komst, de eerste indruk was niet erg hoopgevend. Toen ik de kamer binnen kom, schrok ik.. Is dit Afrikaans? Een grote woonkamer met 10 banken, daar moest ik doorheen lopen om bij mijn kamer te komen. Mijn kamer ziet eruit als een hotelkamer. Ik heb 3 grote kasten, een tweepersoonsbed met erg chique lakens, een wc en een douchekuip met schuifdeuren, hallo Afrika?! Dit was niet wat ik verwacht had en wat mij toegezegd was.. erg schrikken maar dat laat je in zo’n situatie natuurlijk niet merken. Nadat ik weer buiten was gaan zitten bij de dames barste er toch iets in me, erg comfortabel voelde ik me er niet en ik voelde me ook niet erg welkom. Dit gezin was uitgekozen zodat ik dicht bij Anne zou zitten, maar een echt Afrikaans gezin was het niet en daar kwam ik al snel achter. Later die middag belde Ageyman mij om te zeggen dat ik bij Anne en Amanda mocht eten, ik dacht dat hij dit met het vrouwelijke hoofd overlegd had aangezien zij een half uur hadden staan praten, dus ik had toegezegd om daar te komen eten. Toen ik dit tegen die vrouw vertelde werd ze erg boos, hoe ik ja kon zeggen op zo’n vraag; ik ben nu bij hun en heb met hun mee te eten. Goed punt dacht ik bij mezelf maar ik was echt in de veronderstelling dat ze dit overlegd hadden in dat halfuur. Miscommunicatie op en top en Iris die de wind van voren kreeg, geen goede tweede indruk (de eerste indruk hadden we echter al gehad..) Daar zit je dan, in de middle of no where.. een familie die niet erg welkom lijken te zijn met je komst en een hele verkeerde start. Ik ben toen even gaan wandelen onder het mom van ‘ik wil even de buurt verkennen’. Toen ik aan het wandelen was belde Ageyman nogmaals op om te vragen hoe het nu met mij ging, toen ik aangaf dat ik het idee had dat ik niet welkom was en hij beaamde dit min of meer, barste er iets waardoor ik mijn tranen niet meer kon bedwingen (ja Iris is een jankerd..). Ageyman schrok hiervan en gaf aan direct te komen en gooide de telefoon erop; ja maar ho eens even, dat is niet de bedoeling!! Ja te laat, hij was al onderweg.. Ik Ghana houden ze niet van huilende mensen dus hij schrok hier erg van. Joh wat voelde ik mij eenzaam op dat moment.. daar zit je dan in Ghana, met niemand bij je in de buurt die je even een schouder kan bieden.. Het 1^ste dieptepunt van deze reis. Toen ik mijn tranen weer had gedroogd en weer vertoonbaar was ben ik weer bij de mensen gaan zitten. Op dat moment kwam Ageyman aan op de motor en ik heb mijn verhaal gedaan. Hij zag aan me dat de situatie mij erg ongelukkig maakte en gaf aan een nieuw gezin te regelen. Toen hij buiten tegen de groep vrouwen zij wat wij hadden besproken, wilde zij daar niks van weten. Ik moest blijven en ze zouden goed voor me zorgen.. Ook betrokken ze de chieff erbij die net wakker was van zijn middagdutje. De chieff wilde dat ik zou blijven, hij zou goed voor me zorgen. En in Ghana is chieff zijn wil wet. Hoe moet je hier mee omgaan? Het is heel moeilijk.. Je gevoel zegt dat je hier weg wilt maar je weet dat het eigenlijk niet kan.. De rest van de middag heb ik mezelf proberen te vermaken door wat door de buurt te lopen en bij verschillende delen van de familie te gaan zitten. Het is een hele grote familie, ongeveer 100 mensen! De chieff, had 4 vrouwen en daar zijn allemaal zo’n 6 kinderen uitgekomen en daaruit nog eens 6 etc etc. De chieff merkte aan me dat ik me niet prettig voelde en jahoor.. daar ging huilebalk Iris weer, bij de chieff stond ik te huilen.. Gelukkig was hij heel lief en zei lieve woorden, zelfs bij hem rolde er een traan over zijn wang toen hij mij verdrietig zag.

’s Avonds heb ik mijn beste beentje voorgezet met in mijn achterhoofd dat ik morgen naar een ander gezin zou gaan. Ik heb gevoetbald met kinderen uit mijn familie en later hebben we ook nog wat turnen gedaan, goh wat waren ze verbaasd dat ik dat kon en ze probeerde het allemaal na te doen. Een erg gezellig avond werd het toch nog..

Dag 5

Vandaag zou de dag worden dat ik naar een ander gezin zou gaan. Om 06:00 werd ik gebeld door Agyeman ( ja 06:00 is een normale tijd om al aan het ontbijt te zitten), hij vroeg hoe mijn nacht was en of ik nog steeds naar een ander gezin wilde. Ik gaf aan dit graag te willen omdat ik me echt niet welkom voelde bij de familie en ik al snel het idee kreeg dat het alleen om het geld ging.Het deed me goed om te horen dat hij een andere familie zou gaan zoeken voor me. Om 07:00 werd mijn ontbijt op mijn kamer gebracht, een soort zoute brinta met thee en chocolademelk. Nou dacht ik brina, lekker! Nou ik heb het geweten, ik nam 1 hap en het was zo zout.. bah. Nee dit is niet mijn favoriete ontbijt. Ik ben toen heel stiekem met mijn brinta naar de kokkinnen gelopen en heb gezegd dat ik klaar was met eten (al had ik maar 1hap gehad, ik hoefde het echt niet).. Later gaf de kokkin zelf ook aan dat het te zout was en dat ze het niet geproefd had voordat ze het aan mij gaf, het was speciaal voor mij gemaakt.

Die dag ging ik samen met Anne naar ‘the office’ om dingen te regelen voor onze stage die moet beginnen volgende week. Dit werd met eerste keer alleen (zonder Anne of wie dan ook..) in de trotro richting Kasoa. In de tro tro kwam ik gelukkig ook een tante tegen van de familie die daar naar de markt ging, dat scheelde tenminste alweer, want dat zou betekenen dat ik niet alleen de weg naar de stad moest weten te vinden. Aangekomen in Kasoa ben ik bij Anne langs geweest en heb gekeken hoe zij woont; heel anders dan ik!! Maar wel super leuk.

In ‘the office’ het werd duidelijk dat ik niet zomaar kan verhuizen naar een ander gezin en dit allemaal om de chieff. Deze chieff blijkt de koning te zijn van Ofankur.. Als ik zou verhuizen zou dat slecht zijn voor de reputatie van de familie en daardoor zijn de community uit elkaar vallen.. Dit is iets wat Robert niet wil hebben dus moeten we het nog een paar dagen aanzien.. Ik snapte zijn punt maar mijn gevoel zegt me dat ik niet meer bij deze mensen wil zijn. Ik verwachte iets primitiefs en kreeg een kamer nog groter dan mijn kamer in Nederland, ook had ik me zo verheugd op het buiten douche.. Later die middag kwam Robert langs bij de familie om het een en ander te bespreken. Het plan is nu; nog een paar dagen aanzien en de families de tijd te geven om na te denken en om dingen te regelen. Hier baal ik erg van omdat de dag ervoor toegezegd was dat ik zou verhuizen? Ik heb te dealen met deze uitkomst, ik snap waarom ze het zo moeten doen maar hoop dat ze me nog wel gaan overplaatste, hoe lief de familie nu ook voor mij is.

Vanmiddag heb ik foofoo gemaakt.. jeetje wat een gedoe is dat. Eerst maakte ik de soep, hier gingen onder andere in; koeieningewanden, tomaten, ui, peper en vis (ja echt alle stukken van een vis, inclusief zijn kop). En daarna moesten wij de rijst en gebakken banaan klaarmaken. Ik mocht zelfs nog helpen foofoo stampen. Ze waren erg blij met mijn hulp en hebben dit wel 100keer gezegd tegen mij, ze hebben zelfs een kookschort voor me gekocht! Zijn ze echt zo aardig? Of willen ze gewoon dat ik blijf? Uitgaan van het beste; ze zijn echt zo aardig.

Vanavond heb ik wederom met mijn broertjes en zusjes van het gastgezin gespeeld. Ik heb ze een bellenblaas gegeven en wat ballonnen en ze waren de hele middag + avond zoet. Tijdens het eten koken kwamen de kinderen steeds bij me kijken en al snel werd het een fotoshoot en hebben ze zichzelf even mooi vastgelegd op mijn camera, altijd leuk!

Nou en daar was het dan.. het moment van de waarheid.. ik moest mijn eigen foofoo met vissenkoppen gaan eten. Samen met de grandmother en een andere vrouw van de chieff zat ik aan een tafel. Ze gingen me leren hoe ik het moest eten.. wat voelde ik me een kneus! Je moet namelijk dat met je handen eten en dan een kuiltje in het deeg maken om daar je soep in te doen.. Wat een ellende was dat, het lukte me niet en bij elke hap proefde ik die vissenkop. Maar we blijven lachen en doen net of we het lekker vinden, maar bah ik heb die vis nog de gehele avond geproefd! Gelukkig heb ik er wel voor gezorgd dat ze om me konden lachen en maakte ze met alle liefde een filmpje, met daarin mij in de hoofdrol die foofoo eet en net doet of ze het lekker vindt. S’avonds heb ik weer bij de store gezeten en heb ik samen met de kinderen gespeeld. Ook viel die avond voor het eerst de stroom uit.. en die valt dan niet een uurtje uit, nee die is dan uit voor de gehele avond en nacht! Wat betekent.. douche met een zaklamp, geen airco (dus het is misschien toch niet zo’n luxe kamer..) en het is vooral heel erg dat mensen mij buiten wel zien lopen, maar ik hun niet; verschil moet er zijn tussen een Ghanees en een obrunny!

Dag 6

Het is alweer zaterdag, wat vliegt de tijd, ondanks dat je niet heel veel doet. Vandaag stond op het programma om naar de markt te gaan en een Afrikaanse jurk te kopen, want morgen moet ik naar de kerk.. Dit keer hadden ze geen zout door mijn brinta, oja ik ben er nu achter dat het eigenlijk havermout pap is, gedaan en het smaakte niet verkeerd! Ik ging na het ontbijt samen met een tante van de familie naar de markt, nee we gingen niet met de taxi of trotro, nee gewoon met de BMW! We hebben daar een stuk stof gekocht en deze door iemand van de familie laten omtoveren tot jurk! Erg mooi, maar ook zo warm. Het is hier namelijk nog steeds 40 graden overdag. ‘smiddags heb ik bij de store gezeten, ze hebben een eigen drogisterij en daar zijn ze van 08:00 tot 21:00! Er zijn altijd mensen dus gezellig is het wel. Soms ga ik even een stukje wandelen en dan hoor je van verre al obrunny! Ik kan er toch nog niet aan wennen dat er zoveel mensen me roepen en zwaaien. Zelfs buigt er regelmatig iemand voor me als ik langsloop of als hun langs de store lopen waar ik zit. Dat wordt thuis weer afkicken dat er dan niemand meer naar me zwaait! Die middag had de chief ervoor gezorgd dat ik een echte Nederlandse maaltijd zou krijgen omdat hij vond dat ik niet goed at, ze hadden dus voor mij gemaakt; patat + groeten en een stuk kip! Het smaakte me geweldig; ooooo die patat, wat was ik daar aan toe na een week slecht eten! Aan het eind van de middag zijn we nog even naar Kasoa geweest om bij familie langs te gaan, dit is een bezoekje van 5minuten, maar je hebt ze dan toch weer even gezien. Ik deed dit samen met ‘mijn zus’, zij is 22jaar en echt een modepoppetje. Erg leuk om te zien en om met haar dingen te ondernemen. Zo heeft ze ook mijn nagels al gelakt, heeft ze een poging gedaan om mijn haar te stijlen (wat natuurlijk niet lukte met de Ghanese stijltang) en is ze ook nog van plan om dreadlocks in mijn haar te zetten volgende week. Ik kan erg met haar lachen. Ik vind het onwijs leuk hoe je mensen in zo’n korte tijd al zo goed leert kennen en zij jouw ook. Zo kwam er s avonds een groep kinderen op de store afgerend en begonnen handstanden te maken en radslagen! Dat waren de kinderen met wie ik 2 dagen terug geturnd had en ze wilde dat nu weer doen. Dat zijn de mooie dingen en dan waardeer je wel weer even dat er toch wel daadwerkelijk een verschil is tussen Ghana en Nederland. Hetzelfde als dat je langs loopt en ze automatisch al een voetbal jouw kant op schieten, omdat ze hebben gezien dat je hebt gevoetbald. Er is altijd gezelligheid rondom de store en vooral met kinderen. Zo wilde de kleinste kinderen eerst niks van me weten en nu vechten ze om wie er bij mij op schoot mag zitten. Misschien is deze familie dan toch zo slecht nog niet? Ook vanavond viel de stoom weer uit, eigenlijk altijd rond een uur of 21:00, op het moment dat ik een douche wil nemen. Toen ik dan eindelijk al mijn moed verzamelt had om in het donker te moeten douche, zag ik in de douche een spin lopen! Het was geen grote maar wel een hele snelle! Dit beeld bleef toch maar in mijn hoofd, dat er een beest in mijn kamer zit en ik hem niet kan zien.. en daarbij kwam het grootste probleem; ik had mijn klamboe nog niet opgehangen omdat er geen plek is om mijn haakje op te hangen en ik dus mijn klamboe niet op kan hangen. Nou dacht ik; dat komt morgen wel weer. Maar ook daar heb ik van geleerd; want ik lag nog geen 5minuten in bed en ik voelde wat kriebelen op mijn voet.. JA HOOR die spin!! (of misschien een andere, maar dat zou betekenen dat er meerdere in mijn kamer zitten dus daar denk ik maar niet over na) Dus daar begon het avontuur, ik ging nu dan toch mijn klamboe ophangen. Omdat het stenen muren zijn en het platfond te netjes is om er een haakje in te schroeven moest ik iets creatiefs bedenken om mijn klamboe aan op te hangen. Uiteindelijk heeft handige Harry Iris toch wat bedacht; een touwtje van gordijnrails naar gordijnrails, daar een paperclip aan hangen en die aan mijn klamboe vast zetten. En jahoor het werkt.. nouja misschien niet helemaal optimaal, want de klamboe hangt te dicht op het bed waardoor je een beetje een claustrofobisch gevoel krijgt als je eronder ligt, maar het werkt! Met wat kussenconstructies en tassen blijft de klamboe een beetje wijd openstaan waardoor ik net genoeg ruimte heb om te liggen. Ja ik was weer trots op mezelf dat ik dat in mijn eentje, zonder licht en met een spin die me volgt, heb gefixt! Ik word nog wel eens handig.. Die nacht droomde ik alleen wel over heel veel spinnen in mijn kamer..

Dag 7

Vandaag zou de dag zijn dat ik voor het eerst een Afrikaanse kerkdienst mee zou maken. Om 06:30 werd ik gewekt door de kinderen die bij mijn deur stonden te kijken of ik al wakker was. In het weekend slapen hier altijd meer mensen omdat iedereen van de familie dan naar deze plek komt en ook vrienden van de familie brengen hun kinderen hier; genoeg ruimte namelijk! Al liggen ze dan wel allemaal te slapen op de banken in de woonkamer, want in hun kamer vinden ze het te warm, wat ik me heel goed voor kan stellen!! Vandaag stond op het programma om naar de kerk te gaan en om daarna naar het zwembad te gaan! Er was speciaal voor mij een Afrikaanse jurk gemaakt zodat ik die aankon naar de kerk. De kerk was in een klein gebouw, wat helemaal niet op een kerk leek, en wat van ellende uit elkaar viel. Daar stonden een paar plastic stoelen en daar mocht je plaatsnemen! Er waren een heleboel kinderen mee; gelukkig want halverwege viel er 1tje op mijn schoot in slaap en hoefde ik dus niet meer te dansen. Ik heb 3,5uur in die kerk gezeten en allemaal maar gekeken naar mensen die helemaal gek worden en op de muziek staan te dansen alsof ze in de grootste discotheek van Nederland staan! Alles gaat vol overgave en het is eigenlijk alleen maar; halleluja! Omygod, wat duurde dat allemaal lang! Maar een ervaring was het wel, halverwege gingen ze over op het Engels, zodat ik het zou verstaan, leuk voor een keer; maar alsjeblieft ik hoef toch niet wekelijks mee naar die kerk? Vanaf de kerk gingen we weer in de auto naar huis en je zit dan niet met ze 5^e in een auto.. nee je zit met ze 10^e! Er zaten 5 kinderen op de achterbank + ik met een baby op schoot en voorin de auto zaten nog eens 3 mensen; het moet toch niet gekker worden! De weg is namelijk ook zo slecht dat je alle hobbels en gaten moet ontwijken anders vlieg je echt over de kop met die auto. Bij terugkomst stond er uiteraard weer eten voor me klaar, ik word echt volgepropt met allemaal eten en 90% daarvan is niet te eten.. maar je moet toch wat! Nou en nu zou het dan eindelijk gebeuren, na al de warmte van de afgelopen dagen naar een zwembad, wat had ik daar een zin in zeg! Ik ging samen met me ‘zus’ en we gingen met de taxi. Ik zat in het midden achterin de taxi, naast mij zat me ‘zus’ en een vreemde man. Die vreemde man vroeg natuurlijk uiteraard of ik met hem wilde trouwen en hij kwam ook steeds dichter tegen me aan zitten; je raakt eraan gewend! Halverwege de taxi rit stopte we om een man mee te nemen, alleen de taxichauffeur weigerde hem en dat schoot bij hem in het verkeerde keelgat, hij begon te rammen op de auto en pakte al snel een baksteen van de grond en wilde die naar de chauffeur gooien; alle ramen van de auto staan altijd open! Die man ging helemaal door het lint en al snel ging die andere passagier uit de auto om te proberen die man te kalmeren; wat natuurlijk niet lukte. De taxi chauffeur had ondertussen uit zijn deur een soort van lodenpijp gepakt en stond zichzelf daarmee te verdedigen; best wel eng om te zien. Gelukkig vond me ‘zus’ dat ook en zijn we uit de taxi gestapt om er maar voor te zorgen dat we weg konden rennen als het uit de hand zou lopen. Gelukkig kalmeerde de boel wat en konden we weer verder; joh wat was dat schrikken! Haha. Aangekomen bij het zwembad was ik heel blij dat ik eindelijk wat kleren uit mocht doen (goh wat is het warm met 40graden en je moet een broek tot aan je knieën aan en het liefst een shirt met mouwen). Het was leuk om te zien dat ik de enige witte in het zwembad was, ik was echt een bezienswaardigheid; ik moet echt weer afkicken van al die aandacht thuis! We hebben 4uur lang heerlijk bij het zwembad gelegen en af en toe eens een duik genomen! ’s Avonds kwam Anne bij me langs om mijn familie te zien en om haar verhaal even te doen van haar weekend. We hebben gezellig bij de store gezeten en gebabbeld en ze kreeg van alle kindjes hier wat aandacht wat haar heel erg goed deed. Er loopt hier bij de store een klein jochie van 1 jaar in het rond en die zorgt voor een boel gezelligheid! Daarna viel weer de stroom uit en moest ik weer douche zonder licht en slapen zonder airco!

Misschien is mijn familie dan toch zo slecht nog niet als dat ik dacht..

Deze week hebben we nog vrij dus dat betekent nog wat tijd op van het 'vakantie' gevoel te genieten!