De laatste 2 weken zijn ingegaan!

Hallo lieve mensen in Nederland,

Wat gaat de tijd snel, te snel als je het mij vraagt! De laatste 2 weken van ons avontuur zijn ingegaan en dat betekent dat we aan onze rondreis zijn begonnen. Op dit moment liggen we bij het zwembad in het mole national park waar we vanmorgen een walk safari hebben gedaan en ook echt olifanten hebben gezien, en nu wachten tot 15:30 om een jeep safari te doen! Dus een mooie gelegenheid om dan maar even mijn blog te schrijven want ik heb nog genoeg te vertellen! Omdat ik nog van zo'n 5 weken moet schrijven ga ik dat niet redden om dat allemaal zo uitgebreid als eerst te doen, dus zal het bij de hoogtepunten houden!

Stage is afgerond!
Na 12weken vol plezier te hebben stage gelopen in het Justab hospital heb ik dat afgerond! Iedereen in het ziekenhuis vond het erg jammer dat we klaar waren en natuurlijk willen ze allemaal met ons mee naar Nederland. Ik heb echt 12 weken leuk gewerkt daar in het ziekenhuis en vooral het werk in het laboratorium was erg leuk om te doen en ook vooral heel erg leerzaam! Het was uiteraard anders dan dat we ons het van te voren hadden voorgesteld maar uiteindelijk is het een hele leerzame periode geweest! Als afscheidscadeau hadden we verbandspullen daar achter gelaten en voor het lab wat pennen en handschoenen, die handschoenen zodat ze die ook echt gaan gebruiken en ze voor de komende periode genoeg hebben, hebben we toch nog wat aan de preventie van hiv/aids gedaan!
Ook hebben we ons werk als gezondheidsmederwerker (voorlichting geven) afgerond! Dit hebben we gedaan met een groot voetbaltoernooi waar 4 scholen aan deel namen. Zo wilde we de kinderen op een spelende wijs laten ervaren hoe belangrijk beweging, water drinken, voedzaam voedsel eten en vooral het zijn van een kind is! Kinderen hier komen uit school en worden direct aan het werk gezet! Niets spelen met vriendjes of vriendinnetjes; nee gewoon helpen met wassen, koken etc! Het was een geslaagd toernooi en een goede afsluiting!

Anne haar ouders, zusje en natuurlijk martijn kwamen naar Ghana!
Een week eerder dan mijn ouders kwamen, kwam de familie van Anne! We hadden vrijdags al de moeder van Pauline opgehaald van het vliegveld en zondag stonden wij daar dan om Anne haar familie op te halen! Het weekend was behoorlijk vermoeiend omdat we een nacht slapen hadden overgeslagen en we het erg druk hadden met bij het strand liggen! Het was heel vreemd om bekende door de deuren van het vliegveld in Ghana te zien komen maar natuurlijk wel echt super leuk! Met Anne en haar familie zijn we toen naar kasoa gegaan en konden hun gaan genieten van de tijd samen! Ik moest nog 5dagen wachten totdat ik ook mijn lieve vader, moeder en Jaidy op kon halen; maar die week ging gelukkig heel snel voorbij en voordat ik het wist was het dan vrijdag 20:00!

Mijn lieve pap, mam en Jaidy waren in Ghana!
Vrijdag 20;00 zouden ze landen in Ghana! Omdat Ghana toch Ghana is, en ik afgesproken had met een neef van de familie die me naar het vliegveld zou brengen dat hij me 18:00 op zou komen halen en natuurlijk kwam hij pas om 19:30, was ik dan nog maar net op tijd op het vliegveld! Maar mij hoor je niet klagen want was allang al blij dat hij hun op wilde halen met de auto van de familie, scheelt weer het regelen van een taxi voor een goede prijs! Nou en daar was het eerste geintje al; ik stond heel rustig te wachten in de hal tot ze door de deur zouden komen, word ik op mijn rug getikt; 10 rastamannen die aan het wachten waren op een vriend die uit Italië kwam en ze hadden mij herkent van het strand! Ze vonden me zo zielig daar alleen staan, dat ze besloten om alle 10 lekker knus op mij heen te komen staan.... En het enige wat er door mijn hoofd ging; wat moeten mijn ouders wel niet denken straks.. En ja hoor; daar kwamen ze dan door de deur! Heerlijk om ze te zien en te knuffelen!! Na 11 weken komen ze dan eindelijk een kijkje nemen in mijn leven hier! Maar ojah die rastamannen.. Ik was nog niet uitgeknuffeld of ook hun stonden met hun armen wijd om ze te gaan knuffelen! Ja zo zijn ze hier en het gezicht wat me moeder trok; onbeschrijfbaar!! En direct vroeg ze; ben je me wat vergeten te vertellen??!!!! Met enige angst in de stem werd dit gevraagd! Nee hoor mam, zo zijn ze hier! Met neef dada gingen we opweg naar kasoa om daar in een lodge het eerste nachtje samen door te brengen in Ghana! Ik wilde ze niet diezelfde avond al maar het paleis brengen want in het donker kan je niet de goede indruk krijgen van de plaats! Dus de volgende dag kwam dada ons weer ophalen om naar het paleis te brengen; nouu daar gingen we; met zijn 5e in de auto en ook nog eens 5stuks bagage gingen we! Maar natuurlijk niet voor lang.. Want de politie zag 2blanke meiden voorin de auto zitten dus daar gingen we weer; stoppen en praten alsof je leven ervan afhangt! Maar dat ging niet helpen.. We moesten meekomen naar het bureau! En hoe we daar kwamen; nou zo.. Gewoon midden op de weg omkeren en tegen het verkeer in terug rijden naar jet bureau! Papa is niet snel stil.. Maar nu was ie toch echt stil! Op het bureau wilde ze het rijbewijs van dada niet terug geven en het duurde en duurde maar. Totdat ik dacht; misschien helpt het als ik buiten de auto ga staan, me haren losgooi en lief lach? Het is ongelofelijk maar het hielp! Want al snel riep een andere politieman me bij hem en vroeg wat meer informatie over wie Iris dan toch was.. Toen ie zei dat ik na 11 weken in Ghana toch wel moest weten hoe zulke dingen werken, ben ik naar de baas gelopen en heb ik alle charmes die ik in me heb (ahum.....) nog maar eens getoond en nadat we heb dan toch een kleine geldbijdrage en mijn telefoonnummer hadden gegeven mochten we doorrijden! En nog steeds was papa stil!!! Dan nu toch echt op weg naar mijn familie in het paleis! Eindelijk zouden ze mijn familie ontmoeten! En hoe dat was... Dat horen jullie in de volgende blog!

Wat een heerlijke 2 weken waren dit! Natuurlijk is het eerst onwijs wennen; niet meer je eigen leven leiden en rekening moeten houden met.. Het is weer even omschakelen maar wel heerlijk om samen te zijn! Ook gewoon dat ze mensen buiten mijn familie leren kennen en die nog steeds dagelijks bellen naar mij om te vragen hoe het gaat met mama, de mafiabaas (Peter) en kleine tinkewinkie (Jaidy)! Ja echt onwijs leuk! Maar dan toch na 2 weken moesten we ze weer naar het vliegveld brengen! Maar wel met het idee dat ik ze al bijna weer zie..... Aaaaa als ik dat zeg gaat de tijd echt te snel!!!

Deel 1 van de rondreis!
Woensdags zouden wij beginnen aan onze reis naar het noorden van Ghana! Maandags en dinsdags had ik nog gezellig met de familie doorgebracht, want wat ga ik die missen als ik in Nederland ben! Woensdags zijn we smorgens vertrokken richting Accra om vanuit daar door te gaan naar The volta Region! Daar zouden we de wli waterfalls gaan bekijken! Nou dat tripje heeft ons bijna ons leven gekost! Ik was blij dat ik meerendeel heb geslapen want als ik Anne moet geloven reed ie de hele weg als een imbeciel! Ag, na 5uur hobbelen aangekomen in Hohoe, vanuit daar moesten we in een taxi maarde lodge. Dat was ook weer een trip, want we reden ongeveer 12km over een weg zonder verlichting en zijn onderweg gestopt in The middle of nowhere!! En daar kwam een man naar de taxi lopen die met een zaklamp eens even goed keek wat voor vlees er in de auto zat, gelukkig liep hij weer weg. De lodge was erg goed en heel netjes! Donderdag gingen we dan naar de watervallen! Omdat we van andere hadden gehoord dat het heel mooi was, hadden we er hoge verwachtingen van en waren we ervan overtuigd dat ze het over de upper falls hadden.. Nou we hebben het geweten! De upper falls was namelijk 400km hoog en we moesten 4km, bergopwaarts lopen en niet over een pad.. Nee gewoon optrekken aan de wortels van de bomen en de stenen die er liggen! Echt een enorme klim. En toen de ranger zei dat er veel mensen halverwege afhaken waren we ons nog steeds niet bewust van de keuze die we gemaakt hadden.. Nou ik dacht dat mijn laatste minuten waren ingegaan.. Wat was dat zwaar zeg! Niet normaal!! Maar dan ben je boven en sta je bij de watervallen en dan ben je wel heel trots op wat je hebt bereikt! We hebben daar gezwommen en uitgerust en dan... Shit we moeten natuurlijk ook weer terug! En dat was net zo zwaar als de heenreis. Wat waren we kapot savonds! Ongelofelijk moe waren we maar wel nog steeds trots! De volgende dag zouden we naar Accra gaan en daar een bus nemen naar kumasi. Maar Anne voelde zich al een aantal weken niet lekker en voelde zich nu helemaal slecht. Dus we besloten om een nachtje in Accra te blijven en dan zaterdag onze reis te hervatten. Maar zaterdag ochtend voelde ze zich te slecht dus hadden we besloten om toch maar even naar het ziekenhuis te gaan. Na een aantal uur wachten kwam daar dan de diagnose; een bacteriële darminfectie! Dit betekende dat we niet verder konden reizen totdat ze groen licht kreeg van de dokter. Dinsdag moest ze terug komen voor controle. Dan nog maar een nachtje in Accra en dan terug naar het paleis voor 2 nachten en dan woensdag weer verder met de reis. Smiddags wat op het strand gezeten en savonds ben ik met wat Ghanezen vrienden op stap geweest terwijl Anne wat slaap in aan het halen was van de laatste dagen. Zondag weer terug naar het paleis en dan wachten tot Anne zich beter voelt! Want in een trotro zitten als je je zo slecht voelt; is echt geen pretje!

Deel 2 van de rondreis!
Dinsdag terug naar Accra naar het ziekenhuis, Anne voelde zich wat beter dus vol goede moed naar het ziekenhuis! En gelukkig; alles was goed en het was vertrouwd op onze reis te vervolgen! Dus smiddags uiteraard maar weer even naar het strand geweest en daar wat gegeten, toen nog even wat gedronken bij het lekkerste bakkertje van Accra en dan te bed!
Woensdag om 07;00 zaten we in een super luxe bus opweg naar kumasi! Een bus met een mp4speler, stoelen nog luxer dan in een KLM toestel en een goede airco! Prima, na 4 uur dan in kumasi aangekomen waarnaar we nog 4uur in een trotro hebben gezeten naar een dorp vol met gehandicapten mensen. Het is een community vrij afgelegen waar mensen wonen die allemaal een groep gehandicapten onder hun hoede hebben. Heel mooi was dat om te zien, vooral omdat gehandicapten kinderen en volwassenen eigenlijk in Ghana verbannen of vermoord worden en hier hebben ze een goed leven en worden ze geaccepteerd als wie ze zijn! We hebben met die kinderen gegeten en ze namen ons mee naar alle plekken van het terrein! Wat een ervaring was dat ook weer; prachtig. Maar dan... Na het eten gingen we nog een spelletje kaarten en toen.. Stroom uit! Ag daar zijn we aan gewend maar dan, aangekomen in het huisje begon het ook nog heel hard te regenen en stormen.. En dan; Anne ging het bed controleren; daar kwam een tor uitlopen, oke een tor, daar kunnen we mee leven maar Anne dacht toch nog heel stoer de rest van het bed te controleren.. Nou daar kwam het; 2 mieren nesten onder het matras.. En dat terwijl we geen kant op konden, het onwijs hard onweerde en regende, de stroom uit was dus het enige licht de sexy hoofdlamp van Anne was en de beesten die door de hele kamer liepen.. Daar zaten we dan; op onze tuinstoelen in die kamer met de voeten omhoog en te bedenken hoe we deze nacht door moesten komen.. Wat wilde ik graag naar huis, naar de luxe; maar zoals ze hier altijd zeggen; that's Ghana for you! Dus alle moed verzameld om met de hoofdlamp door het bos in de regen en onweer naar de Security man te lopen en te vragen wat we konden doen. Deze situatie is vast moeilijk voor te stellen voor de mensen in Nederland.. Maar geloof ons; je voelt je heel ellendig! We moesten de Security man wakker maken en die liep met ons mee om te kijken wat hij voor ons kon doen; aangezien iedereen al sliep! Hij controleerde het bed en als klap oude vuurpijl.. Kwam er nog een enorme vieze spin onder het matras vandaan. Uiteindelijk heeft deze man dan toch een vrouw uit haar bed gehaald en kregen we een andere kamer, goh wat hebben wij lekker geslapen;not! De volgende dag zijn we richting tamale vertrokken om vanuit daar door te gaan naar het national park! Van dat dorp met het hand in hand project moesten we naar een dorpje vlakbij om daar een bus naar tamale te nemen. Nou dat was zo'n ouderwetse schoolbus.. Wat was dat ook weer voor iets, een bank in de bus was 1meter breed en daar zat ik samen met Anne op! Dan zat in het gangpad ook nog een stoel met een man en daarnaast nog een bank met 2 mensen. Wat een pretje was dat; Anne hing uit het raam, ik zat met mijn benen over de man naast me en er hing er 1 in mijn nek te hijgen. Knus was het, maar ook daar raak je aam gewend! Aangekomen in tamale zijn we naar de lodge gegaan. Omdat we de afgelopen dagen amper gegeten hadden was ook nu ons avondeten een stuk fruit! De volgende dag zijn we richting town gegaan en hebben we daar over de markt gelopen en daarna naar het art Center. Daar werden we herkend door iemand die ons bij kokrobite had gezien en hij heeft ons meegenomen naar souvenirs winkels in de buurt en naar het zwembad! Bij het zwembad hebben we wat gegeten en daarna weer naar de lodge. Anne voelde zich niet tof dus is gaan slapen en terwijl ik heerlijk van mijn mango's zat te genieten op het terras kwam er een man bij me zitten en die heeft 3uur lang tegen me aan gepraat! Ag en dat op vrijdagavond; ik vind het goed! De volgende dag gingen we voor een ticket voor de bus naar het mole national park, tickets waren uitverkocht wat er voor zorgde dat we tot 13:30 moesten wachten en moesten hopen dat er mensen niet op kwamen dagen die wel een ticket hadden! We hebben maar weer bij het art Center gezeten en gewacht! Daar heb ik met wat Afrikanen een Ghanees kaartspel gespeeld, Anne heeft maar weer wat souvenirs gekocht en ondertussen was er nog Eem Ghanees die maar in de weer was om een ticket voor ons te regelen! Maar helaas; bus vertrok zonder Anne en iris! Dan maar naar bolgatanga dachten we omdat iedereen zei dat dit de enige optie was om in mole te komen.. Maar dan; opeens ging er een trotro die kant op! Dus om 15:00 zaten we in de trotro en om 17:00 vertrokken we! Gelukkig heb ik er nooit problemen mee om te slapen in een bus of trotro dus ook nu heb ik heerlijk geslapen, hebben de kindjes me heel hard uitgelachen toen ze me van buiten af zagen slapen en toen ik wakker werd, was ik helemaal rood en bruin van al het stof! En ik kreeg het ook echt niet schoon! Zelfs mijn haar was rood! Echt alles! Mijn tas begon ook blauw maar eindigde rood.. Fraai dit! Op donkere mensen zie je dat stof niet maar op blanke wel.. Schaam schaam! Maar ook dat hoort erbij! Gelukkig, echt pure toeval; stond die bus waar geen tickets meer voor waren in het dorp waar onze trotro stopte en konden we erbij! Scheelde weer een extra overmachtig!

Vandaag zijn we dus vroeg opgestaan want om 07:00 was de walk safari! Samen met een ranger en zijn geweer gingen we de bossen in, op weg naar de olifanten! Onderweg natuurlijk herten tegengekomen en genoeg zwijnen, maar daar kwamen we niet voor! En uiteindelijk.. Olifanten! 3 stuks zaten vlakbij een meer en daarna in het meer! Wat een grote beesten zijn dat! Echt niet te omschrijven, die in de dierentuinen zijn er niets bij! (Op dit moment wordt hier de keuken van het restaurant geplunderd door een stel apen! Hahaha! ) we waren bij de olifanten.. Nou echt heel groot en we konden heel dichtbij komen; super gaaf! Hierna hebben er ontbeten, ook dis is weer gek want we hebben in geen paar dagen normaal voedsel gehad, alleen maar fruit en droog brood! En daarna zijn we bij het zwembad gaan liggen en wachten we tot het 15:00 is en we de jeep safari gaan doen!

We blijven nog 1 nachtje hier en dan gaan we weer verder, we willen dan naar een plaats waar je nijlpaarden hebt en vanuit daar naar een krokodillen park!

Zoals jullie lezen, geniet ik en ook Anne nog steeds volop! De tijd vliegt en gaat echt te hard! Over precies 2 weken heb ik mijn eerste bord normaal eten (bloemkool met aardappels..) al weer op! Dus dit worden nog 2 weken volop genieten van alles voordat we weer terug gaan naar dr Nederlandse reality! Dan begint het school en werk leven weer! En het leven van haasten haasten haasten! Maar dan kunnen wij wel zeggen dat we 4 maanden een super ervaring hebben mogen beleven en dat we het voor geen goud hadden willen missen!

Tot over 2 weken en ik zal wat zon meenemen maar Nederland!

Dikke kus vanuit Ghana!

Sorry voor eventuele spel en schrijffouten! Zo'n verhaal typen op je telefoon is niet echt makkelijk!

De laatste update; er springt net een aap over mij heen die bij wat klanten op tafel was gesprongen en eten had gestolen! Jeeeeeeetje wat zijn die beesten van dichtbij groot!

Zo gaat dat in Ghana..

Dag 48 30-03-2013

Lieve mensen in Nederland,

Hier dan maar weer een verhaal, ik hoop dat jullie nog steeds van de verhalen kunnen genieten!

Dag 48 30-03-2013

Vandaag de hele dag rond het huis gehangen; ook wel eens heerlijk. ’s Middags kwam Jappe hierheen want die had een meeting met een neef uit de familie, die heeft me daarna naar Accra gebracht. Daar hebben we heerlijk wat gegeten, kip schnitzel met kaas eroverheen; oooo heerlijk! Op weg naar Osu, je komt dan een paar punten tegen waar altijd politie staan, nu dus ook weer. Klopklop op de auto en je moet stil gaan staan. Aangezien Jappe niet in een kleine auto rijdt en ze sowieso graag blanke mensen laten stoppen waren we ook nu weer de Sjaak. Eigenlijk wilde hij ons naar het bureau brengen omdat hij vond dat Jappe niet kon rijden (was helemaal niets mis mee..) maar toen zei die man; er werkt niemand met de paasdagen… met als hint; daar wil je niet zitten dus geef me even wat geld! Pff.. zulke mensen je hebt ze hier genoeg; maar moe wordt je er wel van. Natuurlijk was het eerste bedrag niet genoeg en moest het verdubbeld worden.. natuurlijk! Dan toch naar Osu, want daar zouden Anne en Pauline op me wachten. Pauline had smorgens Tom haar vriend weer op het vliegveld gezet dus we wilden uiteraard alle verhalen horen van hoe ze het gehad hadden de afgelopen 2 weken. We zouden in Osu slapen in een hostel omdat het maar voor 1 nachtje was. Het was een mooi hostel en we sliepen met 6 mensen op 1 kamer, niets mis mee, vind ik. Daar even douche en dan op naar de standaard club; fyer flies. Weer een enorm gezellige avond gehad, mensen beginnen ons daar al te herkennen; dat zien we maar als een goed teken! Ook hadden we nog even een taxi chauffeur geregeld die ons van Accra naar Kasoa wilde brengen de volgende dag; helemaal prima dus!

Dag 49 31-03-2013

Eerste paasdag, dat betekende voor ons; ontbijten bij de warme bakker met een saucijzenbroodje en een chocolade gebakje. We hebben dan niet ons paasontbijt thuis, maar dit was een goede vervanger! Ook hier waren mensen die ons herkende van gister in de club, voor ons zien die zwarte mensen er allemaal hetzelfde uit; dus we wisten niet meer dat we hen gezien hadden. Maar van de chef van de bakkerij kregen we een gratis chocoladegebakje en daar konden we taxi chauffeur weer blij mee maken. Niks mis mee dus dat mensen ons herkennen. Daarna gingen we naar het strand. Dat hadden we wel verdiend vonden we zelf na zo’n drukke week. Al snel werden we gebeld door 2 jongens die we al elke keer in fyer flies waren tegengekomen en die ons ook naar Kasoa zouden brengen aan het einde van de dag. Hun wilden ook wel naar het strand komen; nou prima! We hebben heerlijk op het strand gelegen, we begonnen met z’n 3^e, daarna kwamen die 2 jongens en aan het einde van de middag kwamen ook Sandra en haar 4 vrienden nog naar het strand. Een erg gezellige middag werd het! Dan weer op naar Kasoa, weer over met het luxe leven en terug naar hat paleis. Hier stonden ze me allemaal al op te wachten, het blijft leuk, dat wanneer ze je aan zien komen de kleine kinderen allemaal op je af komen rennen. Anne zou vanavond hier slapen. Het is een standaard ritueel om dan nog even buiten te zitten, dit doe ik eigenlijk elke avond. Ook vanavond dus weer buiten gezeten, of eigenlijk gelegen.. want op een gegeven moment werden mijn ogen zo zwaar dat ik om een kleedje heb gevraagd; slapen op de binnenplaats op een kleedje; als je moe bent; dan lukt zelfs dat je. Daar lag ik dan; op de binnenplaats te slapen en toen ik wakker werd zag ik dat het hele kleedje vol lag met kinderen die net zo moe waren als ik en daar ook heerlijk lagen te slapen; welkom in Afrika! Aangezien de energie weer off was, was het buiten beter uit te houden dan binnen in mijn kamer. Dat vonden Aunty Cha en BieBie ook dus we hebben nog een tijd buiten gezeten; tot we op een gegeven moment het briljante idee hadden om gewoon de hele nacht buiten te blijven en om te gaan slapen op het kleedje. Ik lag samen met Bie op het kleedje, Aunty Cha lag op het bankje en een neef had een matras van binnen gepakt en was er ook bij komen liggen. Gezellige boel dus, tot het rond 00:30 dan toch begon te regenen en we heel snel onszelf naar binnen hebben verplaatst, maar de temperatuur is na een goede regenbui al een stuk aangenamer. Dan toch maar naast Anne in het bed kruipen.

Dag 50 01-04-2013

Tweede paasdag, vandaag zouden Anne en ik samen met wat mensen van de familie naar het strand gaan. Tweede paasdag is nationale stranddag in Ghana. Iedereen gaat dan naar het strand en het is enorm druk daar. Maar omdat we toch zo’n mooie zonnige dag niet voorbij konden laten gaan, wilde we dat wel eens met eigen ogen zien, hoe druk het dan daadwerkelijk was (nou dit hebben we geweten.. maar daar komen we zo op). BieBie haakte al snel af, want ze hield toch niet zo van het strand en haar haar zou ervan in de war raken (ja dat heb je met nephaar..) gelukkig hield de neef wel zich wel aan zijn woord en zijn we met Anne, en 2 neven en ik naar het strand gegaan. Nou we hebben geweten dat heel Ghana op het strand zit tweede paasdag. Het zag er letterlijk en figuurlijk zwart van de mensen daar op het strand! En dan loop je daar als blanke meid.. je wordt sowieso al bekeken als je blank bent, maar nu loop je ook nog eens in bikini en ben je echt de enige blanke! Dan maar snel het water in, dan vallen we minder op. Nou mooi niet dus.. daar waren we echt een kermis attractie. De neef die bij mij in het paleis woont, kan zwemmen dus die ging met ons mee de zee in. Nou het was echt niet normaal daar in dat water.. de golven waren best heftig dus dat betekende dat je bij elke golf hoe dan ook om zou vallen.. nou dat hadden die Ghanezen door; want als er een golf aankwam gingen ze in een rijtje achter je staan en als de golf er dan was en je viel om dan grepen ze onder water naar alles waar ze nou net niet aan mogen zitten. De eerste keer denk je; oke het zal wel. Maar na een aantal keer onder water goed betast te worden was ik er al snel klaar mee. De neef was ons ondertussen uit het oog verloren omdat hij te druk was om zichzelf staande te houden in dat water, moesten we onszelf redden van die zwarte mannen. Mijn humeur was ondertussen naar -500 gezakt en ik was er dan ook snel klaar mee en ben eruit gegaan. Na eventjes te hebben gezeten wilde ik het dan toch nog een keer proberen.. je bent tenslotte ook bij het strand om te zwemmen. Ondertussen hadden we de neef goede instructies gegeven en zou hij ons goed in de gaten houden; en dat deed ie hoor! Elke keer als er maar een Ghanees in de buurt kwam dan wist ie niet hoe snel hij er iets van moest zeggen of alleen maar naar ze te kijken. Ook hadden we op een gegeven moment door dat we gewoon wat verder de zee in moeten.. want ze kunnen niet zwemmen dus ze zullen nooit zo ver in het water komen; prima plan! En ja hoor.. iets verder in het water en je komt geen Ghanees meer tegen; maar opeens een blanke! Een Amerikaanse jongen die hier ook vrijwilligerswerk doet en ook nog eens in mijn dorp blijkt te wonen! Altijd leuk om met zulke mensen eventjes te praten. Vooral omdat we allebei dachten dat we de enige blanke in Ofankur waren.. nou niet dus! Daarna dan maar douche en aankleden en daar kwamen we Pauline tegen, die was ook met haar familie naar het strand! Super toevallig! En dan moesten we weer beginnen aan onze terugreis! Nou serieus… de weg vanaf het strand naar de weg was zooooooo druk! Koninginnedag in Amsterdam is er niets bij. Jeetje wat een geduw en getrek en wat een drukte met auto’s en mensen die ruzie maken. Goed je tas vasthouden en hopen dat je levend bij de auto komt.. Nou daar gingen we. Die neef had ondertussen mij al een hand gegeven omdat dat veiliger was en ook had die andere neef ondertussen de hand van Anne gepakt; puur voor de veiligheid! Maar dat ging niet helemaal op.. want je loopt langs allemaal auto’s en ook langs van die kleine trucs waar allemaal mensen in de achterbak zitten en die mensen willen je allemaal aanraken. Aan me arm vind ik goed maar op een gegeven moment liep er een groep jongens achter mij en die raakte me steeds aan. Tot ze op een gegeven moment ook echt mijn borst vastgrepen.. Ja halloooo, nadat ik 1 keer lief gevraagd had of hij daarmee op wilde houden en hij het vervolgens nog eens deed, heb ik me omgedraaid en hem een klap gegeven. Dat was misschien niet het beste plan maar wat was ik er klaar mee dat ze zo aan me zaten. Die neef was niet heel blij met mijn actie want hij zei dat we nu heel hard moesten lopen anders zouden ze terug slaan.. oeps.. Dan maar een stapje harder lopen en op een gegeven moment waren ze dan ook weg. Al zei hij nog wel dat als ik niet had geslagen hij het had gedaan en het dan een echt gevecht had geworden..Op zo’n moment ben je zo blij dat je een Ghanees bij je hebt die je helpt en ook zeker beschermd. Want als je daar als groepje blanke meiden had gelopen, had het geen fijne terug reis geworden. Bij de auto aangekomen dan maar snel op naar huis. Daar weer de gehele avond buiten gezeten, want morgen begint het drukke stage leventje weer.

Dag 51 02-04-2013

Dinsdag, nu dan echt weer naar stage na een lang weekend leuke dingen gedaan te hebben. Dus om 07:15 zat ik weer in de taxi richting het ziekenhuis. En natuurlijk net toen ik uit de taxi stapte in Kasoa, begon het te regenen.. oja het regenseizoen is begonnen. Je ziet op straat echt iedereen hard rennen, het lijkt wel of ze denken dat ze smelten van regen. In het ziekenhuis mocht ik deze week op het lab. Mijn favoriete werkplek in het ziekenhuis. Het was een erg drukke dag. Want we hadden niet zoveel personeel als voorgaande weken (wij worden nu volgens mij ingepland als volledige kracht) en dat betekende dat het een drukke dag werd. Ik was degene die alles registreert, dit gebeurd hier gewoon in een groot boek, daar schrijf je het patiëntennummer in, hetgeen waar je op gaat testen en vervolgens of het door een verzekering vergoed wordt of niet. Eigenlijk alles wat in Nederland via computers en systemen gaat, gaat hier gewoon met de pen in een groot boek. En als ik dan iemand geregistreerd had, moest ik ook nog het bloed afnemen en dan stonden er 2 collega’s de tests uit te voeren. Een prima dag en als er dan aan het einde van de dag ook nog gezegd wordt door de baas dat je hard gewerkt hebt; ben ik tevreden! Daarna op naar huis, want ik was nog steeds bekaf van het hele weekend en alle leuke dingen. Daar heb ik rustig rondom het huis gezeten en wat voor school gedaan; heerlijk om niets te moeten en gewoon wat aan te rommelen.

Dag 52 03-04-2013

Weer op naar het ziekenhuis. Weer net zo’n bezetting als gister, heerlijk echt waar. Iedereen zijn eigen taken en een echt team gevoel. De mensen in het lab zijn echt heel aardig voor ons en betrekken ons echt bij het team, dat werkt zo lekker! Normaal vanaf een uur of 14:00 komt de latedienst binnen lopen en dan ga je rustig aan je dienst afronden en naar huis. Maar vandaag was er een vergadering dus geen late dienst.. Ook moest er iemand van de dagdienst naar die vergadering dus dat betekende dat ik nog maar samen met 1 iemand in het lab stond. Anne moest wel direct na het werk naar huis want die zou naar haar nieuwe familie verhuizen dus die was al weg gegaan en ik zou dan komen zodra ik klaar was. Omdat mijn collega en ik allebei elkaar niet in de steek wilden laten, hebben we tot 16:00 doorgewerkt, totdat de baas zei dat we dan toch wel mochten gaan; oja hij had eerst wel een hele doos met reageerbuisjes om laten vallen.. die je dan vervolgens allemaal 1 voor 1 moet gaan opruimen.. want zelf zou hij dat niet doen. Zaten we dan op de grond die dingen op te ruimen.. Dan nu toch maar op naar Anne. Daar was ondertussen Ageyman al geweest en hij had verteld dat ze vandaag nog niet naar haar nieuwe familie zou gaan.. erg jammer, want dit wordt al een aantal weken gezegd. Dan toch maar weer op naar huis. En eigenlijk heel standaard.. weer rondom de winkel en het huis zitten met de hele familie, zulke avonden zijn altijd erg gezellig!

Dag 53 04-04-2013

We beginnen deze dag met….. wassen!! Mijn favorieten klusje van de week; not! Maar omdat ik het de afgelopen weken nog nooit helemaal zelf had gedaan, was dat voor vandaag weer mijn voornemen! En deze keer luisterde iedereen en heb ik daar helemaal alleen met mijn 3 emmertjes water mijn kleding gewassen. Met als resultaat, 2 blaren op mijn handen; dat betekent dat ik goed gewassen heb! Op een gegeven moment kwam er wel een nicht van de familie bij me zitten, die niet eens vroeg of ze moest helpen en die heeft toen de gehele tijd naast me gezeten; zo hebben we wat gekletst en heb ik me verbaasd over het feit dat ze zei dat ze 2 vriendjes had.. Ik dacht dat dat niet kon in Ghana? Nou blijkbaar wel, want zij kon ze heel goed combineren! Haha. Daarna een voorlichting voorbereidt en voor school bezig geweest. Ook moesten we nog over verschillende gezondheidsproblemen informatie opzoeken en ben ik daar mee bezig geweest. Daarna even naar de shoprite om wat eten en drinken te halen, aangezien we weer door de voorraad heen waren en daarna kwam Anne met mij mee naar huis om samen even voor wat opdrachten voor school te gaan zitten. En toen hadden we het grandioze idee om Pauline te vragen of ze ook kwam slapen in het paleis vanavond; aangezien we morgen weer met z’n alle weggaan! Die wilde dat wel, dus nadat wij in een kamertje waar het 30graden was voor school bezig waren geweest zijn we naar Kasoa gegaan om Anne haar spullen thuis op te halen en om Pauline op te wachten zodat we met z’n 3^e naar het paleis konden gaan. Daar hebben we heerlijk bij gekletst, want we hadden elkaar natuurlijk al 3 dagen niet meer gezien! En daarna hebben we heerlijk buiten gezeten tussen mijn familie.

Dag 54 05-04-2013

Vrijdag, alweer weekend. Wat ging deze week weer snel zeg. We zouden vandaag richting Accra gaan om voor Pauline naar de samsung winkel te gaan en Anne en ik konden ons visum ophalen, tenminste dat was de bedoeling.. Nadat we bij de samsung winkel Pauline haar telefoon hadden achtergelaten om hem te laten maken, zijn we naar de ambassade gegaan. Daar lieten we vol goede moed ons bewijs zien dat we hem ingeleverd hadden en gingen zitten.. nou daar komt het natuurlijk al; hij was nog niet klaar. Dit was al de tweede keer dat we ervoor terug kwamen en nog steeds was hij niet klaar, terwijl we nu alweer 2 weken verder waren sinds de laatste keer dat we er waren. Dit zijn natuurlijk geen zaken. Omdat de mevrouw achter de balie toch ook wel vond dat het niet klopte, had ze iemand gestuurd om ervoor te zorgen dat hij vandaag gemaakt zou worden; en we moesten gaan zitten. Nou daar zaten we dan, met een rommelende buik van de honger in een hokje vol met Ghanezen te wachten op ons paspoort/visum. Na 2 uur te hebben gewacht waren we er wel klaar mee. We gingen toen nogmaals naar de mevrouw en ze gaf aan dat het niet ging lukken vandaag en dat we volgende week terug moesten komen. Ja dat zeiden ze 2 weken terug ook en nu is ie dus nog niet klaar. Toen ik vroeg of ik misschien mijn paspoort mocht zien omdat ik zeker wilde weten dat ze hem niet kwijt waren; werd de mevrouw boos. Waar ik toch het lef vandaag haalde om dat te vragen.. terwijl ik het een hele terechte vraag vond. Oke dan maar weer zonder paspoort de ambassade verlaten; je voelt je dan echt heel lullig, want het is een heel naar gevoel en idee om zonder paspoort door Ghana te lopen. Want als we onverwachts terug naar Nederland moeten dan ligt ons paspoort nog in Accra en kunnen we dus niets.. nou niet teveel over nadenken en dan maar hopen dat hij volgende week klaar is. Ondertussen was ons humeur alweer gezakt naar -1000. Dan als troost maar naar het strand. En ja zelfs daar op het strand, herkennen mensen ons al! Jeetje wat zijn wij met z’n 3^e beroemd hier in Ghana (wil niet opscheppen hoor..). Na deze middag op het strand zouden we naar Jappe in Tema gaan omdat we morgen ochtend vroeg met z’n alle naar Akosombo zouden gaan. We hadden een taxi chauffeur gevonden die ons voor een leuk bedrag naar Tema wilde brengen (echt veelste weinig geld voor het stuk wat hij heeft gereden) maar wat een gelukkig mens was die taxi chauffeur met 3 blanke vrouwen in zijn auto; hij heeft de gehele reis alleen maar gelachen. Aangekomen bij Jappe hebben we daar heerlijk gedouched onder een normale douche en gingen we daarna bij Hans uit eten; een heerlijke schnitzel! Nadat we daar even hadden gezeten wilde Erik (een Amerikaan, die we kennen van voorgaande feestjes) naar een andere club. Vienna city, dat is een soort van hoerenclub. Nou wij gaan wel mee hoor. Nou daar zaten we dan als 3 blanke vrouwen tussen de zwarte vrouwen die zichzelf proberen te verkopen. Wat een ervaringen zo in Ghana. En als ik dan ook nog hoor hoeveel zo’n vrouw vraagt voor wat ‘handelingen’, dan is het echt een lachertje. Daar zouden ze in Nederland hun sok nog niet voor uit doen. Maar gelachen hebben we zeker.

Dag 55 06-04-2013

Vandaag zouden we naar Akosombo. Dat is een mooi gebied in het oosten van Ghana. We gingen met z’n alle; Jappe, Pauline, Anne, Iris, Erik en een meisje wat Erik ergens had gevonden.. (!!). Nou daar gingen we; met z’n 4^e op de achterbank van de auto; heerlijk zo smorgens vroeg na eigenlijk net iets te weinig slaap.. De omgeving werd echt steeds mooier en ook steeds groener. Zo groen hadden we het al een tijdje niet meer gezien. Onze eerste stop was bij een hotel, daar gingen we eerst ontbijten. Het hotel lag aan de Volta dus het was een enorm mooi uitzicht. Ook hadden ze daar allerlei dieren; krokodillen, schilpadden, apen en slangen. Dat was toch ook weer iets.. we kwamen bij een leeg hok.. De rest had eerst al in het hok gekeken en was in de veronderstelling dat hij leeg was, omdat ik natuurlijk, zo eigenwijs als ik was, dat niet geloofde en ook mijn hoofd over het randje van het hok stak om te kijken of er dan toch misschien niet iets in het hoekje zat had ik de schrik van mijn leven; een slang!!!!! Die zaten daar dus in dat hok.. alleen was hij helemaal boven in het hok en echt dicht onder het gaas. Ik ben echt als de dood voor slangen dus had de tranen in mijn ogen staan toen ik ervan schrok dat ik zowat met mijn neus die slang aanraakte (als zat er nog wel gaas tussen..). Iedereen heeft natuurlijk erg gelachen van mijn gil concert! Toen Anne zo stoer was om dat beest aan te raken door het gaas heen wilde ik dat natuurlijk ook wel.. na 5 minuten hebben te staan; wel doen/niet doen.. dan toch alle moed verzameld om dat beest aan te raken; bah bah bah! Hierna ging onze reis verder naar een ander mooi plekje. Weer een plekje aan het meer maar nu eentje waar je kon zwemmen in het meer. Echt een heel mooi plekje was het. Zitten onder de boom, zwemmen in het meer en genieten van de rust en de mooie omgeving. Ook hing er zo’n zwaai ding boven het meer zodat je vanaf de kant kon zwaaien en dan boven het water los kon laten; erg spannend want je moest ver genoeg gaan anders kwam je op de stenen; maar ook dat was weer leuk om te doen. We hebben daar heerlijk een paar uur gezeten en genoten van alles; ik wist niet dat Ghana ook zulke mooie plekjes had. Daarna onze reis voortgezet naar het laatste punt. Een hotel vlakbij de dam op een heuvel, dus met uitzicht over de dam en een groot deel van het meer. Heel mooi om te zien. We hebben daar wat gegeten en hebben daar heerlijk gezeten. En nu weer op weg naar huis, want op de heen weg was het druk op de weg dus dat zal op de terugweg ook wel zo zijn. Omdat het met z’n 4^e op de achterbank toch niet zo’n heel groot succes was, hadden we het briljante idee om in de bak van de pick up te gaan zitten. Nou en daar zaten we dan, Pauline, Erik, die vrouw en ik in de bak. Iedereen keek ons natuurlijk na, maar wat zat dat lekker zeg. Altijd al eens willen doen; door de bushbush rijden achterin zo’n pick up. Op een gegeven moment begon het zelfs te regenen, maar dat kon de sfeer niet bederven want wat was zelfs dat heerlijk om dan daar te zitten! En de mensen die achter je rijden hebben de grootste lol om je daar te zien zitten. Zo hebben we dan de gehele reis (1,5uur) gezeten. Aangekomen in Tema, hadden Jacques en Wendy (de mensen waar Jappe bij in huis woont) een heerlijke BBQ voor ons klaargemaakt! Dus we konden zo aanschuiven. Wat was dat weer lekker zeg en wat een gastvrijheid! Erik had het vrouwtje weer naar haar ‘werk’ gebracht en was ook weer aangeschoven. We hebben heerlijk gegeten! Daarna zijn we op stap gegaan in Accra. Omdat het het laatste weekend met z’n alle in Ghana was! Dus een ‘afscheidsfeestje’ was wel op zijn plaats. Omdat Anne erg moe was bleef die thuis en zijn we met z’n 3^e gegaan. En wat was het weer een feestje, een paar hoogtepunten; - Een leuke, lekkere blanke man in de club, maar die dan zijn beroep verteld (steward..) en die dan vervolgens meer belangstelling heeft voor Jappe en het liefst die nacht nog met hem had getrouwd.. & - Een ouwe man, voor ons genaamd; opa. Die met een enorm jonge meid staat te dansen en waar je hem eigenlijk al de gehele avond om uitlacht en bekijkt en dingen over zegt; en dan als hij met je begint te praten en je komt op het punt; uit welk land kom je? En hij zegt; Nederland.. dat je je even heel lullig voelt omdat hij dus alles heeft gehoord waarvan je dacht dat niemand dat kon verstaan omdat er toch nooit Nederlanders daar zijn.. Een avond om nooit te vergeten in ieder geval!

Dag 56 07-04-2013

Dit was een hele korte nacht.. om 05:00 lag ik erin en om 07:00 werd ik wakker gemaakt door Wendy omdat ze mijn haar zou gaan vlechten! Zo fris als ik me voelde na die 2 uurtjes slaap, ben ik op het krukje gaan zitten en er vervolgens de komende uren niet meer vanaf gekomen. Wendy deed het allemaal alleen en het was eigenlijk meer werk dan dat we ons beide hadden bedacht.. Zo langzamerhand werd iedereen wakker en kwamen ze naar buiten, terwijl ik zat te v(l)echten tegen mijn slaap; maaaaaar allemaal voor een goed doel! Na 12uur lang te hebben gezeten op dat krukje.. en mijn kont echt heel zeer deed en mijn hoofd ook van het trekken aan mijn haar; was daar dan toch het eind resultaat; een heel hoofd vol met vlechtjes en dus echt Afrikaans haar! Super mooi had ze het gedaan en wat was ik Wendy dankbaar dat ze dit voor mij had gedaan en dat ook nog eens met een goede zwangere buik. De rest had de gehele dag naast me gezeten aan tafel en hebben een rustige zondag gehad. Met als avondeten weer een echte Hollandse frikadel. Daarna zijn we door Jappe naar Accra gebracht en hebben we daar onze vriend de taxi chauffeur weer gebeld of hij ons naar Kasoa wilde brengen. Dit wilde hij wel, gelukkig, al hebben we wel eerst weer een tijd moeten wachten voordat hij er eindelijk was. En alsof ie op de praatstoel zat, hij heeft de gehele reis geouwehoerd en daar hadden we nou net geen zin in na zo’n kort nachtje.. Omdat het al laat was toen ik in Ofankur aankwam, was alleen BieBie nog wakker, die heeft toen zo’n haarnetje uit de winkel gehaald; want die Afrikanen dragen allemaal een slaap netje voor het haar, dus ook ik moest daar aan geloven. Ik ben blij dat niemand mij ziet ‘snachts, wat een verschrikkelijk ding.

Dag 57 08-04-2013

Vandaag was de dag dat Anne eindelijk naar een nieuw gezin kon! Anne had ‘smorgens ruzie gemaakt met de bank en had haar geld niet gekregen, ze kon het hele weekend al nergens pinnen omdat de banken stuk waren ofzo? En net nu, nu haar transactie voltooid was; viel de stroom uit! Geen geld. Aangezien haar nieuwe gezin 5 minuten bij mij vandaan is; stond ik langs de kant van de weg om Anne dan toch maar wat geld te geven; anders kon ze helemaal niets en aangezien ze hier niets gratis doen; is geld op zak wel fijn. Al snel kreeg ik allemaal berichten met hoe leuk het wel niet was in het nieuwe gezin; een echt Afrikaans gezin! Douche onder de sterrenhemel etc etc. Eigenlijk wel jaloers op natuurlijk, maar zou mijn gezin voor niets meer willen ruilen. Dan maar een paar keer op bezoek bij Anne! Omdat ik echt nog helemaal gesloopt was van het hele weekend heb ik een heerlijke, luie dag gehad en op tijd naar bed. Omdat niemand snapte dat ik vroeg naar bed ging, kwam iedereen wel een keer kijken of ik wel echt sliep en ik nog wel leefde. Dan slaap ik dus nog niet vroeg; wat natuurlijk wel de bedoeling was! En zien mensen me toch nog met dat slaapkappie op..

Dag 58 09-04-2013

Nou maar weer op naar het ziekenhuis, naar de ward. Het is echt heel rustig op de ward en deze week kwamen alle stagiaires naar de ward, wat betekent stoeien om wie de leuke klusjes, als die er zijn mag doen. En voor de rest alleen maar op een stoel zitten en soms een kindje vast houden als er een infuus gezet moet worden. Nee de ward is niet mijn favorieten plek in het ziekenhuis. Gelukkig kan ik af en toe even naar het laboratorium om even wat te doen en wat gezelligheid op te zoeken. Na stage ging ik met Anne mee naar huis. Ik wilde dan wel eens weten hoe zij woonde. Eerst was het al een heel gedoe om een trotro of taxi te vinden naar haar huis. Want mijn dorp is eigenlijk het verste waar een taxi heen gaat en dan krijg je al een trotro voor lange afstand. Dan eerst maar even langs mijn huis, ook omdat ik me even om wilde kleden. En vanaf daar hebben we een taxi gepakt naar Papase. Toen ik daar aan kwam hing er echt een hele aparte stemming.. We dachten hier eerst niets bij, ook omdat Anne zei dat ze deze mensen gister hier nog niet had gezien. Maar al snel werd het voor ons duidelijk dat het een reden had. Er zat een vrouw namelijk met iets op schoot.. en al snel kwamen we erachter dat er een kindje in die deken gewikkeld zat, een overleden kindje. En achter die vrouw zat een jonge meid te huilen. Het kindje was kort na de bevalling overleden, later hoorde ik van Anne het hele verhaal; vlak na de bevalling kwamen ze er in het ziekenhuis achter dat het kindje meer zorg nodig zou hebben en dat ze dus naar een groter ziekenhuis zouden moeten. Dus met het kindje in de trotro (!!!!!!) en op weg naar het ziekenhuis, alleen is het in de trotro overleden. Het kindje heeft ongeveer 1,5 uur geleefd. Het vreemde was wel dat het kindje heel klein was, terwijl ze zeiden dat het kindje na 8 maanden zwangerschap ter wereld kwam. Maar een bizarre situatie was het wel. Want de moeder houdt zelf het kindje niet vast en zit ook dus zo’n 3 uur na de bevalling gewoon op een klein krukje terwijl er voor ons een stoel wordt gepakt? Het is hier normaal, maar voor mij was het een hele rare situatie. En dan moest de vrouw even wat doen die het kindje op schoot had en dan wordt het kindje gewoon even op een stapel vuile was gelegd.. echt heel raar! En daarna kwam de gastmoeder van Anne aan met een paar mannen, die hadden scheppen in hun hand en dan gaan ze dus het kindje begraven. En weer wordt de moeder van het kindje nergens bij betrokken! Echt heel bizar, maar ze zeggen dat ze dit doen omdat moeder anders altijd geconfronteerd wordt met de plek waar het kindje begraven is, want dat is gewoon ergens in het dorp. Een evaring was dit wel deze middag. Daarna weer op naar huis en de rest van de avond niets gedaan. Soms klinkt het alsof ik wat lui ben.. maar ik ben gewoon echt moe! Ik geef de schuld allemaal aan dat rasta haar, want dat is wel echt heel zwaar! Ik denk zo’n 2 kilo.

Dag 59 10-04-2013

Het laatste dagje ziekenhuis deze week. Omdat ik echt niets te doen heb op de ward had ik aan de baas van het lab gevraagd of ik daar mocht helpen vandaag; gelukkig mocht dat. En wat een heerlijke stage dag was dit! Anne en ik deden het registreren, het bloedprikken en het wegschrijven van de uitslagen, terwijl 2 andere de onderzoeken uitvoerden. Echt heerlijk werken is dat; want je hebt echt het gevoel dat je het hele lab runt met zijn tweeën. En ondertussen heb je het ook nog eens gezellig met je collega’s! Ja dat lab, dat trekt mij wel en ik heb er het idee dat ik ook nog heel veel leer. Omdat ik nog steeds echt heel erg moe was en mijn hoofd echt onwijs zeer doet en moe is, is het nieuwe standaard ritueel; na stage even een siësta; maar voor de rest ben ik niet lui hoor; ik denk echt dat het komt door al dat haar op mijn hoofd! Dus even een paar uurtjes de ogen dicht smiddags en dan kan ik er ‘savonds weer tegen aan! Niet dat de avonden hier spannend zijn.. want het is af en toe een beetje voetbal kijken hier in het dorp bij wat neven en broertjes en vervolgens buiten zitten en wat kletsen.

Dag 60 11-04-2013

Jeetje, nu ik zo die dag 60 neer zet; wat gaat de tijd hard zeg! NIET LEUK! Vandaag werden we in Awutu Breku verwacht om voorlichting te geven. Omdat we van Ageyman niet goed door gecommuniceerd hadden gekregen wat precies de bedoeling was van vandaag hadden we niet het juiste voorbereid. We zijn toen even op de school gaan kijken, echt heel raar is dat, want als je zo lang de school rijdt dan denk je dat het een varkensschuur ofzo is. Maar als je dan naar binnen gaat dan is het dus een school! Een klas, is gewoon een kleine stal met wat tafeltjes en stoeltjes erin. En zo heb je ongeveer 8 van die hokjes en die staan in een U-vorm en dan heb je een kleine binnenplaats. De kindjes zijn heel blij om je te zien. We hadden afgesproken om morgen de voorlichting te gaan geven zodat we vandaag nog het goede voor konden bereiden, dit was prima en hebben we afgesproken om morgen om 09:00 daar te zijn. Hierna is Anne even naar de shoprite geweest en ben ik naar huis gegaan; tijd voor een siësta! (nee ik ben nog steeds niet lui hoor). Anne zou nadat ze bij de shoprite geweest was even langs komen om de voorlichting voor te bereiden. Maar ze kwam te vroeg.. want ik was nog niet uitgerust genoeg! Gelukkig vond ze het helemaal niet erg om ook even de ogen dicht te doen en hebben we samen nog even een siesta gedaan! We worden toch geen echte Afrikanen he.. die hele dagen moe zijn.. Daarna zijn we bezig geweest voor de voorlichting. Anne is toen weer naar huis gegaan en ik heb toen samen met 2 neven een spelletje gekaart. Het was een Afrikaans spel en ik snapte er niets van, maar na een paar oefen potjes had ik dan een klein beetje door wat het doel was van het spel. Mijn ene neef die zat me al te pesten; ga terug naar school, leer rekenen.. etc etc. Maar ondertussen; had ik hem wel mooi verslagen en was hij de rest van de dag sagerijnig omdat hij heel slecht tegen zijn verlies kan! Hierna weer even voetbal gekeken op het veld en weer vroeg naar bed. Nog steeds snapt niemand er iets van; dat ik zo vroeg ga slapen en blijven ze elke avond een paar keer mijn kamer binnen komen!

Dag 61 12-04-2013

Vandaag de dag van de voorlichting! Best spannend, zo’n eerste keer op een school voor een groep kinderen en dan ook nog eens in het Engels! We gingen samen met Bernard, en die zou ons helpen als het stil viel of als het te moeilijk werd. We kwamen daaraan op school en iedereen zat netjes 3 aan 3 en toen wij over de drempel kwamen; ging iedereen staan, zeiden Good Morning, how are you? En als je dan antwoord gaf, zeiden ze weer in koor Fine, thank you. En echt alles ging in koor! Jeetje; wij zijn het maar. De directeur deed een gebaar en iedereen mocht weer gaan zitten. We werden geïntroduceerd en dan mochten we ons ding doen. We hadden bedacht om er een soort van quiz van te maken omdat we niet met onze vingers willen wijzen wat hun beter kunnen doen en we waren benieuwd wat ze er al van wisten. We hadden als onderwerpen; malaria, drink water en cholera. En daar hadden we een combinatie van gemaakt omdat het allemaal met elkaar in verbinding staat. Wij stelde de vragen dan moesten de kinderen aangeven of dat goed of fout was wat we zeiden. De deden gelukkig erg enthousiast mee en als ze dat niet deden.. ja daar komt het; dan kwam de directeur met de stok aanlopen en werden ze geslagen. Dit is heel bizar om te zien en dit gebeurde een aantal keer en ook werden er 2 kindjes in de hoek gezet nadat ze een slag met de stok kregen. Maar de directeur vindt dan dat ze de school belachelijk maken door niet te luisteren naar 2 blanke mensen. Ja het was een leuke voorlichting en het viel ons alles mee en we waren blij dat Bernard er was om ons af en toe wat aan te vullen! Hierna zijn we naar Accra geweest om een cadeautje voor BieBie te kopen want die is zondag jarig; maar hopen dat we het juiste hebben gekocht al is zij al met alles blij. Daarna heb ik een begin gemaakt aan deze blog, wachten tot het feestje van Bleshen (zusje) losbarst, ze wordt 2. Nou en een feestje was dat. Ze zag eruit als Barbie (zelfs wel een beetje als zo’n opgedoft meisje; waar zelfs wedstrijden voor zijn..) en alles was versiert. Er was zelfs een taart met haar naam en de leeftijd erop, eten voor 100 mensen en een heleboel kinderen en alle familieleden. Zo kun je wel heel goed merken dat mijn familie het dan toch wel goed heeft. Want nadat de oudste dochter van de chief, haar dansje voor god had gedaan wilde ze muziek. Dus ik had mijn boxje erbij gepakt en wat Afrikaanse muziek opgezet. Maar later kwam er een neef met een laptop en een groot paar boxen en ging die verder als DJ. Ja dat kan dan allemaal in Afrika.. We kregen allemaal een glaasje limonade (blijft toch een kinder verjaardag he) een stukje taart, wat eten en een lolly aan het eind en dat was het feestje. Het feestvarken zelf was moe, want barbie zat de gehele tijd met een duim in haar mond en alles wat we deden was niet goed. Maar gelukkig weet de rest wel een feestje te bouwen; wat kunnen ze dansen die Ghanezen! Ik had samen met Anne een cadeautje samengesteld; bellenblaas, spiegeltje, kleurboek, kleurpotloden, springtouw en een zonnebril en wat was ze daar toch blij mee. Ze heeft de rest van de avond met alles in haar armen rondgelopen en iedereen die er ook maar naar wees kreeg een boze blik. Hierna was het feestje af, de chief wilde slapen en dat lukt niet met de muziek zo hard, dus einde feestje. Toen heb ik buiten nog even gezeten en een spelletje gekaart met 2 neven en daarna naar bed.

Dag 62 13-04-2013

Zaterdag, sinds tijden dat ik weer eens een zaterdag ochtend thuis ben. Ik hoorde vanmorgen van de moeder van Bleshen dat ze zelfs met haar cadeautjes geslapen heeft, dat is heel goed. Vandaag stond eigenlijk in de planning om te gaan wassen.. alleen er was geen water en geen plek op de waslijn. SHIT! Want nu heb ik niets om aan te doen naar het strand vandaag. Want we gaan vandaag maar weer eens naar het strand! Hester, Stephanie en Inge-Borg zijn vanuit het noorden een weekje hier. Hester en Stephanie gaan hierna naar huis en Inge-Borg gaat weer terug naar het Noorden. We hebben met hun afgesproken om vandaag naar Kokrobite te gaan, het rastastrand en daar vanavond een feestje op te zoeken. We zijn erg benieuwd! En dan morgen weer naar huis, want BieBie is jarig, groot feest dus, want ze roept al zo’n 2 maanden dat ze bijna jarig is!

Alweer 62 dagen in Ghana. De tijd gaat echt heel hard, soms iets te hard als je het mij vraagt. Over 2 weken komen mijn ouders en zusje al deze kant op, dat is iets waar je nu dan wel naar toe leeft; maar meer omdat je zo graag hun wil laten zien hoe ik hier woon. Er is een kamer in het huis voor hun beschikbaar gesteld dus ze kunnen ook echt het Afrikaanse leven ervaren en natuurlijk hoop ik dat het ook echt 2 Afrikaans weken worden; dus de stroom die dagelijks uitvalt, het eten wat ze tegen gaat vallen, de trotro’s en gewoon alles wat erbij hoort. Want het is nog steeds zo dat de stroom vaak uitvalt, al is het nu tegenwoordig vaker overdag dat hij uitvalt dan ’s nachts, ik krijg nog steeds salade als avond eten, al is het steeds vaker dat ze er een Afrikaans goedje bij doen en ze de hoeveelheid peper wat opvoeren. Maar dat is iets waar ik zelf om gevraagd heb, ook eet ik tegenwoordig FooFoo en Bangkoe. Oja nog zoiets; leuk een airco op je kamer, maar die doet het tegenwoordig niet meer zo goed en heb ik ook mijn eigen privé zwembad op mijn kamer. Elke avond/nacht heb ik een grote ton vol met water wat uit die airco komt en soms lijkt het ook of dat ding elk moment gaat ontploffen.. erg ideaal is het dus niet. Want er komt een dag en dan zijn al mijn spullen in mijn kamer nat. Maar goed, welkom in Afrika, want ik kwam hier natuurlijk helemaal niet met het idee dat ik een airco zou hebben dus eigenlijk moet ik niet zeuren.

Ik heb zelf het idee dat de verhalen steeds saaier worden, hoop niet dat jullie dat ook vinden! Nog 2 weken stage en dan kunnen we dat afsluiten. Aankomend weekend gaan we voor de laatste keer naar Accra om vrijdag weer ons visum op te halen.. en om Pauline haar moeder van het vliegveld te halen en zondag avond Anne haar ouders + zusje + vriend. Allemaal leuke dingen in het vooruitzicht!

Tot het volgende verhaal!

Liefs vanuit Ghana

Nederland heeft lekker eten met pasen en wij liggen in ons bikini bij het strand! <3

Lieve mensen in dat koude Nederland!

Hier weer een verhaal; de foto’s volgen nog! Er zit namelijk iemand met smart te wachten op mijn laptop, zodat hij stoer kan doen bij zijn vriendjes!

Dag 39 31-03-2013

Alweer Donderdag, vandaag zouden we naar Accra gaan. Anne voelde zich al een aantal weken niet echt heel lekker en wilde nu wel eens weten wat er aan de hand was. Omdat kleine ziekenhuizen het eigenlijk altijd direct op malaria gooien, wilde we een groter ziekenhuis opzoeken; en het ziekenhuis in Accra waar ik toen ook was geweest, dat beviel wel goed. Dus we gaan maar weer naar het ziekenhuis! Daar komen we gelukkig nooit… (oke normaal altijd voor mij..). Omdat we dit weekend sowieso al naar Accra zouden gaan, dachten we; plakken we donderdag er maar aan. Dus op naar Accra. Anne moest daar een gehele check ondergaan, omdat ze bang waren dat ze door de malaria tabletten kwam moesten ze kijken of er geen organen waren aangetast. Nou nu zat ik daar dus in de wachtkamer.. De mensen herkenden ons nog in het ziekenhuis, ik weet nou niet of dat goed of slecht is.. Gelukkig waren alle labwaardes goed en waren we dus allebei gerustgesteld. Waarschijnlijk komt het gewoon door het weer/eten/leefgewoonte. We hadden ondertussen een hotel gereserveerd in Osu, een wijk in Accra. Dat was ons de vorige keer goed bevallen, dus dat vonden we voor nu ook wel goed. We namen een taxi naar de wijk, maar voordat we dat gingen doen; eerst nog even de Accra Mall in, daar komen we gelukkig nooit.. Er was uitverkoop, dus we konden onze lol op! Daarna dan toch maar in de taxi naar Osu. We worden nog steeds afgezet, tenminste ze proberen het! Maar op een gegeven moment weet je ongeveer wat een normale prijs is voor een taxiritje en dan kunnen ze op een gegeven moment niets anders dan toegeven. Aangekomen in het hotel, viel het direct al een beetje tegen; de wifi deed het niet. Ja grote ramp! Maar oke daar valt mee te leven.. Toen ging Anne als eerste douche, tenminste dat dacht ik. Totdat ik op een gegeven moment 1 of andere gek aan de deur van de douche hoorde trekken.. was het Anne. De koud water kraan deed het niet en ze kreeg nu de douche deur niet meer open! Hahahahaha. Na een aantal keer van beide kanten aan die deur te hebben getrokken ging hij dan toch open. We hadden de klusjesman geroepen en hij had de kraan gemaakt, tenminste dat dachten we.. Ook stonk het enorm op de die kamer; bah! Wat een tegenvaller zo. Na het douche zijn we in de wijk wat gaan eten, gewoon bij een simpel restaurant; maar ze hadden er salades en daar gingen we voor! Ja ik niet hoor, want ik eet al 4 weken lang salade.. maar Anne had erg veel trek in salade en ik had een bord patat met kip; een romantisch diner voor 2. Daarna zijn we nog even bij de beste ijssalon van Accra, met echt Italiaans ijs een ijsje gaan eten; heerlijk! Toen hebben we lekker ons hotel opgezocht en genoten van dat grote kingsize bed!

Dag 40 22-03-2013

Vandaag zou Sandra naar Accra komen, omdat zij haar visum moest verlengen en wij als het goed is die van ons op kunnen halen. Sandra zou rond 11:00 in Accra zijn, dus dat betekende dat wij rustig aan konden doen, even ontbijten en ook nog even de wijk in; want daar hebben ze hele leuke winkeltjes, onee kraampjes. Eerst maar eens ontbijten en wat hadden wij zin in de pannenkoeken die we de vorige keer ook hadden! Maar helaas.. toen wij onze bestelling deden zeiden ze dat ze niets daarvan hadden. Dus geen; pannenkoeken, cornflakes, etc.. Ja halloooo daar betalen we niet voor. Dan maar een Englisch breakfast, ook niet erg; maar niet wat ik wilde! Dat kan ik in het paleis ook wel maken.. Oja en wat ook nog was, toen we ‘smorgens de douche in kwamen hadden we daar ons privé zwembad. De klusjesman had de kraan gemaakt; maar zo dat hij niet meer uitkon en bleef druppen, en dat de hele nacht.. Dit waren wel erg veel dingen die niet klopte, ik weet het is Afrika maar toch.. de vorige keer was het hotel zo goed; daarom kwamen we terug. Omdat je evengoed behoorlijk wat geld betaald voor zo’n nacht wilde we er toch wat van zeggen. Dus we hadden toen we moesten betalen er wat van gezegd.. Bleek dat die kamer al afgekeurd was dus we daar niet eens in mochten.. en dat alles van het ontbijt er wel was..Dit is al helemaal niet netjes natuurlijk. Die vrouw van de receptie ging direct verhaal halen bij de keuken. Blijkt dus,dat als er bepaalde etenswaren op zijn in de keuken hun een geld potje hebben en dat ze dan de benodigdheden kunnen halen, maar als ze zeggen dat het op is, kunnen ze dat geld in hun eigen zak steken. De receptioniste was er heel boos over en heeft vervolgens zelf in de keuken pannenkoeken en cornflakes gemaakt voor ons; zo zijn die Ghanezen dan ook wel weer. Daarna zijn we Osu ingegaan om even op souvenirsjacht te gaan. Want het is een wijkje met echte Afrikaanse spullen.. Dus ik had een tas gekocht en een nieuwe zonnebril. Ze vragen dan 15cedi voor een zonnebril (ongeveer 6 euro) geen geld, maar toch ben je zo bezig met afdingen dat je hem vervolgens voor 7cedi hebt (2,80 euro) waar hebben we het over? Daarna zijn we richting de ambassade gegaan, Sandra was hier ondertussen al. Wat denk je? Ons visum nog niet klaar.. dat is flink balen! Want hier zijn zonder dat je je paspoort zelf hebt is heel vervelend, het voelt in ieder geval heel vervelend! En het hele doel van dit weekendje Accra was dat visum. Dat wordt dus nog een weekendje Accra, naja opzich is dat ook geen ramp, maar toch! Gelukkig was het aanvragen van Sandra haar visum wel gelukt en kan ze die eind April ophalen. De vrijdagmiddag, wat zullen we daar eens mee doen? Natuurlijk naar het strand! We hebben heerlijk de hele vrijdagmiddag bij het strand gelegen,wat moet je anders als je dan toch in Ghana zit en het nog steeds erg warm is. Rond 16:30 gingen we weer richting Osu want ze hadden een tasje gemaakt; speciaal voor Anne en deze konden we ophalen. Dus weer in de taxi opweg naar Osu. Je weet ondertussen hoeveel je voor een bepaalde afstand moet betalen en je wordt als blanke nog steeds echt afgezet. Ook nu wilde deze taxi veel meer geld dan het waard was, prima dan ga ik wel lopen en dan komt ie toch naast je rijden en stapt ie; stap maar in. Ja voor hoeveel? En dan doet ie heel vreemd.. Ja daar hou ik niet van; wil precies weten wat me te wachten staat. Dat kon deze taxi chauffeur niet zo waarderen; prima maar toch bracht ie ons. In Osu bleken ze nog bezig te zijn met het tasje.. We hebben daar dus eerst nog maar een rondje gelopen en werden daarbij achtervolgd door een Rastaman. Hij wilde ons zijn winkel laten zien en volgde ons overal waar we gingen. Hij was zo stoned als een garnaal en daardoor kon je hem alles wijs maken. Zo zeiden we dat ‘oprotten’ ‘hello’ betekend in het Nederlands. Dus nou als hij een Nederlandse ging groeten zei hij oprotten. Geniaal, en zo deden we dat ook met ‘i have to shit’. Wat hebben wij gelachen zeg. Na een rondje te hebben gelopen en 30minuten te hebben gewacht was het tasje nog niet klaar. Naja dan niet hoor! We gingen in een taxi naar de Accra mall want daar zou Jappe ons op komen halen, want we zouden in Tema slapen omdat dat makkelijk is om vanuit daar naar Shaii Hills te komen morgen. We troffen echt een hele vriendelijke taxichauffeur. Hij had geen radio in zijn taxi want die was gejat, dus wij even wat muziek opgezet op de telefoon, wilde hij Celine Dion horen; prima wordt geregeld! En meezingen dat hij deed; geweldig! Ook vond hij dat Sandra op Celine Dion leek. Echt een toffe taxi reis. Aangekomen bij de Accra Mall hebben we daar nog maar weer eens geshopt, want die Mr. Price is toch wel een leuke winkel! Toen op naar Tema en daar heerlijk frikadellen gegeten ( zo slecht hebben we het dus niet.. naja alleen in het weekend niet) en daarna nog even naar Hans.

Dag 41 23-03-2013

Vandaag zouden we naar Shaii Hills gaan. Dat is een soort van national park vlakbij Tema. Omdat de kans het grootst was dat je beesten zou zien ‘smorgens vroeg, gingen we al om 05:30 met de taxi naar het trotro station. Natuurlijk werden we weer afgezet qua prijs en hebben we er nog een heel gevecht om gehad. Op het trotro station liepen de geiten zelfs op de trotro en was het een hele drukke bedoening zo ‘smorgens vroeg om 06:00. We waren echt weer een bezienswaardigheid! In de trotro paste eigenlijk nog maar 2 mensen bij, maar we waren met z’n 3^e. Wat betekende dat ik heel knus tegen Sandra aan mocht zitten; want die vrouw aan de andere kant ging echt niet een klein stukje opschuiven. Zo zijn die vrouwen hier dan ook wel weer. Na een reis van ongeveer 40minuten zagen we dan apen op de weglopen; ja hier moet het vast zijn! Er liepen echt zo’n 10 apen op de snelweg. Je kon bij het park kiezen uit verschillende routes. Wij wilde de route dat we het meeste zou zien. Daarvoor had je een auto nodig, dus ging de ranger een auto regelen, naja een taxi! Op weg met de taxi naar de route kwamen we een man tegen met een dood beest in zijn hand, natuurlijk wilde de ranger terug om te kijken wat voor beest het was. Was het dus een dode havik of iets van dat, hup beest mee in de auto, lekker stinken zo in de brandende zon in zo’n auto. Gelukkig zijn we ondertussen al wat gewend. Aangekomen in dat park zagen we allemaal antilope, heel mooi om te zien. Alleen .. midden tussen die beesten, stopte de taxi ermee.. hebben wij weer. Midden in de rimboe staan wij stil met een taxi, slecht bereik en natuurlijk maar 1 fles water voor z’n 3^e, oja vergeet niet dat het ook zo’n 40 graden was. Hebben wij weer. Na eerst maar daar wat rond gekeken te hebben wilde we toch wel weer verder met onze route, naja dan maar te voet. Lopen is niet 1 van mijn favoriete bezigheden, maar je raakt er hier aan gewend. We liepen naar een grot, daar kon je in en kon je zo via de binnenkant van de grot naar boven. Wel een hele mooie ervaring was dat. Me gevaar voor eigen leven, want het zijn maar rare stenen en gaten. Hoe dat eruit ziet, daar binnen in zo’n grot, is echt niet te omschrijven; dat is heel mooi. Daarna weer terug gelopen naar de auto, nog steeds was de taxi niet gemaakt. En stond de taxi chauffeur nog steeds te klote met dat ding, terwijl er echt helemaal geen leven meer inzat. Dan ook maar lopen naar die andere rots. Vanaf daar kon je over heel de vlakte heen kijken, ook weer heel mooi en niet te omschrijven hoe dat eruit ziet. Echt een top of the World effect; genieten! *(ondertussen dat ik hier zit mijn blog te schrijven, zit er hier een kerel naast me een kralenketting te maken en wat is hij trots op zijn werk; hallo stoere Ghanese man.) Ook deze rots beklimmen was echt alweer een ervaring, want het is allemaal op eigen risico en als je valt, dan val je ook goed. Ondertussen had de ranger een andere taxi gebeld, hehe dat zou ook eens tijd worden. Wij waren ondertussen al oververhit en ook zouden we een moord doen voor water! Deze taxi driver bracht ons naar de andere taxi, hallooo breng ons gewoon naar de weg? Daar hebben we dus maar weer 30minuten staan wachten en hun maar klote aan die auto. Uiteindelijk dan met een nieuwe accu dat ding aan de gang gekregen. Terug gekomen bij de receptie, wilde de taxi driver ook nog het volle tarief hebben. Nou mooi niet dus, we vinden je dan misschien wel zielig omdat je 2,5uur lang in die brandende zon aan de auto heb lopen sleutelen, maar zeker niet dat je betaald krijgt want we moesten wel lopen.. Nou hij ging dan wel akkoord met het geld dat wij hem gaven. Daarna hadden we nog het briljante plan om de apen wat bananen te voeren, nou het is dan toch anders dan de apenheul.. want deze apen die achtervolgen je echt.. ik vond het niet een heel fijn idee, dat als ik een banaan uit mijn tas pakte en ik die gaf, hij vervolgens alweer op me tas af kwam lopen. Maar altijd leuk voor de foto. Hierna weer terug naar Tema, want we hadden savonds een BBQ bij Jappe thuis, voor Wendy haar verjaardag. Het was alweer heel druk op de weg, het lijkt hier wel 24uur per dag, 7 dagen per week ongelofelijk druk te zijn op de weg, echt niet normaal! Dus natuurlijk weer lekker 1,5uur plakken in de trotro; heerlijk! ’s Middags hebben we met z’n alle de BBQ voorbereid, met z’n 10^e in de keuken; erg gezellig! Lekker Nederlands muziekje erbij, dat kan als je met allemaal Nederlanders bent en heerlijk genieten. Daarna lekker gegeten en gezellig gezeten, wat heb ik gelachen! Er waren leuke foto’s gemaakt van de avond, alleen was Anne zo slim om die te wissen.. misschien is dat nog wel beter?!

Dag 42 24-03-2013

Alweer zondag, ons weekendje weg vloog echt om! Wat erg. Omdat we allemaal erg moe waren van het feestje, hebben we lekker rustig aan gedaan. Wat buiten gezeten, je kan hier gewoon vanaf 08:00 smorgens buiten zitten in je Afrikaanse doek; wat genieten is dat. Een echt vakantie gevoel had ik vandaag. Gewoon buiten zitten met z’n alle en voor de rest niets doen, naja misschien een zwembad erbij had het helemaal afgemaakt! Rond een uur of 15:00 heeft Jappe ons naar de shoprite gebracht, hebben we daar nog wat inkopen gedaan en zijn daarna weer naar huis gegaan. Wat een heerlijk relax weekend was dit weer! En dan te bedenken dat morgen het weer een gewone stagedag is.. Zondag avond heb ik heerlijk buiten gezeten en wat geklets met mijn familie. Want die hadden me allemaal zo gemist! De kinderen komen echt nog steeds op me af rennen als ik terug kom na een weekendje weg; heerlijk gevoel is dat!

Dag 43 25-03-2013

Deze week zou ik op de ward werken. Bij aankomst op de ward was het al heel rustig, er zaten daar 3 zusters en ze zaten allemaal met hun telefoon in hun hand. Omdat het bijna Pasen is, gaan veel Ghanezen reizen naar familie verderop in het land, wat betekend dat het rustiger is op de afdeling. Vandaag bestond mijn dag vooral uit observeren en kijken wat de dagindeling is op zo’n afdeling. Ook heb ik een aantal keer geassisteerd als er bij een kindje een infuus geprikt moest worden. Het kind wordt dan echt met 5 mensen stevig vastgehouden en nog prikken ze een aantal keer mis, heel zielig om te zien. Ook verbaas ik me er nog steeds over dat er mensen zijn die geen geld hebben en daarom niet behandeld kunnen worden, terwijl je ziet dat ze heel ziek zijn! Het liefst zou je ze dan wat toestoppen en naar een goed ziekenhuis in Accra sturen; maar ook daarvan weet ik dat dat niet kan! Het is echt een omschakeling dat je in een ziekenhuis in Nederland echt de hele dag aan het rennen bent en hier zou je willen dat je af en toe eens mocht rennen! Als ik straks nog maar wel hard kan werken dan in Nederland… Na het werk ben ik naar huis gegaan en heb ik daar wat geholpen in en rond het huis en de winkel..

Dag 44 26-03-2013

2^de dag op de Ward. Vandaag was er een heel ander team dan de voorgaande dag. Dit team was niet echt leuk voor me. Ze waren me de gehele dag een beetje belachelijk aan het maken en werd volledig buitengesloten. Ja maar ho eens even; ik ben hier stagiair en heb respect voor jullie als verpleegkundige, maar dat mogen jullie dan ook voor mij hebben. 1 verpleegkundige was vooral heel erg.. nadat ik een aantal keer had aangegeven dat ik het vervelend vind dat ze zo tegen me doen, was ik er op een gegeven moment klaar mee. Want vooral die ene vrouw, bleef maar doorgaan. Na de laatste keer te hebben aangegeven dat ze me kwetsen met hoe ze doen, en ze nog steeds doorging; heb ik mijn tas gepakt en ben ik weggelopen. Normaal helemaal tegen mijn principes in, want ik geef niet graag toe.. maar dit was de druppel. Ik ga me niet belachelijk laten maken door andere mensen en vooral niet als ik al een aantal keer mijn grens aangegeven heb. Ik ben toen naar Anne gegaan op het lab. Daar hebben we heel gezellig met de collega’s gekletst. De medewerkers van het lab betrekken ons helemaal bij het team en dus ook helemaal bij alle gesprekken. Zo hadden we vandaag een gesprek over het sex leven van Ghanezen. Je kan het maar weten! Na mijn stage ging ik naar huis, Anne ging even met mij mee. We zijn toen even voor school bezig gegaan, dat moet ook gebeuren natuurlijk! Ook is mijn familie helemaal gek op Anne, dus is ze altijd welkom. Nadat ik Anne weer naar de taxi gebracht heb, heb ik nog een tijdje in de winkel gezeten en daarna ging ik samen met een neef van de familie voetbal kijken hier in de straat. Voetbal kijken in een klein warm hokje, met allemaal Ghanezen mannen en daar zit je dan tussen als enige blanke en ook nog eens als enige vrouw! Ik voelde me alweer een echte bezienswaardigheid. Gelukkig was het wel erg gezellig!

Dag 45 27-03-2013

Na mijn aanvaring met de vrouw van gister, was ik bang dat ze er vandaag weer zou zijn en weer hetzelfde ging doen als gister. Gelukkig was ze er niet en was het mijn collega’s ook opgevallen dat ze niet normaal tegen mij deed en hadden hun er wat van gezegd, in de hoop dat het dan de volgende keer niet zou gebeuren. Vandaag was het al iets drukker op de ward en lagen er wel een aantal mensen die heel ziek waren. Zo was er bijvoorbeeld een man die een hypertensie had en daarbij aan het hallucineren was. Hij zag van alles en ging daar helemaal mee aan de haal, intressant om te zien hoe hun dan omgaan met zo’n patiënt. Vandaag hadden we ook afgesproken met Esther, ik heb een keer een interview met haar gedaan voor haar onderzoek en we moesten nu het vervolg interview doen. Esther zou dus naar Kasoa komen, omdat wij het wel weer tijd vonden voor een zwembad na het werk hadden we sowieso onze zwemspullen al meegenomen en gelukkig wilde Esther daar ook wel afspreken, dat kwam goed uit! Ik heb met Esther dat interview gedaan en vervolgens hebben we genoten van een heerlijke duik; wat een slecht leven hebben we zo ook, als we stage en leuke dingen doen kunnen combineren! Het enige punt was dat het op een gegeven moment begon te regenen.. dat is nou weer jammer! Maar evengoed hebben we nog wat zonnestraaltjes mee kunnen pakken. Hierna weer terug naar huis, er moesten mannen van mijn familie voetballen dus ging ik mee om daar te kijken. En alweer zat ik natuurlijk als enige meid en ook nog eens een blanke langs de zijlijn hun aan te moedigen.. maar wat heb ik weer gelachen! ’s Avonds hebben we nog even buiten gezeten en toen ik naar bed wilde werd ik weer verrast door gezelschap in mijn douche! Altijd leuk; een levende kakkerlak! Snel mijn neef bellen en vragen of hij hem komt weghalen; mijn hart alweer in mijn keel; als hij zich maar niet gaat verplaatsen in de tijd dat ik de deur open doe voor mijn neef.. SHIT! Ik hou niet van beesten.. ANIMALS zoals ik ze hier noem. Dat vind mijn familie dan erg grappig; want als ik aan kom rennen met; there’s an animal in my room; dan denken hun dat er een olifant ofzo zit. Hun kunnen altijd smakelijk lachen om mijn paniek om die beesten maar ik vind die beesten echt niet leuk!

Dag 46 28-03-2013

Vandaag was weer zo’n wasdag! Ik had al 2 weken niets meer gewassen en het was echt wel weer nodig! Ook kon mijn kamer wel een schoonmaakbeurt gebruiken! Het zijn niet mijn favorieten klusjes, maar ze moeten gedaan worden. Ik had gezegd dat ik vandaag alles zelf ging doen, wassen en opruimen; nou mooi niet dus! Toen ik heel stoer was begonnen met het wassen van mijn kleding, kwam Aunty Cha inspecteren hoe het ging. Ze vond niet dat het schoon genoeg was dus stuurde direct de hulptroepen op me af… SchaamSchaam.. alles wat ik wilde wassen, pakte hun uit mijn handen en begonnen ze te boenen. Nou dan doe ik wel alleen me ondergoed, zo leer ik het nooit! Gelukkig mocht ik dan wel alleen mijn kamer opruimen, want dat was zo’n bende, daar wilde ze niet mee helpen! Haha. Rond 15:00 ben ik met Anne naar Shoprite geweest en daarna naar Kokrobite. Kokrobite is een strand vlak bij Kasoa. Een erg gezellig strand want daar zijn een heleboel rastamannen en sowieso blanke mensen. Omdat het weer iets slechter was geworden (lees: nog steeds 35graden alleen geen felle zon, maar bewolking) hebben we heerlijk op het strand gezeten. Er ging ook een Duitse vrouw met een Ghaneze man trouwen dus hebben we ook kunnen genieten van hun trouwfoto’s op het strand! Daarbij kwam ook dat er op een gegeven moment een echt Afrikaans bandje voor hun een liedje ging spelen, heel leuk om te zien! Daarna wilde we wel wat gaan eten daar bij het strand, omdat die bruiloft nog steeds bezig was en dat opzicht ook alweer een ervaring was om daar naar te kijken zijn we daar aan de bar gaan zitten en hebben we daar wat eten besteld! Er was een speciaal trouw menu gemaakt, dus daar konden we uitkiezen; nou maar hopen dat het lekker is! Aan de bar zaten allemaal rastamannen die net een jointje hadden gerookt! Ze willen allemaal met je praten en zijn allemaal zo gek als een deur, maar wel op de leuke manier. Zo heb ik heel erg gelachen toen er op een gegeven moment 1tje vroeg; how are you? Toen ik zei dat het goed ging en hem vroeg hoe het met hem ging, kreeg ik het antwoord;i’m so cool as a coca cola! Wat heb ik gelachen, want hij zei het zo serieus! Ook was er de hele tijd 1tje een bruidsliedje aan het zingen en dat in het oor van Anne; wat een ervaringen! Daarna hebben we lekker gegeten en het was echt lekker. Ik had kip in spinazie met rijst. Thuis zou ik het echt niet willen maar hier smaakte het me maar al te goed! Hierna moesten we weer naar huis. De energie was natuurlijk weer eens uit en we hadden allebei geen zaklamp mee. Maar we moesten vanaf het strand naar het dorpje lopen om daar een taxi te pakken. Nou serieus; een zwarte zie je echt niet in het donker. Op een gegeven moment liepen we door een smal straatje en schrokken we allebei van een man die opeens naast ons stond. Hij stond daar al de hele tijd maar wij zagen hem gewoon echt niet, ja pas toen we hem bijna omver liepen. Gelukkig zijn we allebei niet erg bang aangelegd (naja of we doen gewoon heel stoer), maar dit was wel even een bang moment; niet omdat je bang bent dat ze je wat doen maar gewoon omdat je ze echt niet ziet en je toch als blanke erg kwetsbaar bent. We stonden bij de weg in het dorp en vanaf daar heb je een taxi nodig om bij de hoofdweg te komen. De taxi drivers vragen dan echt heel veel geld want ze weten dat je toch wel naar die hoofdweg moet komen. Gelukkig troffen we op een gegeven moment een taxi driver die wel eerlijk was en gewoon vroeg waar hij recht op had; zulke mensen daar hou ik van! Hij bracht ons naar de hoofdweg en daar hebben we een trotro naar Kasoa genomen! Vanuit Kasoa moest ik nog in de taxi naar Ofankur! Natuurlijk was het donker, was mijn telefoon leeg en zat ik ook nog eens met 4 mannen in die taxi! My Lucky day. Niet teveel over nadenken en hopen dat je in Ofankur uit komt. Daar zat mijn familie alweer op me te wachten. Snel even douche en te bed, want morgen moet ik naar de kerk; goedevrijdag!

Dag 47 29-03-2013

Goede vrijdag! De mensen hier in Ghana doen nog meer aan Pasen dan aan kerst. Zo is heel de familie bij elkaar en gaan ze vrijdag, zaterdag en zondag naar de kerk. Omdat ik gister avond zo moe was, was ik vergeten mijn wekker te zetten. Omdat Aunty Cha dacht dat ik moe was en daarom nog niet wakker was om 08:30, heeft ze me laten liggen en niet gewekt voor de kerk. Op zich vind ik het niet heel erg, want 3uur lang in een te warme Afrikaanse jurk in de kerk zitten terwijl ik in die tijd ook gewoon leuke dingen kan doen, is niet echt mijn hobby! Ik doe het omdat mijn familie het graag wilt, maar anders zou ik het niet doen! Deze ochtend was iedereen dus naar de kerk en kreeg ik de opdracht op om de winkel te letten. Prima dat doe ik wel hoor. Beetje zitten, laptoppen en op de winkel letten en af en toe eens wat verkopen; prima ochtend planning! Alleen is het zo hier bij mij thuis, dat zodra ik dingen meeneem mijn kamer uit; zoals eten of mijn laptop, mijn broertjes, zusjes, neefjes, nichtjes in de rij staan om ook wat gebruik te maken van alles. Zo wilde nu mijn neefje graag even op mijn laptop, youtube filmpjes kijken; nou prima dan! Ondertussen kwam mijn oom met een geit aanlopen, aan een touwtje… Onee. Iris heeft namelijk een keer met haar grote mond gezegd dat ze een kip en misschien ook wel een geit wil slachten.. nou daar kwam ie. Een geit aan een touwtje, speciaal voor iris. Ook kreeg ik er 2 messen bij en 1 hulpje om zijn poten vast te houden. Jaaaaaa nou echt niet dus.. dat kon ik echt niet. Ik heb toen eerst een rondje met die geit aan het touwtje gelopen en toen hem toch maar weer teruggegeven. Ik kijk wel toe en maak wel een filmpje.. zelfs dat filmpje maken koste me moeite. Het geluid dat zo’n geit maakt als ze zijn keel doorsnijden, verschrikkelijk! Daarna ging de geit op het vuur en wordt het daarna gevild; maar eten morgen dat vlees; dat wil ik wel! Ondertussen was Anne naar mij toe gekomen omdat we vanmiddag met kinderen van de familie naar het strand zouden gaan! BieBie had ook nog wat eten voor me gehaald (naja eten; zo’n bol gestampte rijst met een kikkerdril prutje; opzich wel lekker als je er niet teveel over nadenkt wat er allemaal tussen de tanden doorglibbert) en daarna zijn we dan met z’n alle naar het strand vertrokken. Met z’n 7^e in een taxi + de taxi chauffeur; het kan allemaal alleen maar in Ghana! Gelukkig wilde de taxi chauffeur ons wel naar het strand brengen en hoefde we niet allemaal verschillende trotro’s en taxi’s te pakken. Toen we naar het strand liepen ging vooral voor mijn jongste ‘zusje’ Riches echt een wereld open. Haar hand ging weer voor haar mond en ze was helemaal in shock. Dit was de eerste keer dat ze naar het strand ging. Heerlijk gevoel geeft je dat als je ziet dat die kinderen zo genieten. Zo wilde ze ook eerst niet in het water, maar 1 voor 1 aan je hand en heel veel geduld durven ze dan op een gegeven moment toch hun voeten in het water te doen. Anne en ik gingen afwisselend aan de waterkant staan om ze allemaal vast te houden, veel geduld was er voor nodig en een lekker dagje strand liggen werd het niet maar dit was zo genieten! Want aan het einde van de dag lagen ze allemaal in de zee, dan wel echt op het zandvlak, maar ze waren niet meer bang voor de zee! Ook had ik ze geld gegeven om zelf wat eten en drinken te kopen die middag, want alles wat wij eten vinden hun niet lekker en andersom, en dan konden ze hun eigen gang gaan! Goh wat hebben die kinderen genoten en wij van hun! Daarna weer terug in de taxi naar huis. Nou dat was toch ook weer een avontuur. Want ik had een taxi gevonden en duidelijk gezegd waar we heen moesten. Toen de taxi driver zag hoe druk het was op de weg, krabbelde hij terug; nou mooi niet; je gaat ons nou maar brengen ook! Mijn neef uit de familie ging met de man in discussie en gaf aan dat het een redelijke prijs was, want de taxi driver wilde uiteraard meer geld omdat we blank waren. Toen de taxi driver ook nog tegen mijn neef zij; dat je juist van blanke geld af moet troggelen en hij daarbij moest helpen, werd mijn neef een beetje pist; want wij zijn zijn vrienden en van ons gaat hij geen geld aftroggelen! De taxi driver bleef wat geïrriteerd en het verkeer zat ook echt niet mee. Toen begon hij steeds harder te schreeuwen en met zijn armen op het stuur te slaan. Omdat hier de mensen uit mijn familie toch wel een beetje ‘bemoeierig’ zijn met alles en iedereen; had mijn neef gezegd; doe je voorzichtig! Je hebt wel 7 mensen in je auto, dat is gevaarlijk wat je doet! Dat kon de taxi driver niet waarderen en ze bleven discussiëren tot we thuis afgezet waren. Toen was het nog niet klaar; want nadat hij zijn geld had ging hij nog met mijn neef door discussiëren. Toen mijn neef zij; misschien had je moeten studeren in plaats van taxi driver moeten worden, werd de taxi driver pist en begon vanuit zijn auto mijn neef te duwen, waarnaar mijn neef ook begon te duwen. Ze maakte allemaal een hoop geluid en binnen 1 minuut stonden er zo’n 30 mensen om die auto heen. Anne hield zich ondertussen bezig om de rest van de familie een beetje tegen te houden en ik probeerde die neef mee te nemen, want die had ondertussen al een steen van de grond gepakt om richting de taxi driver te gooien. Wat een gevecht allemaal! Het was heel mooi om te zien dat de vrouwen in zo’n gevecht het hoogste woord hebben, want op een gegeven moment wilde een andere neef zich ermee bemoeien en werd ook heel pist maar hij kreeg van een tante toch een zet dat hij er zowat van omviel! (ondertussen staat er nu een of andere gek in een gewaat de hele tijd; madame te roepen, naast me!). Hoe erg eigenlijk de hierarchie in Ghana is, de vrouwen die vechten hier en hebben het hoogste woord in de discusssie. Geniaal om te zien. Uiteindelijk ging de taxi driver weg en waren zijn laatste woorden; ik kom terug met vrienden om te vechten! Nou prima; kom maar op dan. Ondertussen kreeg de neef allemaal boze tantes op zich af waarom hij maar bleef discussiëren. Jammer dat dit toch moet gebeuren na zo’n gezellige dag! Gelukkig kon aan het eind van de avond iedereen er wel om lachen. Anne sliep bij mij vannacht, aangezien hier altijd mensen zijn en ze anders alleen zit de hele avond. ’s Avonds gingen we nog even met de neef, BieBie en Anne naar een kerkdienst. Het was een openlucht kerkdienst en de muziek die ze er draaide was wel erg gezellig. Dus hebben we op een afstandje heerlijk staan te zwingen op de muziek! Dat kan hier allemaal gewoon! Daarna gezellig buiten gezeten en toen te bed. Het werd weer lekker plakken want de energie was off en we lagen ook nog eens met z’n 2^e in dat bed onder die claustrofobische klamboe! Welkom in Ghana!

Dag 48 30-03-2013

Zaterdag, vandaag had ik dan toch Aunty Cha beloofd om naar de kerk te gaan. Ik had mijn wekker gezet om 08:00 en stond om 08:30 buiten! Maar nu waren er 2 fotograven die foto’s kwamen maken van mensen in nette Afrikaanse jurken voor op een postzegel. Aangezien de Ghanezen mensen echt gek zijn op foto’s van zichzelf is hier fotografie een gat in de markt! Natuurlijk wilde 2 kinderen dat wel en werden ze omgetoverd tot fotomodellen! Het werd later en later en omdat de energie nog steeds off was en ze daardoor de kleding niet konden strijken hadden ze maar besloten om niet naar de kerk te gaan vandaag! Vind Iris totaal niet erg, wat klinkt dat erg zeg.. maar ik zit liever gewoon bij mijn familie thuis dan in de kerk. Vandaag ga ik lekker thuis hangen en aan het eind van de middag richting Accra en dan gaan we gezellig vanavond met z’n 3^e op stap! En dan morgen naar het strand en dan weer terug naar huis want dan ga ik dan toch maar die geit eten die we vrijdag geslacht hebben! Wil wel eens proeven hoe dat arme beestje smaakt. En dan vanaf maandag begint het echte leven weer, gewoon weer druk met stage lopen en alle bijkomende zaken. Dan mogen de feestdagen wel weer over zijn! En dan volgend weekend gaan we ons laatste weekendje Accra! Want daarna gaat Pauline reizen met haar moeder en gaat Jappe voor 3 weken terug naar Nederland; dus we moeten een soort van afscheidsfeestje houden! Heb er nu alweer zin in om met z’n alle weg te gaan!

Zoals jullie lezen is het verhaal minder spannend dan voorgaande verhalen! Ik zie dat alleen maar als iets goeds! Eigenlijk worden veel dingen al normaal voor ons en vergeet je om dat op te schrijven! Natuurlijk eet ik nog steeds elke avond salade en valt nog steeds dagelijks de energie uit; maar dat blijft ook nog wel zo tot 8-06-2013! Ik voel me echt thuis hier en heb het onwijs naar mijn zin met mijn familie hier! Ze zijn super lief voor me en ik heb eigenlijk nog geen enkel moment het gevoel van heimwee gehad! Over 4 weken komen mijn ouders en zusje al deze kant op en ga ik hun 2 weken mijn leven hier laten zien! Dat is natuurlijk wel iets waar je naar uit kijkt, maar ook weet je dat als hun dan weer naar huis gaan, je nog maar 4 weken hebt voordat je zelf ook naar huis gaat.. SHIT dat klinkt kort! Kortom genieten van elk moment en alles wat er gaat gebeuren in deze weken!

Tot het volgende verhaal!

Liefst vanuit Ghana

Een verhaal met een karakter!

Lieve, Lieve, Lieve mensen!

Het is weer zover, een verhaal vanuit Ghana! Dit keer een minder spannend verhaal dan het voorgaande, maar dat zie ik alleen maar als positief! Haha. Omdat we ondertussen al bij dag 30 tm dag 38 zijn aangekomen, zet ik er ook maar de datum bij. Het was me weer een week, wat een avontuur!

Dag 30 12-03-2013

Vandaag moesten we weer terug vanuit Tema naar huis. Jappe zou ons brengen want Anne moest gewoon stage lopen vandaag; ik mocht nog niet stage lopen omdat het toch een bacteriële infectie is wat ik onder de leden heb. Het was alleen gigantisch druk op de weg en ook wist meneer Jappe de weg nog niet zo goed.. dus Anne was sowieso te laat op haar stage. Ze moet wat voor me over hebben.. Om 09:30 was ik dan thuis en heb ik rustig aan gedaan. Een beetje aan school gewerkt en ook even bijkomen, want de medicatie die ik had; daar werd je toch ook wel beroerd van; misselijk en heel moe. ’s Middags zouden we eigenlijk naar het dorpje van Pauline, Awutu Breku, gaan om voorlichting te geven, maar ik voelde me echt heel energieloos en ben lekker thuis gebleven, dat komt morgen wel weer, evengoed heb ik thuis wat onderwerpen uit proberen te zoeken voor de voorlichting. Na het voorlichting geven, wat eigenlijk ook net niets inhield vandaag, kwam Anne bij me langs om haar spullen op te halen, ook kwam ze me de planning van de week brengen; jeeeeeeetje wat een drukke week.. (het is nog niets bij me normale weekindeling in Nederland, maar toch..). ’s avonds ben ik lekker op tijd mijn bed in gegaan… want ja.. ik moet nog steeds mijn kleding wassen.. dus zou nu echt woensdag vroeg mijn bed uitgaan om te wassen.

Dag 31 13-03-2013

Okeeeeee.. de wekker ging om 07:00 om te wassen maar mijn bed lag nog veelste lekker.. ook omdat de energie vannacht aan was dus ik een heerlijke airco had die ervoor zorgde dat mijn kamer 28graden was in plaats van 33 graden.. heeeerlijk! Oke dan om 09:00 dan echt maar mijn bed uit; want anders zijn mijn kleren niet droog aan het eind van de dag (dat hou ik mezelf dan maar voor, maar weet dat het grote onzin is.. want zoiets is hier binnen een uur droog). Rustig even wat ontbijten en dan gaat het echt gebeuren. Iedereen was van de partij om water voor mij te halen en om allemaal op een rijtje naar mij te staan kijken hoe ik mijn kleding was; want het was me toch een berg.. ook is het natuurlijk gewoon een mooie verschijning als een obrunny haar kleding wast op een hele idiote manier omdat ze er helemaal niet handig in is; om kleding te wassen met de hand. Omdat ze me toch wel een beetje zielig vonden hadden ze een meisje uit de familie gevraagd om mij te helpen en om het mij ook vooral te leren.. Ik voel me dan in eerste instantie erg bezwaard omdat dat arme kind een beetje mijn vieze kleding moet gaan wassen, maar uiteindelijk ben ik heel blij met haar hulp, want het gaat een stuk sneller allemaal en ook zal het een stuk schoner worden. Na 2uur lang wassen, was dan die hele berg eindelijk weg en hing heel de binnenplaatst vol met kledingstukken van mij.. oeps! Het erge was nog dat daar op het midden van de binnenplaatst, voor mij vreemde, mensen zaten; het leek wel of ze bezig waren met een inschrijving ofzo. En al mijn kleren daaromheen hingen en natuurlijk net mijn ondergoed precies naast hun hing te drogen.. Toen ik aangaf dat dit misschien wel wat raar was; moesten ze heel hard lachen en zeiden ze; je ondergoed moet toch ook knap drogen en het ziet er best leuk uit allemaal hoor! Oke, weg dat schaamtegevoel dan. Daarna heb ik me omgekleed en klaargemaakt om de parlemount chief te ontmoeten. Dit is zeg maar de hoofd chief van een bepaald deel van Ghana, voor ons is dat het Awutu gebied. We gingen daar heen met Ageyman, Sandra, Pauline en Anne. We hadden echt verwacht om in een soort paleis te worden ontvangen, maar het was eigenlijk gewoon een netjes, niet te chique huis. De chief was heel gastvrij en we mochten hem allemaal vragen stellen. Hij vertelde ook over zijn leven voordat hij chief werd. Hij heeft namelijk 32 jaar in Duitsland gewoond met zijn vrouw en kinderen en had daar zijn eigen leven als prof voetballer, ook hield hij wel van de gezelligheid en de feestjes. Maar op een dag werd hij gebeld dat ze een nieuwe chief zochten en dat hij in aanmerking kwam voor die functie. Als de chief namelijk komt te overlijden wordt er een vervanger gezocht; deze wordt wel binnen de Royal familie gezocht (zo is mijn familie ook een deel van de Royal familie) en je mag ten alle tijden weigeren, alleen als ze niet iemand anders geschikt genoeg voor de job vinden dan moet je hoe dan ook; chief worden. Op dat punt moest de chief dus stoppen met zijn leven en moest hij opeens terug komen naar Ghana en leven naar de regels; zo mag hij nooit alleen over straat, mag hij nooit alleen het land uit, waardoor hij zijn kinderen amper ziet omdat die in Duitsland zijn gebleven; ik vind het knap maar voor die mensen is dat een droom! We hebben toen wat foto’s gemaakt van hem en zijn huis en daarna zijn we weer in de trotro terug gegaan naar Kasoa.. alleen dat duurde een eeuwigheid; want het is altijd zo druk in en rond Kasoa dat je hoe dan ook altijd in de file staat en zo ook vanavond weer, en ik had nog wel het voornemen om voor het donker thuis te zijn.. om 18:30 waren we dan eindelijk in Kasoa. Pauline en Ageyman gingen snel naar huis want Pauline moest om 20:00 beginnen aan haar 3^de nachtdienst en Anne kon zo lopend naar huis. Sandra moet nog een lange tijd in de trotro zitten en wilde haar niet alleen op de trotro laten wachten in het donker dat ik met haar mee zou gaan in de trotro. Mijn dorp ligt namelijk aan de weg naar het dorp van Sandra. Ik had van Sandra wel eens gehoord dat ze lang op een trotro moest wachten, maar dacht dat dat wel mee viel.. nou mooi niet dus!! Want we moesten in een rijtje gaan staan en wachten tot de trotro richting dat dorp eraan kwam.. we hebben zo’n 30 minuten gewacht toen er voor de eerste keer een trotro aan kwam rijden. Alleen voordat wij maar met onze ogen knipperde, zat die hele trotro al vol met mensen. Ze stormde echt op die auto af met gevaar voor iedereen zijn leven propte ze zichzelf in de trotro. Zelfs kleine kindjes die gewoon huilde omdat ze platgedrukt werden. Nou we willen wel graag naar huis; maar om er zo voor te vechten.. nee dankje. Dus we gingen weer trouw terug staan in de rij. Ik vind het toch opvallend dat die mensen daar ook echt in een rij gaan staan, het is net de wachtrij voor de Goliath. Na ongeveer nog zo’n 45minuten te hebben gewacht kwam er een nieuwe trotro aan rijden. Het gaat mijn geen tweede keer overkomen dat ik niet in die trotro pas en we stonden vooraan in de rij dus vond ook wel dat het ons recht was. Alleen was Sandra ondertussen aan de praat geraakt met een taxi chauffeur die haar bleek te kennen, Sandra had werkelijk waar geen enkel idee wie die gozer was maar toen hij haar gastvader aan de telefoon had, wist ze nog steeds niet wie het was; maar vertrouwde ze het wel wat meer. Haar gastvader had met de taxi chauffeur afgesproken dat hij ons naar huis zou brengen.. Nouuuuu zit ik eindelijk in een trotro.. moeten we er weer uit.. Nou op basis van goed vertrouwen dan maar in de taxi gestapt, Sandra kon nog steeds niet bedenken wie die taxi driver nou zou zijn.. hij heeft mij afgezet thuis en Sandra meegenomen naar haar dorpje. Om 20:00 was ik dan eindelijk thuis; jeetje wat een terugreis voor zo’n kleine afstand! Snel douche en te bed.. ondertussen was natuurlijk de energie ook weer uitgevallen; en ik had nog wel mijn klamboe omhoog liggen.. dat wordt weer me bed in zonder dat ik kan zien wat er nog meer allemaal in mijn bed ligt.. Hallo Afrika (ik vind die kleine insecten enzo hier, echt niet leuk..)!

Dag 32 14-03-2013

Vandaag zouden we naar Sandra haar dorp om te zien hoe zij daar woont en ook zou Sandra voorlichting gaan geven in de vorm van een toneelspel en zouden wij daar naar komen kijken. Om 07:00 had Anne met Ageyman afgesproken in Kasoa en dan zouden ze rond 07:45 bij mij in Ofankur zijn. Om 07:15 belde ik Anne op om te vragen of ze al onderweg waren, maar Anne zat nog steeds te wachten op Ageyman. We hadden Ageyman beiden gebeld om te vragen waar hij was; en steeds zei die heel slaperig dat hij er bijna was. Anne zou me bellen als ze wegreden uit Kasoa, want dan zou ik naar de weg gaan lopen. Om 08:00 had Anne nog steeds niet gebeld, het is en blijft Afrika he! Anne was er ook klaar mee en zou naar huis gaan om wat was te doen en te wachten tot Ageyman zou bellen dat hij erwas. Net toen ze alles klaar had gezet, belde Ageyman; om 08:30, hij was er bijna dus ze kon naar de weg komen; nou daar heeft ze dus ook nog 30minuten staan wachten en om 09:20 kwamen ze dan eindelijk in Ofankur. Snel instappen in de trotro en gas erop! Dachten we.. want Sandra belde dat de voorlichting niet doorging omdat er niemand op was komen dagen.. we waren nu toch al onderweg dus wilde ook nou wel eens een keer het dorpje van Sandra zien. Na een reis van bijna een uur.. jeetje wat een eind weg woont ze.. waren we dan in het dorpje. Een heel leeg dorpje, heel anders dan hier bij mij. Ook zag je dat dit toch weer een hele andere kant van Afrika was, overal palmbomen en toch wel huizen in een mindere conditie. Sandra zat op ons te wachten tegenover het huis van de chief, in het health center. We hebben daar eerst een tijdje met wat gezondheidsmedewerkers van het dorpje gepraat en uiteindelijk hebben we een rondleiding gekregen door het dorpje. Het was er echt heel mooi. Er is daar een soort riviertje, wat echt in de bossen ligt en dat de weg erheen al heel mooi is omdat je onder palmbomen doorloopt en je over boomstammen moet lopen om kleine beekjes over te steken en dan kom je opeens bij een riviertje. Heel erg mooi! Puur genieten. We zijn toen een stukje door de rivier gaan lopen, echt een super ervaring. Kan er nog van genieten als ik dat nu zo opschrijf! Daarna zijn we naar een naastgelegen dorpje gegaan daar was een sporttoernooi aan de gang, van verschillende scholen. En net dat wij kwamen maakte iemand een doelpunt met voetbal (ik denk ook echt dat het, het winnende doelpunt was) want iedereen rende het veld op en werden helemaal gek! En het jochie wat gescoord had; moest ook echt heel erg huilen; ook weer een ervaring om te zien! Ook in dat dorpje loop je door allemaal verschillende gedeeltes met verschillende huishoudens en verbaas je je nog steeds over het feit dat er zoveel verschillen zit tussen verschillende families/huishoudens; in de vorm van arm/rijk. Na een paar uur lopen in de brandende zon, was de energie ook wel op. We hebben nog kokosmelk gedronken uit een kokosnoot, ik hou er toch niet van…. Bah) en zijn toen huiswaarts gegaan, want we zouden vanmiddag met Pauline gaan zwemmen bij het zwembad. We nemen altijd vanaf Kasoa een taxi of trotro naar het zwembad. Nu hadden we een taxi en hadden we duidelijk gezegd gedeelde taxi! Nou mooi niet dus; want toen we bij het zwembad kwamen en hem het geld geven was hij natuurlijk niet tevreden. Hij wilde 7 maar kreeg 2. Ja halloooo we hebben 100keer gezegd dat we een gedeelde taxi willen en nu wil hij geld; mooi niet. Ik was eigenlijk al doorgelopen alleen Anne werd door hem tegengehouden. Hij hield haar ook echt vast aan haar arm en werd steeds dreigender. Toen ik me toch met de discussie ging bemoeien omdat het helemaal nergens over ging en mijn geduld steeds meer op begon te raken, begon hij ook nog te dreigen dat hij mijn telefoon zou jatten als wij hem het geld niet geven. Eigenlijk is het dan helemaal tegen mijn principes in om dan toe te geven; want ik wil hoe dan ook eigenlijk altijd wel mijn gelijk halen (ja ik heb wel een beetje zelfkennis hoor..) maar hij was toch wel heel dreigend.. Nou hier heb je 4 en nu opzouten; ik ben dan echt boos dat zulke mensen echt denken dat je rijk bent en je kan lullen wat je wilt maar je dan als blank meisje helemaal niets bent, ag die man dan ook maar weer tevreden, kan hij zijn familie te eten geven. Uiteindelijk hebben we dan wel heerlijk bij het zwembad gelegen en uiteraard weer patat gegeten, heerlijk hoor! Daarna weer terug naar huis want morgen stond er ook weer een lange dag op het programma.

Dag 33 15-03-2013

Vandaag zouden we naar Awutu Senija, we zouden hier voorlichting gaan geven. We hadden om 10:00 afgesproken met Ageyman en Pauline in Awutu Breku. Aangekomen in Awutu Breku was Ageyman nergens te bekennen en moesten we met 1 van zijn vrienden richting het dorpje, ook goed! In de trotro zei die vriend tegen mij, ik zat mooi wat om me heen te kijken en af en toe maakte ik eens een opmerking, dat ik ‘too much’ was. Ik snapte maar niet wat dat betekende, dus reageerde er maar niet op. Aangekomen in het dorpje, wist ik niet dat het zo’n mooi dorpje was! Je zag de zee al vanaf een afstand en we kregen allemaal een beetje het idee, dat we in Frankrijk of Spanje waren. Als je dan naast je kijkt zie je evengoed nog huizen in een erg slechte staat en besef je dat je toch in Ghana bent. Maar echt een heel mooi dorp was dat, als je er een paar hotels neer zou zetten zou je een hele mooie vakantie bestemming hebben daar aan zee. En na al dat mooie uitzicht wilde we natuurlijk ook wel zwemmen. Ik zei het al steeds, omdat ik het liedje: ‘let’s go to the beach, beach…’ zong, maar de rest wilde ook wel; maar gaven mij er de schuld van dat we ook nog even naar het strand zouden gaan. Eerst gingen we naar een soort kasteel aan de kust, waar je een onwijs mooi uitzicht had over zee en over het dorp. Nou zo mooi als we het uitzicht vonden, zo snel werd dat verpest.. want Pauline zei op een gegeven moment; hoor je dat geitje; die mist zijn moeder. En vervolgens nog geen 5 minuten later; kijken we naar beneden vanaf het kasteel en zien we zo hoe dat geitje vermoord wordt.. en niet op een diervriendelijke manier, nee echt met lijden.. heel sneu om te zien; maar het hoort erbij. Daarna gingen we naar het strand toe, nou dat was toch een mooi strand! Echt een bounty strand, wit zand en helder blauwe zee! Hallooooo Ghana! Omdat Ghanezen mensen niet kunnen zwemmen en wij toch wel even een duik wilden nemen, hebben we ons omgekleed (ja gewoon op het strand, achter een uit elkaar gevallen bootje; waar iedereen je kan zien; gelukkig zijn ze hier wel wat gewend!) en wat was dat water heerlijk zeg! Echt even afkoelen. Daarna gingen we weer terug in de auto richting het ziekenhuis. We kregen ook een rondleiding in het ziekenhuis; elk ziekenhuis is hier anders en ieder ziekenhuis heeft andere middelen. Dit ziekenhuis had bijvoorbeeld een hele ‘mooie’ (in afrikaanse termen) verloskamer maar de ward was daar weer heel erg armoedig. Hierna maar weer richting huis, want we zouden naar Accra toe vanavond en Pauline zou naar Kokrobite, omdat Tom morgen zou landen in Accra. Snel naar huis, spullen pakken en gaan! Onee, toch niet; want BieBie ging mee; en die was weer eens niet thuis toen ik thuis kwam. Ze was nog even naar Kasoa om haar nagels te laten doen (daar heeft ze ook echt het geld voor; not!!, die krijgt van iedereen geld; in plaats van dat ze er zelf voor gaat werken). Toen BieBie eindelijk terug was, was Aunty Cha weer weg.. Hallo lieve Ghanezen dames, we hadden om 14:30 afgesproken in Kasoa.. Nou uiteindelijk waren we natuurlijk pas om 15:30 in Kasoa. Daar stond Anne op ons te wachten en zouden we naar de shoprigt gaan want daar zou Jappe ons op komen halen, want we gingen een avondje stappen in Accra met z’n 4^e! Hier zijn we bij Jappe in de auto gestapt en gingen we eerst naar de Accra mall op wat kleding te shoppen, want BieBie wilde graag een nieuw shirtje (het is me er eentje hoor..)! Ook wilde Anne en ik nog even langs de game (ook een soort kleine Makro) om echte shampoo en crèmespoeling te kopen, want dat haar dat is op een gegeven moment zo vies en dat krijg je dan niet schoon en lekker ruikend met je parfumloze shampoo wat je hebt (anders komen de muggen op je af..) en dan ruikt je haar echt naar karnemelk.. dus nadat wij maar weer eens voor de 3^de keer in 1 week tijd bij de Mr. Price waren geweest (een kledingwinkel) , even naar de game. We hadden onze shampoo gevonden en wilden gaan afrekenen.. alleen dacht Jappe even grappig te zijn.. door mij een setje te geven; alleen stond daar een hele grote stapel met allemaal wc papier midden in het pad (weetje wel; wat je kent uit van die films, dat iemand in de supermarkt een hele toren van artikelen om laat vallen..) nou zo’n moment had ik dus ook! Want ik verloor dus echt mijn evenwicht en viel zo in die toren met wc papier.. SHIT, wat schaamde ik me dood!! Moest ik blijven staan zodat ik kon helpen opruimen, of moesten we weglopen?? Er kwam een jongen aan lopen die echt heel vragend en wanhopig keek.. sorry.. Wat een kluns voelde ik me.. Na ons shop avontuur gingen we naar Tema om ons daar om te kleden en klaar te maken voor de avond. BieBie was ook mee en die keek toch wel haar ogen uit in het huis van Jappe, maar dat liet ze niet merken natuurlijk. We gingen daarna heerlijk eten bij rapsody’s, een tent met echt hele lekkere Schnitzel! Haha wat kan een mens daar zich op verheugen! We hebben daar eerst wat gedronken en toen heerlijk gegeten! Genieten! Daarna richting Osu om naar Fyer Flys te gaan (ik weet nog steeds niet of ik het nou wel goed schrijf..)! De muziek was wat minder dan de vorige keer dus dat was jammer; maar we hebben ons zeker vermaakt! De obers en uitsmijters kende ons nog van de vorige keer.. ik weet niet of dat goed of slecht is.. in ieder geval hebben we een hele gezellige avond gehad; met later toch nog goede muziek! Alleen hier werd er weer gezegd, dat ik ‘too much’ ben.. Nu wilde ik toch wel eens weten wat het betekent! Nou daar komt ie; mensen vinden je dan gewoon lekker enthousiast en vinden het leuk om met je te praten, eigenlijk heb je teveel energie en vinden ze dat leuk; want het is iets positiefs als ze dat zeggen! Hehe, hadden ze dat niet gewoon kunnen zeggen ik dacht het is dat ik te overdreven aanwezig ben ofzo, maar dat is het dus helemaal niet! Daarna door naar Tema en lekker slapen!

Dag 34 16-03-2013

Zaterdag alweer; weekend!! Onee, gister was al een beetje weekend.. Vandaag zouden we naar het strand gaan, maar het weer was niet heel mooi dat het strand er niet in zat! Wel wilden we vandaag wat gaan doen, als je er dan toch bent. Alleen onze vriendin BieBie was helemaal gesloopt en dat was niet echt goed voor haar humeur, dus hielden we een beetje rekening met haar; ze zijn ook niets gewend, niet eens een goed feestje! Eerst hebben we ontbeten met kroketten en frikadellen; of de nieuwe naam; krokodells (zo kent noemt BieBie ze nu ook steeds), zelfs BieBie vond de frikadel wel lekker, de kroket vond ze helemaal niets! Daarna zijn we even naar het zwembad geweest, daar hebben Anne en ik gezwommen met Berry en Rinus. De rest zat daar mooi te kijken en BieBie zat zich druk te maken dat ze haar vriend nog niet had gesproken! Ieder zijn ding he. Hierna gingen we nog even wat eten en daarna zijn we in de trotro naar huis gegaan. Naja dat dachten we.. want BieBie had weer een vriend gebeld die ons op kwam halen vanuit Accra.. Tuurlijk! We stappen gewoon weer bij een wildvreemde in de auto! We wilden zo snel mogelijk naar huis, dus vonden alles goed. Nouu we hebben het geweten; dat we nog leven is een wonder; jeetje wat rijdt die kerol asociaal! We hebben een aantal keer gedacht dat het einde nabij was en dan moesten we weer heel hard remmen en ging het maar weer net goed. Thuis aangekomen, dacht ik dat BieBie heel snel naar huis wilde omdat ze haar vriendje wilden zien, maar vervolgens ging ze met die vriend mee naar huis? Het was ook weer een echte soap serie met haar, gelukkig hebben Aunty Cha en ik er wel om kunnen lachen de hele avond. Want iedereen was BieBie kwijt, maar wij hadden beloofd niets te zeggen.. dus iedereen was op een gegeven moment in het dorp aan het zoeken en wij zaten daar op ons stoeltje; stiekem te lachen.. Het heeft toch wel allemaal wat hoor!

Dag 35 17-03-2013

Zondag, vandaag zouden we naar kokrobite, dat is een strand om Tom en Pauline te ontmoeten, want we wilden toch wel eens weten wie er nou precies bij Pauline hoorde. We hadden rond een uur of 11:00 afgesproken. Maar ik was vroeg wakker want ik moest ook al me spullen nog pakken omdat ik vanavond naar Tema zou gaan, zodat ik morgen niet alleen naar het ziekenhuis hoefde te reizen. Toen ik naar de taxi liep, stopte er een auto. Het was een auto met geblindeerde ramen en er zaten 4 mannen in. Ze maakte een praatje en wilden op een gegeven moment dat ik in de auto ging stappen. Nou echt niet he… doe even normaal zeg.. ik loop hier gewoon. Toen ik zei dat ik haast had en doorliep kwamen ze me achteraan en zeiden nogmaals dat ik in moest stappen.. shit ze gaan niet weg, dan maar terug richting huis lopen en wachten tot ze weg zijn, maar ook daar volgde ze me.. gelukkig kennen de mensen hier in het dorp en de straat mij en weten ze de tijden dat ik meestal naar de taxi loop, dus een jongen kwam aanlopen en zei; kom girlfriend we gaan en gaf me een hand! Gelukkig; gered! Haha. Toen ik zag dat ze weg waren ben ik nogmaals naar de taxi gelopen en nu ging het goed! In Kasoa moest ik een tijdje wachten op Anne omdat ik veelste vroeg was, we hadden afgesproken bij het trotro station. Als je daar staat als obrunny, wil iedereen een praatje met je maken en het liefst willen ze ook allemaal je nummer. Gelukkig kan je altijd gewoon zeggen dat je het te druk hebt; en dat ze hun nummer wel kunnen geven zodat je wel belt als je een keer tijd hebt. Zo heb ik al 13 nummers in mijn telefoon staan van Ghanezen mannen die mijn vriend willen worden en wat leuks met me willen doen. Mensen beginnen je op een gegeven moment ook te herkennen op bepaalde plekken omdat je daar altijd op bepaalde tijdstippen loopt; leuk is dat! Na 30minuten te hebben gewacht, ja nu moest ik een keer op Anne wachten in plaats van andersom, gingen we dan in de trotro naar Kokrobite. Daar moesten we dan nog een taxi nemen richting het strand. Op het strand zagen we dan eindelijk Tom, jeeetje wat was die wit! Haha, maar heel leuk om hem dan eindelijk eens te ontmoeten. Het was heerlijk weer dus we hebben heerlijk op het strand gelegen, ook kwam Jappe nog naar het strand! Het was een echte relax dag; leuk als je zo stage en leuke dingen doen kunt combineren! Op een gegeven moment kwamen er 4 zwarte kindjes bij ons op de handdoek zitten en later gingen ze er ook gewoon bij liggen; leuk om te zien en je moet er maar niet over nadenken dat ze eigenlijk alleen maar bij je komen om wat eten of drinken van je te krijgen; nou een stuk ananas en een paar chippies dat kunnen we dan wel missen! Ook heb ik een echte Afrikaanse doek gekocht op het strand; leuk aandenken, nu nog leren om hem goed om te doen! Haha. Rond 15:00 gingen Tom en Pauline richting Awutu Breku en zijn wij nog even blijven liggen. Om 17:00 hadden we het dan ook wel gezien op het strand; ook omdat we toch wel wat aan het verbranden waren.. ja na 5 weken heb je toch nog niet zo’n huid dat je niet meer verbrand! Erg jammer! Ik ging met Jappe naar Tema en Anne ging weer terug naar Kasoa. De rest van de avond heb ik heerlijk rustig aan gedaan en wat geskyped met het thuisfront.. en… sinds 5 weken kon ik weer eens een keer op de bank in slaap vallen (dat gebeurd in Nederland eigenlijk elke avond..) ooo wat was dat lekker zeg! Haha.. ik mis mijn bank..

Dag 36 18-03-2013

Maandag, we zitten hier alweer 5 weken! Vandaag moest ik voor mijn check terug komen naar het ziekenhuis. Na rustig wakker te worden en een heerlijk ontbijtje met een gebakken ei ging Jappe met me mee naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis herkende de zuster me nog; hee jij bent de zuster uit Nederland. Haha leuk leuk. Na eerst weer de bloeddruk, tempratuur, gewicht ronde mocht in dan weer bij de dokter op bezoek. Het was een andere dokter dan de vorige keer, dat was wel jammer. Want deze keek eigenlijk alleen maar in mijn mond en zag dat de infectie was weggetrokken. Toen ik vroeg naar mijn plekken zei die; oooo had je die ook? Ja dokter, daar begon het mee. Maar ik voelde me zelf al beter en de plekken op mijn lichaam werden minder en mijn keel was niet meer gezwollen; weer helemaal gezond dus we kunnen er weer tegen aan! En nu gaan we niet meer ziek worden! Daarna hebben we nog even ergens wat gegeten en mocht ik weer aan mijn reis terug naar huis beginnen. Het was echt heeeeeeel erg druk op de weg, dus de totale terugreis heeft zo’n 4uur geduurd. Gelukkig was Aunty Cha in Accra dus konden we vanaf daar samen reizen anders had ik in mijn eentje in het donker gemoeten. Aunty Cha heeft me ook direct wat delen van Accra laten zien waar ik zelf niet zou komen. Zo zijn we naar het independence gebouw geweest en naar een kleine markt met alleen maar Afrikaanse spullen. Erg leuk, Aunty Cha wilde een tas kopen maar omdat ik als obrunny erbij liep, vroegen ze 2 keer zoveel geld ervoor, erg jammer! Daarna dan maar snel naar huis, naja snel, we hebben echt alleen maar vast gestaan in het verkeer! Om 20:30 waren we dan eindelijk thuis en helemaal gesloopt! Snel douche en te bed, want morgen mag ik dan eindelijk weer naar het ziekenhuis om stage te lopen!! Ojaaaaa, ik heb vanavond nog wel een kakkerlak vermoord! Ik zat buiten en zag opeens wat vanonder mijn stoel vandaan komen en het liep heel hard, ik erachter aan; een kakkerlak!! Nou voordat ik die in mijn kamer heb, dood moet ie dus! Ik erachteraan met mijn slipper en jahoor gelukt!! Wat was ik trots op mezelf.. al krijg je na 1 dooie kakkerlak alleen maar meer kakkerlakken.. shit..

Dag 37 19-03-2013

Jaaaaaaaaaa, ik mag weer stage lopen in het ziekenhuis! Ik moest deze week naar het laboratorium en Anne naar de Ward. Ze hadden me allemaal erg gemist en iedereen gaf aan blij te zijn me weer te zien, dat doet je dan toch weer goed; dat je echt al helemaal bij het team hoort. Het was eigenlijk een dag, hetzelfde als alle andere stagedagen. Bloedprikken, bloedonderzoeken doen en voor de rest een beetje kletsen. Die bloedonderzoeken blijven interressant om te doen, helemaal nu je het een beetje zelfstandig begint te doen. Ook gaat het bloedprikken steeds beter. Nadat we klaar waren in het ziekenhuis, zijn Anne en ik even naar de markt gegaan. Anne wilde ook zo’n wikkeldoek dus daar gingen we voor kijken. Echt iedereen op de markt wil dingen aan je verkopen, je wordt aan alle kanten vastgepakt en het lijkt echt net alsof je de eerste obrunny bent die deze mensen zien. Het was wel een ervaring om daar rond te lopen, het is namelijk echt een bende maar toch ook wel weer heel gezellig. Anne had haar doek dus missie geslaagd. Snel door naar huis want we zouden even wat foto’s overzetten en mijn familie wilde Anne ook wel weer zien. Ageyman kwam ook nog naar mijn huis om met mijn familie te praten dus het was een gezellige boel thuis! Ik vind het toch wel leuk dat er altijd mensen in en om het huis zijn! Na het eten, weer het standaard ritueel, douche, nog even buiten zitten en dan maar te bed! Het buiten zitten blijft leuk, met ze alle zit je dan wat en klets je dan wat. Gister was het onderwerp mannen en alles wat daarbij hoort; ik heb ze nog nooit zo zien lachen; wat een gezellige avond was het! Daarna weer slapen in een kamertje van 33 graden; heerlijk genieten!!

Dag 38 20-03-2013

Weer een dagje stage in het ziekenhuis. Vanaf mijn huis naar het ziekenhuis ben ik ongeveer 45minuten onderweg, als ik mazzel heb in ieder geval! En het is toch altijd wel een leuke, gezellige reis. Vanmorgen zat ik weer met 4 mannen in de taxi, die mij dan de lokale taal proberen te leren. Nou als ik dat uit probeer te spreken dan hebben hun de tranen al in hun ogen van het lachen, erg gezellig wakker worden! En ze leren dan ook niet de normale dingen maar ook wat ‘mannen’ dingen! En lachen dat ze dan doen; gewoon mij uitlachen dus, agg dat mag allemaal! Vanmorgen in het ziekenhuis hadden we geen handschoenen, wat voor hun betekent dat ze gewoon bloed prikken maar wat voor mij betekent dat ik niets aanraak of doe. Daar zeggen ze niet bang te zijn voor HIV/AIDS, maar ik ben dat wel zeker! Toen de hoge baas al een aantal keer binnen was gelopen en ik nog steeds op dezelfde stoel zat, vroeg hij toch maar eens waarom ik niets deed. Toen ik aangaf dat er geen handschoenen waren en dat iedereen al voor mij heeft gezocht, snapte hij het.. en opeens.. waren er handschoenen! Ik vind het toch knap! Dus ook mijn werkdag kon beginnen. Ik heb een heerlijke drukke dag gehad en ook erg gezellig. Ja ik voel me wel nuttig daar, ook omdat ik het idee heb dat ze af en toe nog wel eens luisteren naar mijn tips of adviezen, zoals; handschoenen aan doen als ze er zijn, direct je materialen opruimen, je materialen klaarzetten voordat je begint etc. Ook had ik vandaag mijn eerste patiënt, waarbij ik bloed afnam, die positief werd getest op HIV/AIDS. Er gaat dan wel een bepaalde angst door je lijf, al weet je dat het voorkomt en dat je je er zoveel mogelijk tegen beschermt! Na het werk ging ik naar huis, want jaa dit verhaal moest allemaal nog getypt worden!! Maar voordat ik dit kon doen, werd ik eerst door kinderen uitgenodigd om een potje te komen voetballen; nou natuurlijk, met alle liefde!! Ook de kleine kinderen zijn zo enthousiast als ik thuiskom, dan komen ze echt op me afgerend en willen ze allemaal wat aandacht! Heerlijk!

Nou alweer 38dagen hier.. wat vliegt de tijd! Mensen zeggen wel eens; geniet ervan want voordat je het weet is het voorbij, nou het is echt zo! De dagen gaan hier zo snel voorbij!

Nog steeds heb ik het idee dat ik dingen vergeet op te schrijven, maar het zijn nog steeds zoveel indrukken die op je af komen dat die soms niet eens te beschrijven zijn. Net toen ik dit verhaal schreef werd er aan de overkant van de straat een man in elkaar geslagen door een groep.. iedereen wijst ernaar en kijkt ernaar, heel normaal!

Het vreemde vind ik wel dat dit nu wel echt als mijn ‘thuis’ begint te voelen. Je raakt zo gewend aan alles wat er om je heen gebeurd en aan de mensen dat dingen je ook op een gegeven moment niet meer op gaan vallen, pas als je erover nadenkt dan denk je; huuuuu wat gebeurd hier nou. Zo moest ik de eerste weken echt wennen aan het verkeer en vind ik het nu heel normaal dat je allemaal sluiproutes neemt met de auto en dat je overal maar gewoon doorrijd in de hoop dat andere mensen voor je stoppen of net wat gas bij doen. En als ik nadenk over de auto’s waar ik allemaal al ingezeten hebt.. ik word sowieso door BieBie altijd maar gewoon bij iemand in de auto gezet, ook al ken ik diegene niet eens, maar hopen dat ie te vertrouwen is dan! Haha.

Ook krijg ik sinds de laatste 3 weken alleen maar slalalalala te eten. Ze zijn bang dat ik ziek wordt en willen daarom alleen maar ‘Nederlands’ eten voor me klaarmaken. Ik heb al een aantal keer gezegd dat dit niet hoeft en het ging ook een aantal dagen goed maar toch krijg ik eigenlijk altijd wel slalala savonds. Soms met zelfgemaakte frietjes en soms met rijst en soms ook gewoon alleen sla. Je hoort mij niet klagen, al heb ik dan wel verlangst naar een stukje vlees met lekkere bloemkool! Gewoon even een andere smaak! Zo eten we de laatste week op stage, tussen de middag steeds een bak rijst met groenten en kip. Ik ga dat dan samen met een collega halen en dat eten we dan op in de kantine (lees: een klein hokje met een bankje en een tuintafel waar de dode beesten op vast geplakt zitten). Dit eten dat haal je dan gewoon langs de weg (in een kippenhok staan dan allemaal bakken met eten, kies maar uit!) en je weet dus niets over hoelang het daar al staat en hoe vers iets is.. ook de kip staat gewoon in het zonnetje. Maar je hebt dan zo’n trek dat je het gewoon opeet zonder er ook maar langer over na te denken; en voor alsnog ben ik er niet ziek van!

Ja ik heb het erg naar mijn zin en geniet volop van alle dingen die op me pad komen.. Al baal ik nu flink dat de stroom net weer uitvalt!! SHITTTTTTT, dit gebeurd eigenlijk elke avond en ik heb zo’n hekel aan in het donker douchen.. want ik zie dan niet of er een beest in mijn (bad)kamer zit.. of dat er iets in mijn bed ligt.. AAAAAAAAAAAAHHH dat zijn wel echt de baalmomenten.. Want je hoopt zo dat omdat de stroom gister avond en vannacht al uit was, hij vanavond aanblijft.. nou mooi niet! Het gebeurd hier nog steeds dagelijks.. eigenlijk lijkt het wel steeds vaker te gebeuren en ook voor langere tijd. Het slapen in een kamer met een tempratuur van 33 graden, dat is dan maar zo, maar die beesten die ik niet kan zien voordat ik mijn douche of bed in ga.. bah! Oke, maar genoeg daarover!

Dit weekend gaan we naar Accra en beloofd het weer een weekend vol leuke dingen te worden! Alles eruit halen wat erin zit en genieten vanalles!

Aaaaaaaa de stroom gaat weer aan!! Een stroom van geluk gaat dan door je lichaam! En als je iedereen op straat hoort juichen, weet je dat je niet de enige bent die daar gelukkig van wordt! Mensen worden gelukkig van stroom; moet je nagaan...

Tot het volgende verhaal!

Veel liefs uit Ghana.

Je hebt het, of je hebt het ..... toch nog.

Lieve mensen in Nederland,

We zijn wat vertraagd; want het is al maandag geweest; maar een mooi verhaal is het wel weer! Het lijkt wel of de verhalen steeds langer worden, sorry hiervoor; ik hoop evengoed dat jullie ze met veel plezier lezen! Ik heb namelijk nog steeds erg veel plezier in mijn verblijf hier en die indrukken; jeeeeeeeeetje!

Dag 22

Alweer 3 weken zitten we weer, jeetje wat vliegt de tijd, maar ook jeetje we moeten nog wel 14weken!

Vandaag weer een dagje stage in het ziekenhuis. Het stond op de planning om deze week naar de ‘ward’ te gaan om daar een week stage te lopen. Maar dit ging hem niet worden. Want toen wij ons kwamen melden, werden we eigenlijk direct naar het gedeelte van het gebouw gebracht waar de mensen heen gaan die niet verzekerd zijn. Daar werden we neergezet op 2 plastic stoeltjes en er werd ons een fijne dag gewenst.. huh? Het was dus de bedoeling dat we voor ‘transporter’ zouden spelen en buisjes bloed van dit gebouw naar het laboratorium zouden brengen. Haha. We hadden toen zelf maar even bedacht dat 1 van ons hier zou helpen en 1 van ons beneden in het lab. Ik ging naar beneden naar het echte lab. In het lab was de baas alweer lekker op dreef dus er was een gezellig sfeertje.. NOT. Ik word in het ziekenhuis altijd Adjoa genoemd, dit is de naam die hoort bij mijn geboortedag. Ik moet er zelf wel aan wennen, maar in het ziekenhuis went het snel. Want de baas noemt je bij deze naam en als je niet reageert (puuur omdat je niet gewend bent om naar die naam te luisteren) schreeuwt hij het zo hard dat je wel MOET luisteren. Ik kreeg van hem een witte jas aan, zodat ik echte bij de laboranten hoorde en mocht aan de gang gaan. Het was erg rustig dus had ik veel tijd om wat bloedonderzoeken uit te voeren, dat vind ik toch wel erg leerzaam. Ook moest ik bloedprikken, want mijn collega’s zijn liever lui dan moe (dat hebben ghanezen mensen vaker, haha à niet negatief bedoeld hoor) dus als er iemand bloed geprikt moest worden; werd Iris geroepen. Ik vind het niet erg, want ik vind het heerlijk werk om te doen en ook heel leerzaam omdat je zelf merkt dat je er handig in raakt. Ook omdat je eigenlijk denkt in mogelijkheden. Want als de infuuslijn kwijt is, die ze gebruiken als band voor de bovenarm, dan pakken ze gewoon een handschoen. Met de collega’s is het ook heel gezellig, Ghanezen houden erg van grapjes en dat zorgt voor leuke situaties. Ook is de baas heel erg streng, maar ook daar maken ze grapjes om, dan wel achter zijn rug om natuurlijk! We moesten deze dag ook 3 keer op kantoor komen met ze alle. Je staat dan echt met ze alle op een rijtje, met je armen netjes over elkaar en niemand zegt een woord. Ze durven zich echt niet te bewegen! Ik moet daar dan ook gewoon tussen staan. Ze zien mij echt al als iemand van het team, dat is wel fijn werken; ondanks dat je dan ook op kantoor moet komen als de baas boos is. Na het werken ben ik naar Anne gegaan om daar mijn verhaal weer online te zetten, mijn bereik is toch wel zo slecht, dat is wel erg balen. Het mag dan wel een paleis zijn maar een knappe internet verbinding is ook wel fijn (jaaaaa, ik blijf toch een Nederlander met mijn luxe..). Daarna ben ik naar huis gegaan en heb ik thuis lekker rustig aan gedaan. Ik heb toch weer vreselijk gelachen om BieBie. Morgen gaan we naar het concert van Chris Brown en dan wil ze dat ik er ‘sexy’ uitzie. In haar ogen is dat een ‘short pants’ met een T-shirt tot boven je navel met een goed uitgesneden decolleté. Toen ik aangaf dat ik me daar niet zo prettig in voel omdat ik niet vind dat ik daar het lichaam voor heb, kreeg ik te horen; ‘people in Africa like FAT people’.. en bedankt hé! Ze hebben zich er kosteloos om vermaakt en mijn zelfvertrouwen is weer helemaal weg.. En ze proberen het dan echt heel positief te brengen en er zal misschien ook wel een kleine kern van waarheid in zitten.. maar voor mij als Hollander is dat geen compliment. Maar gelachen erom hebben we wel met ze alle en het zinnetje houden we erin! Om 21:00 lekker mijn bed in gegaan, want het weekend was leuk; maar ook heel erg slopend! En….. er moest gewassen worden de volgende ochtend dus de wekker stond om 05:00…

Dag 23

Wat een nacht was dit, ik was erg moe van het weekendje weg dat ik heerlijk geslapen heb.. totdat het begon te regenen. En als het hier regent dan regent het heeeeeeel hard! Echt heel hard, dat kan je je niet voorstellen. Het leek wel door het dak heen te komen. Ik heb dus een uur wakker gelegen omdat de regen zoveel geluid maakte dat ik er echt niet van kon slapen.. en elke keer dacht ik maar aan die wekker die om 05:00 zou gaan.. Nee, ik wil niet wassen zo vroeg… En ja hoor… 05:00 de wekker ging af. Ik deed me ogen open en besefte me, dat ik ook eigenlijk gek ben als ik nu ga wassen.. ik was zo moe en had er geen puf in, dan nog maar een paar dagen in die stink kleding lopen.. Ik heb BieBie ge-sms’t dat ik te moe was om te wassen (dat zeggen alle mensen hier bij alles; ik ben te moe om te eten, te moe om te wassen, te moe om boodschappen te doen, te moe om te lopen, etc etc,) dus nu mocht ik het ook een keer zeggen, en heb nog even verder geslapen tot 06:15, ook geen luxe tijden, maar beter dan 05:00. Omdat ik toch wel iets moest wassen, want me kleding raakte ook op; heb ik het snel door een sopje gehaald in mijn douche. Ik dacht dat het aardig schoon was, totdat ik buiten kwam om het op te hangen en ik zag dat de zeep strepen er nog in zaten… Gênant.. Mijn tante zag dat natuurlijk en moest heel hard lachen.. ik mocht het op haar stapel leggen en dan zou zij het voor mij wassen. Dat is lief! Ook mocht ik mijn witte kleding brengen want dat zou zij dan wel wassen; nog liever!! Dat laat ik me op zo’n ochtend als vandaag geen 2 keer zeggen. Deze ochtend was de tempratuur echt aangenaam (lees: 27 graden om 07:15), om in te lopen. Toen mijn taxi alweer ver voor Kasoa in de file stond, vond ik het ook helemaal niet erg om dat laatste stuk te lopen, ik was al te laat; dus of ik nou nog 10 minuten later zou komen, maakte ook niet uit. (Jaaaaaaa Iris die loopt, het verbaast menig mens denk ik, ook mezelf, maar hier is het 1 van de betrouwbaarste vervoersmiddelen). De wegen waren echt heel vies, omdat hier alle wegen (afgezien van de hoofdweg) gewoon zandweggetjes zijn. En als het dan zo hard regent als afgelopen nacht, dan zijn er echt plasse water van 6 bij 6 meter en ook behoorlijk diep. Dus ik kwam natuurlijk met allemaal blubber aan mijn benen aan het in het ziekenhuis. In het ziekenhuis was de dag weer hetzelfde als gister. De baas die lekker op dreef is, grappen maken met de collega’s, mensen bloedprikken en bloedonderzoeken uit voeren. Ik blijf me er nog steeds over verbazen dat als er mensen getest worden op HIV/AIDS, de laboranten van daar dat gewoon doen zonder handschoenen en als ik er dan iets over zeg; dan zeggen ze heel nuchter; ik ben niet bang voor die ziekte. Je kunt zeggen wat je wilt, maar daarin blijven ze toch wat ‘eigenwijs’. Ik hoop dat ik daar toch nog iets in kan betekenen de komende weken. Anne zat weer in het andere gebouw en af en toe gingen we eens even socialisen bij elkaar; en wat grappen uitwisselen. Ik was zelf toch ook nog wel benieuwd of ik nog malaria had en of het allemaal wel klopte dat ik het had. Dus… het voordeel aan in een laboratorium werken; even zelf testen! Leuk om te doen en heb geen malaria gevonden in mijn bloed. Alleen maar positief dus; al ben ik er nu alleen eigenlijk maar weer meer van overtuigd dat ik het niet gehad heb en dat het gewoon een combinatie was van; warmte en het rare voedsel hier. Want anders had je nog wel wat in je bloed moeten zien.. Ook weer een ervaring! Om 01:00 mocht ik naar huis.. want…… op naar Chris Brown. Snel thuis omkleden; ze hadden toch wel een beetje naar me geluisterd, want er lag dan wel een ‘short pants’ voor me klaar in mijn kamer, maar geen kort truitje maar een gewoon normaal best leuk hempje. Ze wilden allemaal dat ik dit aan zou doen; en ag, wat zou het; het kan in Afrika! Om 15:00 hadden we afgesproken met Anne en Pauline bij de trotro naar Accra (om 15:45 waren we er natuurlijk pas..). We hadden in Accra afgesproken met een vriendin van BieBie, hier zouden we slapen die nacht, ook zouden we ons daar omkleden en klaar maken voor het concert. We waren allemaal erg benieuwd, waar we die nacht terecht zouden komen, hoe zou die vriendin haar huis eruit zien.. BieBie houdt van luxe.. misschien is dat huis dan wel luxe.. Nou mooi niet dus! Haha. We kwamen de wijk in rijden en wisten eigenlijk direct al.. geen luxe. Er stond een heel klein hutje en van de buitenkant zag het eruit of het uit elkaar zou vallen. Maar van binnen was het dan toch nog wel goed te doen. Het had een ventilator, een tweepersoonsbed, een tv, een bank en een stoel.. Nou daar passen we wel met z’n 5^e! 3 in het bed, 1 op de bank en 1 in de stoel; check! Wel werd nog eens duidelijk verteld dat haar vriend op haar huis zou komen passen in de tijd dat we weg waren omdat het anders niet veilig zou zijn om onze spullen daar achter te laten.. Oke duidelijk. Deze vriendin was heel erg gastvrij en echt heel erg gezellig! Ze wilde het ons allemaal naar ons zin maken. Om 19:00 hadden we afgesproken met Jappe bij de KFC, om daar wat te eten en om dan met ze alle richting het stadion te gaan, want om 20:00 zou het beginnen. Naja BieBie riep al de hele tijd; 20:00 is in Ghanese tijd 21:00.. Dat is hier echt zo. Als je afspreekt om 10:00 is de Ghanees er om 11:00; hierdoor wordt je zelf ook heel makkelijk met tijd, ik hou er wel van.. naja niet altijd dan. Nu dus niet; als je weet dat er iemand op je wacht. Om 18:00 reden we pas weg bij die vriendin haar huis, normaal zou het 10minuten rijden zijn maar vandaag was het een uur rijden, er was heel veel verkeer op de weg omdat morgen een feestdag is hier in Ghana. Heerlijk! Wat heb ik genoten van die taxi rit, met ze 4^e op de achterbank in een kleine taxi, lekker zweten; ervaring op en top! De politie ziet je ook gewoon allemaal zitten; maar dan zwaaien ze lief, dat maakt ze hier allemaal niet uit! Ervaring op en top. Om 20:00 waren we dan eindelijk bij de KFC, snel wat eten naar binnen en hup op naar Chris Brown. Wij dachten dat je wel kon lopen naar het stadion.. maar nee daar moest ook een taxi voor genomen worden; want anders loop je teveel op een dag (lees: wordt je moe van) en kan je niet meer dansen.. Ik vind hem goed! Dus daar gingen we weer; nu met ze 5^e op de achterbank! Elk hobbeltje voel je en met ze 5^e op de achterbank voel je dat hobbeltje nog eens 10keer zo goed. Aangekomen bij Chris Brown stond er een hele rij mensen buiten. Je had verschillende soorten kaarten; normaal, VIP en Extra VIP. Wij hadden die van VIP, mooie middenmoot. In de rij was het ook een erg bizarre situatie. Je ziet de groepjes met jongens om je heen staan; en met 4 blanken bij elkaar, dan val je al helemaal op, wat ervoor zorgt dat ze ook echt de gehele tijd rondom je blijven staan. BieBie was erg beschermend en heeft wel 1000000keer gezegd dat we goed onze tassen in de gaten moesten houden (niet zachtjes, nee heel hard; zodat die jongens dat natuurlijk ook heel goed doorhadden). Je zag echt heel goed dat het ‘pickpockers’ waren. Want af en toe kwam er 1tje aanlopen, die haalde dan wat uit zijn zakken (autosleutels, mobieltjes, etc) en gaf dat aan iemand, die liep dan weg, en dan ging hij weer richting de menigte van mensen. En dat herhaalde zich een aantal keer.. Welkom in Ghana. Ook lopen er groepen jongens, die dan vragen of je sneller naar binnen wilt; je moet dan 10cedi betalen. Zij brengen je dan naar voren in de rij en gaan je dan ertussen door ‘proppen’.. Er is niemand die er wat van zegt. Echt een ervaring om dat een keer mee te maken!! Aan het begin van de rij, vlak voordat je door de deur gaat; is het het ergste met de ‘pickpockers’. Je moet dan echt je tas beschermen met je leven. Bij Jappe probeerde ze wat uit zijn zakken te halen. Ze hebben dan een zakdoek in hun hand, deze stoppen ze zegmaar boven je broekzak en dan met die andere hand grijpen gaan ze in je broekzak. Dus zodra je wat voelt, kom je eerst een zakdoek met hand tegen voordat je bij je broekzak kan. De sfeer in zo’n stadion is echt heel mooi. Elke Afrikaan gaat helemaal los op elk nummer en je ziet ze echt genieten. Tegen 22:00 waren we eindelijk binnen en zijn we richting het gras gegaan om een goede sta-plek te regelen. Ook dan moet je weer dringen om binnen te komen, echt ongelofelijk! Het was echt een hele ervaring om zo’n feest een keer mee te maken op een andere plek. Zoals je bij ons bij een concert je drinken moet halen bij de bar, en merendeel ook vaak alcohol drinkt dan. Komen er hier mensen langs met wasmanden op hun hoofd gevuld met flesjes drinken. Drank zie je eigenlijk niet voorbij komen, heel af en toe zie je een biertje voorbij komen in de wasmand. En de mensen, ze gingen helemaal los. Ze dansen, echt met heel hun lichaam en hebben de grootste lol! Geweldig om te zien. En dan het hoogtepunt van de show; Chris Brown. Hij heeft 1,5uur opgetreden en het was echt onwijs gaaf! Chris Brown in Ghana. Het was een grandioze show en veel leuke liedjes. Na de show, zijn we weer in de hummer teruggegaan naar het huisje van die vriendin. Hier in Ghana zijn er echt mensen op straat, 24uur per dag. Ik blijf me erover verbazen. Kraampjes die om 03:00 snachts gewoon open zijn en waar serieus mensen wat gaan kopen. Ook zie je overal op straat mensen slapen. Op bankjes, straat, vuilnisbakken, tafels (van de winkel), Dit zie je ook 24uur per dag, niet alleen savonds of snachts. Ook gewoon smorgens om 11uur of smiddags om 3uur.Terug gekomen in ons huisje, mochten wij met z’n 3^e in bed, die vriendin ging op de vloer slapen en BieBie op de bank en wat hebben we heeeeeerlijk geslapen!

Dag 24

Vandaag vroeg op, dus een hele korte nacht gehad. Want om 03:30 lagen we te slapen en om 07:00 moesten we opstaan. We zouden namelijk samen met Pauline en haar gastgezin naar Bontrase gaan. Dat is een dorpje waar de kinderen op onafhankelijksheidsdag marcheren. Want ja, vandaag is het onafhankelijkheidsdag een officiële feestdag in Ghana. Ook zouden we daar naar een boerderij gaan. Dus om 08:00 zaten we in de trotro richting Kasoa, onee 08:00 was de planning maar het werd natuurlijk 08:45! Allemaal hebben we heerlijk geslapen in de trotro, lekker plakkend en lekker krap maar goh wat slaapt dat toch heerlijk als je moe bent. En vanuit Kasoa gingen we direct door naar het dorpje van Pauline. Vanuit daar gingen we naar Bontrase. We zijn eerst naar het oude huis van Ageyman geweest, erg mooi om te zien. Want dit dorp is echt een heel mooi dorp en ligt ook wat aan de bergen, dus mooi uitzicht. Daarna zijn we aan de wandel gegaan op weg naar de alcohol fabriek. Daar wordt alcohol echt op een hele primitieve manier gemaakt, super gaaf om te zien en om te ruiken en natuurlijk om dan ook wat te proeven. Het is echt een soort boerderij met 3 machines en voor de rest doen ze alles met primitieve middelen. Dus gewoon zelf werken en nadenken. Hierna zijn we naar een comminity gelopen die erg geloven in spoken/geesten. Er werd gezegd dat ze onze toekomst konden voorspellen; nou dachten Pauline en ik; dat willen we wel! Anne was niet zo lekker, dus die zat daar niet zo op te wachten. Als eerste mocht ik plaatsnemen. Je zit dan met ze alle in een kring, zonder je schoenen en degene die aan de beurt is die gaat in het midden op een krukje zitten. Tegenover dat krukje ligt een kleed met allemaal schelpen/bierdoppen/botten/kralen en daar zit een man op die een speciale gave heeft meegekregen om in contact te staan met de geest van de familie. Je legt dan je geld neer, waar je eerst zacht ingefluisterd hebt wat je wilt weten en dan begint er een heel ritueel. Het slaan van kettingen, het bewegen van de onderdelen op het kleed, nog meer slaan met kettingen, het neerleggen van beesten skeletten en dan uiteindelijk dan krijgt hij wat door van boven. Nou daar komt het; ik zal het even allemaal opsommen wat hij gezegd heeft;

- Ik lijk op een vleermuis, is gevoelig en kan zich daarom aanpassen in verschillende groepen. Kan het dan met iedereen evengoed vinden.

- Ik ben de juiste man in mijn leven nog niet tegengekomen.. Alles komt op zijn tijd.

- Ik sta door mijn ring in contact met de regenboog.

- Ik mag geen koelepetate kippen eten, want daar word ik heel ziek van (misschien heb ik wel zo’n kip gegeten die tweede week??)

- Ik ben allergisch voor rode olie.

- Ik werk voor mezelf en voor de ervaring en niet voor het geld en dat heeft weer te maken met dat ik het goed kan vinden met iedereen.

Nouja dat dus een beetje. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet geloven en wat niet, maar het is wel mooi om een keer mee te maken. Ook zeggen ze juist dat wanneer je deze dingen weet, je je er ook aan moet houden en naar moet luisteren anders heb je sowieso ongeluk. Dus…. Spannend. Want omdat je dat dan ook weer weet; koop je toch wat dingen van die mensen om ervoor te zorgen dat je niks slechts overkomt. Beetje bijgelovig ben ik dan ook wel weer.. Ag alles voor de ervaring! Ook was op dat terrein van die comminity een afgesloten ruimte waar mensen worden opgeleid tot een bepaald iets. Het zijn in ieder geval die mensen die eigenlijk niets aanhebben met rasta haar en van die dingen door hun oren en neus (die van televisie, zegmaar; wat wij zien eigenlijk als Afrika..). Er werd er speciaal voor ons 1tje naar buiten geroepen zodat we met haar op de foto konden, erg leuk. Daarna zijn we naar het ouderlijk huis van Ageyman gegaan en hebben we daar wat gegeten. ’s Avonds heb ik heerlijk wat gezeten rondom het huis en wat gekletst en gespeeld met de kinderen.

Dag 25

Vandaag stond er op het programma om voorlichting te geven op een school.. alleen, dit is voor hen nog een officiële feestdag; wat betekende dat er geen school open was. Dus.. een dagje vrij! Helemaal niet erg na die drukke dagen van de week. Anne sliep bij mij en omdat het weer enorm heet was hier in Ghana, hadden we het briljante idee om naar het zwembad te gaan! Het zwembad hier is heerlijk en ze hebben er FRIET!! Omdat we altijd alleen gingen of met BieBie, wilde we nu de kinderen wel eens meenemen. Dus Riches (5jaar) en Ruth (11jaar) gingen met ons mee zwemmen. Wat was dit een geweldige dag zeg. Riches zat in de taxi op weg naar het zwembad al te genieten van alles wat ze om haar heen zag en op het moment dat ze het zwembad zag was het al helemaal top; haar hand ging voor haar mond en die ogen gingen echt stralen! Onbeschrijfbaar gevoel geeft je dat. Kinderen hier leren niet zwemmen en daardoor zijn ze heel bang. Voordat je het water in kan moet je eerst douche (regels.. ja soms hebben ze die hier in Ghana wel..), nou dit was de eerste keer dat die kinderen onder een gewone normale douche stonden zoals wij die kennen. Heerlijk vonden ze het. En dan het water in, heel langzaam via het trappetje. Ze houden je ook echt heel goed vast want ze vinden het hartstikke eng. BieBie zat ze een beetje te pesten door water over hun hoofd te gooien waardoor het vertrouwen in BieBie al snel weg was. Na een tijdje toen ze wat meer gewend waren aan het water allemaal, durfde ze dan wel alleen te lopen. Omdat dit ook ons plekje is om eens even lekker wat te eten, hadden we ook een patatje besteld met kip en een bak rijst. Riches heeft eerst in haar eentje zowat heel die bak met rijst opgegeten en daarna begon ze ook nog aan de patatjes van Anne. Wat kon die eten zeg; en wat genoot ze ervan! Patat, dat had ze nog nooit gehad! Heerlijk om te zien en echt een onbeschrijfbaar goed gevoel geeft je dat.

Dag 26

Nou poging… 4; voorlichting geven! Vandaag stond er wederom voorlichting geven op het programma, omdat nog steeds de meeste scholen dicht waren vandaag gingen we voorlichting geven in een dorpje. Om 10:00 moesten we bij Pauline zijn in haar dorpje en zouden we met ze alle het dorp in gaan om voorlichting te geven over de hygiëne. Nou daar gingen we natuurlijk.. de minuten gingen voorbij, de uren gingen voorbij en pas om 12:00 gingen we eindelijk op pad. Het is echt zo dat wanneer mensen zeggen dat ze er bijna zijn, het zeker nog een uur gaat duren! We gingen naar een moslim dorp om daar te kijken naar de persoonlijke hygiëne van de mensen en naar de hygiëne van het dorp. Eerst kwamen we bij een groot huis waar alle chiefs van de gehele omstreek zo 1 keer per week bij elkaar komen. Daar zaten een paar chiefs die wij mochten ontmoeten; heel indrukwekkend. Ze zitten namelijk allemaal op een rijtje en dan mag je ze een hand geven. Daarna gingen we echt de dorpen in! Je ziet daar dat mensen echt heel moeilijk met hygiëne om kunnen gaan. Ze kennen geen afvoerputten, al het water loopt gewoon het dorp in wat ervoor zorgt dat er veel insecten op af komen en dus gevaar voor malaria en andere ziektes. Ook ligt er vanalles op de grond, wat ze later weer gebruiken. Zoals lepels, kannen, kleding, potjes etc. Dit pakken ze als ze het nodig hebben van de grond en gebruiken het, terwijl er altijd beesten (kippen en geiten) rondlopen en overal ook uitwerpselen liggen. Ook zelfs medicijnen liggen er gewoon op de grond, waar de kleine kindjes dan moeten lopen. Muskieto netten die stuk zijn en waar mensen evengoed gewoon onder slapen, of muskieto netten die voor de deuren/ramen hangen die stuk zijn en waar mensen nog steeds in die kamer daarachter slapen. Het was aan ons dan de taak om hun daar wat voorlichting over te geven, in de vorm van adviezen en tips. Het is een heel dubbel gevoel.. want je komt hier een beetje als blanken naar een vreemd land en gaat dan ook de lokale bevolking nog eens even vertellen wat ze anders moeten doen. Op dat moment zeggen ze ook nog dat ze gaan proberen om eraan te denken, maar vervolgens denk je bij jezelf; gaan ze dit ook volhouden als we weg zijn? Erg dubbel; dat jij hun de les komt lezen. Dit hebben we zo’n 2,5 uur gedaan. Je komt in zoveel verschillende gezinnen dat je echt je ogen uit kijkt de gehele dag, er komen zoveel indrukken op je af; echt overweldigend, maar heel leerzaam! Het is namelijk een hele andere manier van voorlichting geven dan dat je gewend bent. We hadden met ze alle bedacht dat we wel na het geven van de voorlichting naar Accra konden gaan om de visum van Pauline op te halen en omdat ik daar ’s avonds een feestje had. Anne was ook uitgenodigd voor het feestje, maar die was nog niet fit genoeg om mee te gaan, waardoor BieBie met mij mee ging. We gingen met de trotro naar Accra. Omdat we voor half 5, bij de ambassade moesten zijn en we om 16:10 aankwamen in Accra hadden we erg haast. We stapten de trotro uit.. en jahoor! Daar voelde ik wat in mijn zak zitten. Vlak voordat ik de trotro uitstapte stoote ik me hoofd tegen het platfond van die auto, waardoor ik schrok en nog bezig was met mijn hoofd, maar tegelijkertijd stapte ik de trotro uit en voelde ik wat in mijn zak. Ik dacht in eerste instantie dat ik ergens achter bleef hangen dus draaide me om. En ja hoor; daar stond meneer met een zakdoek om zijn armen en een onschuldige blik en zo dom als ik ben zeg ik ook nog uit reflex; blijf van me af. Toen ik naar mijn zak keek zag ik dat daar wat geld half uit hing.. een pickpocker!! Ik had 4 cedi in mijn zak zitten omdat ik in Kasoa nog wat gekocht had, dit hing dus half uit mijn zak. Maar shit.. was dat alles wat er in die broekzak zat? Waar is me telefoon? Waar is me portemonnee? Shit, die man staat daar nog? Er schieten op dat moment zoveel dingen door je hoofd dat je helemaal vergeet dat er net is geprobeerd om je te bestelen. Je beseft pas te laat wat zo iemand deed, wat er voor zorgt dat je niet meer naar hem toe loopt en hem een klap geeft. Weer een leerzame les; altijd bewust met je handen in je zak of met je tas in je hand de trotro uitstappen en zeker niet daarvoor je hoofd stoten; want dat is voor hun alleen maar makkelijker omdat je nog zo beduusd bent dat je je hoofd stoot. Ook bij Anne hadden ze geprobeerd om wat te stelen, want haar voorvakje van haar rugtas stond open. Gelukkig is Anne zo handig dat ze een slotje op haar grote vak heeft en in het kleine vakje alleen maar pennen en rotzooi heeft. Nou en nu hup naar de taxi; maakt niet uit hoeveel geld hij vraagt we moeten op tijd bij de ambassade zijn! Skeuren naar de ambassade en nog net op tijd binnenkomen; hadden wij even mazzel. Al had die chauf ons natuurlijk wel aan de verkeerde kant van de snelweg afgezet.. ja moesten we ook ons leven nog wagen om door dat verkeer heen te rennen. Nadat Pauline haar visum op zak had zijn we doorgegaan naar de Accra Mall. Hier zouden we even wat shoppen en wat halen bij de shoprigt; want het voedselpakket van een week terug was natuurlijk alweer op! Om 20:00 kwam Jappe naar de shoprigt en zijn Pauline en Anne naar huis gegaan en zijn wij met ze 3^e wat gaan eten. Erg luxe tent en wat smaakte zo’n kip schnitzel me lekker en dat zonder buikpijn! Wel had ik weer iets raars die avond. Ik had smorgens al een beetje last van mijn nek en er leek wel een bultje te zitten met een kring erom heen. Maar naarmate de dag werd het een hele plek.. Het was goed rood en er leken ook wel wat blaasjes op te zitten.. Niet aanzitten en over nadenken en morgen verder kijken; zal dan vast wel weggetrokken zijn!? Na het eten gingen we naar een feest van een vriend van Jappe. Die was hier in Accra en zou zaterdag weer terug vliegen. Het was een mooi feestje en we hebben veel gelachen; dat dat toch allemaal kan in Ghana? Van die feestjes.. ja nou echt wel hoor!

Dag 27

Alweer zaterdag. We sliepen bij Jappe, in een heel luxe huis! Naja luxe.. een normaal huis dus met wc/douche en een keuken met magnetron/frituurpan! Wat was dat even heerlijk zeg; gewoon een normale douche; met warm water. Een ontbijt met pannenkoeken en als lunch een frikadel speciaal.. Ja puur genieten. Maaaar.. die plek in mijn nek. Het was nu echt niet om aan te zien. De blaasjes waren alleen nog maar erger geworden en ook de roodheid was erger dan gister. Shit wat is dit? Ook begon het ’s nachts meer pijn te doen en was het bewegen van mijn hoofd ook moeilijk want dan kwam er spanning op te staan. Nou heb ik weer; heb ik zo’n rare plek in mijn nek waarvan ik niet weet hoe hij er komt en weet ik dus ook niet wat ik eraan doen moet. Het zal wel van een insect geweest zijn denk je dan.. Vast zo’n mier die in mijn kamer zit. Maar krijg je daar zulke grote plekken van als ze je bijten? Toch maar besloten om naar de dokter te gaan.. want met zo’n insectenbeet in je nek weet je het maar nooit. Met de hummer op weg naar de dokter. Ik ben nog nooit zo vaak in zo’n korte tijd in een ziekenhuis geweest! Het ging natuurlijk weer allemaal erg soepel.. NOT! De dokter was toch wel lichtelijk geschokt toen ie die enorme plek zag.. Hij wist niet goed wat hij ervan moest denken of aan moest doen. Dus maar 2 zalfjes mee naar huis en prednison en het zal wel over gaan. Zo’n dokter kijkt echt 3 seconden naar zo’n plek en dan wordt er al medicatie voorgeschreven. Ook krijg je niet duidelijk te horen wat zo iemand denkt of wat er vermoed wordt. Gewoon luisteren, je medicatie ophalen en het gaat wel over. Oke nou dat doen we maar dan. Nog steeds wilde ik zo graag weten welk beest nou voor zo’n afschuwelijke plek (een plek die lijkt op een koortslip; brandblaar en puist in 1, oja een het was aardig rood en warm) kon zorgen. Zo’n plek krijg je toch echt niet van een mierenbeet hoor! En toen kwam een vriend van Jappe met iets moois; hij had een vriend van hem gesproken die dokter is en zei; het is een spinnenbeet! Waaaaaaaaaaaaaaaaaaa een spinnenbeet; no way! Hoe kan dat nou? Maar na even nadenken; het kan wel eens zo zijn dat die spin in mijn bed heeft gezeten. Omdat ik die nacht zo aan het spoken/slaapwandelen was kan het best heel goed zijn dat ook dat beest mijn klamboe ingekropen is (dit gevoel werd nog bevestigd; toen Anne zei dat ze onderdelen van een beest in bed had gevonden, zwarte poten en een zwart lichaampje) OMG, wat is dit nou weer? Na mieren en kakkerlakken nu ook een spin in mijn kamer. Maar het zou eigenlijk wel heel goed kunnen want zo’n rare plek krijg je echt niet van een ander beest! Maar nog steeds zitten er blaasjes op die plek wat natuurlijk voor mooie verhalen zorgt, zoals; straks zitten er eitjes van die spin in die plek en dan komen die straks uit; en heb je 10 kleine mini spinnetjes in je bed kruipen. Nou ik krijg er al weer helemaal de kriebels van en vind het ook helemaal geen prettig idee dat er zoveel beesten in mijn kamer zitten. Maar mijn familie zegt ook; er is 1 jaar lang bijna niemand in die kamer geweest en nu wordt er opeens weer geleefd.. Ja daar ben ik mooi klaar mee! Anne de stoere mevrouw helderder (ik ben echt een schijterd op het gebied van zulke beesten) heeft voor mij toen de hele kamer gesprayed, het bed uitgewapperd en de klamboe schoongemaakt.. wat een held is het toch! Ik doe het niet na. Vandaag hadden we ook weer een goede regenbui.. alles stond onder water en het verkeer stond hierdoor helemaal vast. Het is dan echt noodweer hier; onbeschrijfelijk. Bij terugkomt in het paleis heb ik meteen mijn dongel getest; want met mijn MTN dongel had ik echt geen internet op mijn laptop, zo slecht was het bereik! Dus nu een GLO gekocht; wat een super ding! Echt ik kan gewoon internetten; foto’s online zetten en skypen met het thuisfront.. SUPER! (bedankt voor het advies ga ik niet zeggen hoor..)

Dag 28

Zondag, vandaag zouden we weer terug gaan naar het ‘geesten’ dorp om onze offers te brengen. Om 10:00 had ik met Pauline, Ageyman, Yoshua en BaaBaa afgesproken om met z’n alle in de auto te stappen naar Bontrase; daar gingen we weer; met ze 4^e op de achterbank van de auto. Je raakt er echt aan gewend en het blijft lachen, want zulke dingen zijn hier heel normaal en in Nederland zou je iemand er helemaal mee over de zeik krijgen als je zweterig tegen diegene aan komt zitten. Aangekomen in het geestendorp waren ze daar met een ritueel bezig. Het was echt niet om aan te zien. Er zat een hele groep mannen en vrouwen op een muurtje. Daarnaast stond er 1 man te zwaaien met een haan. Wij hadden die haan wel al gezien daarvoor maar dachten dat hij al dood was, maar toen hij ermee begon te zwaaien, zagen we dat hij dus nog leefde. Hij ging ermee zwaaien en op een gegeven moment trok hij een poot eraf en een vleugel.. maar dat beest leefde dus nog, en toen werd hij weggegooid op straat. Daar ging hij dus heel druk zijn best doen om te lopen, maar dat lukte niet omdat hij een poot miste en daarna probeerde hij om wat te vliegen, maar hij miste een vleugel.. en op een gegeven moment was zijn energie op van al het heen en weer gestuiter uit reactie dat hij toch dood ging; niet teveel voer nadenken.. Nou toen waren wij aan de beurt.. We kregen allebei een witte doek om. Eerst was Pauline aan de beurt. Die moest op een krukje gaan zitten en die moest met een mes in een pop steken; het klinkt nu wat kortaf allemaal; maar het was echt iets waar je bij moet zijn en wat niet uit te leggen is; gewoon het sfeertje. En die man ging allemaal dingen doen met rode olie etc, etc. Daarna moesten wij samen gaan zitten en werden we onder gesmeerd met witte poeder en alcohol. En dit allemaal moest ervoor zorgen dat onze kwade geesten weg zouden gaan. Oja, ik zei ook nog even tegen die man; dat sinds ik daar geweest ben ik allemaal gekke plekken op mijn lichaam hebt.. Maar dat had volgens die man zeker niets met het geestendorp te maken (nouuuuu ik weet het nog zo net niet..). Daarna ging ik snel naar Kasoa, want daar zouden Aunty Cha, BieBie en Anne op mij passen. Anne sliep nog steeds bij mij. Want we zouden naar het strand! Heerlijk even naar het strand. We gingen naar Boyobeach! Een heerlijk strand, als je daar aan komt lopen denk je echt niet; dit is Ghana. Dan lijkt het net een onbewoond eiland, zo mooi! We gingen ook met een bootje naar een eilandje in zee; daar was zegmaar het strand. En de golven waren best hoog en de stroming heftig; nee je beseft niet dat je in Ghana bent, maar genieten is het zeker! Wat ben ik dan blij dat we voor het zuiden van Ghana gekozen hebben. Haha. We hebben heerlijk op het strand gelegen en wat gezwommen in zee, jammer dat er nou net vandaag geen zon was, maar het was evengoed nog 35graden, dus we klagen niet! Toen we eigenlijk net op het punt stonden om naar huis te gaan, belde een vriend van Aunty Cha, of we nog even naar een ander tentje kwamen. Dus wij gingen in de auto weer opweg naar een ander strandtentje, tenminste dat dachten we! Maar toen we aankwamen bij het gebouw was het geen strandtentje maar een zwembad. Ook goed; hier kan ik me ook wel vermaken hoor! We moesten nog even wachten op die vriend, want die was er nog niet. Maar omdat die vriend daar vaker komt kregen we alvast wat drinken en ook mochten we op hem wachten in een hotelkamertje.. Dat was raar; wij wachten normaal gewoon buiten.. maar hier krijgen ze helemaal een hotelkamertje en mochten we overal van gebruik maken. Aangezien het een hotelkamer was met douche, hebben we daar even goed gebruik van gemaakt. Ook hebben we nog even gezwommen, het was inmiddels al donker dus het was zwemmen bij maanlicht met een drankje in je hand; goh wat een slecht leven heb ik hier toch! Na ongeveer 1,5uur te hebben gewacht (lees: gezwommen, gedouched, een fotosessie gehouden met z’n alle en lekker gelegen op een enorm groot bed) kwam hij dan eindelijk aan, hij was samen met een vriend. Ik had deze 2 vrienden al eens vaker gezien (zij hebben mij toen die vieze pizza gebracht waar ik malaria van kreeg..haha). En 1 vriend die vroeg aan mij of ik al een leuke Nederlandse meid had gevonden voor hem, blijkbaar had ik dat toen gezegd; maar ik heb het niet echt onthouden.. maar hij dus wel! Nouu en trof hij het even; want ik had Anne mee vandaag! Dus hij was blij en helemaal gek op Anne (heb ik jouw weer even gered Jaidy, want eigenlijk wilde hij wel met mijn zusje trouwen!). En toen zijn we eigenlijk direct naar huis gereden; in een grote bak! Niet normaal! DVD-spelers in de stoelen enzo, ja nu vind je opeens alles luxe! Ik heb echt nog nooit in zoveel verschillende auto’s gezeten en het is altijd maar weer afwachten of ze je wel op de plaats van bestemming brengen; maar dat vertrouwen moet je gewoon hebben anders wordt je gek!

Dag 29

Maandag; eigenlijk de dag dat ik altijd mijn Blog online zet.. Maar dat ging niet echt op.. want; hier komt weer een spannend verhaal! Die plek in mijn nek was nog steeds niet kleiner geworden begon er nog steeds viezer uit te zien. Niet goed dus! Ook had ik er nog 1 bij en had ik allemaal uitslag achter op mijn benen.. SHIT! Heb ik weer! Ik werd eigenlijk steeds ongeruster ook omdat mijn nek nu echt zeer begon te doen en ik voelde dat het ademen zeer begon te doen. Toch maar naar stage vandaag en hopen dat daar een dokter tijd heeft om er even naar te kijken. Maar op stage was het te druk om even een dokter naar mijn nek te laten kijken en iedereen die er even naar keek, zei allemaal wat anders; het komt door de warmte, het is een infectie, het is een beet, etc etc. Daar heb je dus mooi helemaal niets aan; ik wilde gewoon een dokter hebben die er verstand van heeft! Ja en waar gaan we die vinden hier in Ghana? Ondertussen had ik aan het thuisfront in Nederland gevraagd of ze met mijn verzekering contact op konden nemen en of mijn verzekering misschien een goed ziekenhuis wist. Ondertussen had ik al weer wat contact met Jappe gezocht om te vragen of hij een ziekenhuis wist in de buurt van Accra (ja die Jappe, komt erg veel in mijn verhaal voor; maar soms heb je zulke contacten even nodig!). Uiteindelijk noemden Jappe en mijn verzekering hetzelfde ziekenhuis en was de keuze makkelijk; nu erheen! Ook omdat mijn keel zeer begon te doen en ik het idee had dat het begon te zwellen. Ook had ondertussen mijn familie in Nederland ook contact gezocht met een tropencentrum om advies in te winnen. Advies: Snel een ziekenhuis opzoeken. Anne ging met mij mee, ik moest eerst nog geld hebben omdat een ziekenhuis best prijzig is, dus we moesten eerst nog naar huis. Daar was de vader van BieBie en die wilden ons wel naar Accra brengen zodat we niet met de trotro en taxi moesten en natuurlijk wilde BieBie dan wel mee! Nou na een uur gewacht te hebben en ik me nog steeds zorgen maakte om mijn keel; konden we dan eindelijk gaan (BieBie moest eerst nog eten naar het boyfriend de docter brengen en ook wilde hij me nog zien.. aaaaaaa ik wil gewoon naar een goed ziekenhuis in Accra!) In de auto viel ik eigenlijk al direct in slaap en werd in wakker bij het ziekenhuis. Je zag aan de buitenkant dat het een goed ziekenhuis was; het leek wel een luxe vakantie resort (soms denk ik dat ik hele normale dingen tegenwoordig al luxe vind..). BieBie haar vader zou buiten op mij wachten. Je moet je dan eerst aanmelden en dan moeten ze je registreren. Daarna wordt je dan door een verpleegkundige gezien die je bloeddruk/tempratuur/gewicht, meet en vervolgens word je door een dokter gezien. Een erg stugge man maar 1 die wel de tijd neemt om naar je te luisteren en ook veel vragen stelt. Hij zag al snel aan mijn nek dat het niet klopte en ook aan de kleur rondom de plekken wist hij eigenlijk al genoeg.. hij dacht aan streptokokken.. Jaaaaahoooooor dacht ik!! Hij keek nog even in mijn mond en luisterde naar mijn longen (die andere dokter van, zaterdag die keek alleen maar van 2 meter afstand naar mijn nek, deze kwam helemaal van zijn stoel af!) en vond toen dat ik een bloedcheck moest doen. Hij wilde zeker weten of het niet op mijn organen was geslagen en daarom moest ik nog wat urine inleveren en bloed laten prikken. In het lab zat een hele aardige man. Hij was heel vriendelijk tegen me en wilde vanalles van mij weten. Toen ik hem zei; dat mijn werk tegenwoordig ook mensen bloedprikken is was hij helemaal verbaasd. We raakte wat aan de praat over het beroep en uiteindelijk vroeg hij wat je in Holland verdient in de maand; toen ik hem vertelde hoeveel dat was, was hij helemaal in shock! Hij krijgt hier 1000 cedi in de maand en dan werkt ie 48uur per week! Hij kon er echt niet bij dat hij zo slecht betaald kreeg en wilde natuurlijk naar Nederland om daar verder te leren. Dit was ook gewoon een lab, zoals we dat in Nederland kennen en er werd ook bloedgeprikt zoals we in Nederland doen; ja een echt goed ziekenhuis! Ik grapte nog wat met die man en toen mocht ik weer wachten in de hal, hij had gezegd dat ik zo’n uur op de uitslag moest wachten, waarop ik nog grapte; dan ga ik in de tussentijd even naar het strand, ben ik terug om 16:30. Had ik dat maar niet gezegd.. want het was 17:00 en nog steeds geen uitslag! Ondertussen was BieBie met haar vader weer naar huis gegaan, want die vader wilde niet nog zolang wachten want dan zou het druk zijn op de weg en zou hij uren onderweg zijn; en jahoor daar komt ie weer;(de naam JAPPE !!) gelukkig konden Anne en ik bij Jappe slapen die nacht. Jappe zou ons bij het ziekenhuis op komen halen. Dan toch eindelijk de uitslag; streptokokken, waarschijnlijk toch door een spinnenbeet. Wat was ik blij dat er nu een diagnose was en dat hij mij ook uitgebreid de labuitslagen liet zien en alles uitlegde wat afweek en wat niet. Ik kreeg antibiotica en een pijnstiller! Jappe kwam ons ophalen en bracht ons naar zijn huis. Daar stond heerlijk normaal eten klaar! We dachten eigenlijk dat we bloemkool zouden eten (gelukkigste mens op aarde was ik dan geweest!) maar het werden spruiten. Wel met aardappelpuree en een koteletje, oja en vergeet de echte griekse salade niet! Wat hebben wij heerlijk gegeten zeg; gewoon normaal eten; heerlijk! Ook had ik na het eten nog even met Opa geskyped; leuk was dat, om elkaar even te zien en te spreken! Na het skypen hebben we lekker op de bank gehangen een filmpje gekeken en genoten van een gewone normale douche! Ik klink volgens mij echt verwend.. maar het is echt heel fijn dat je af en toe even wat ‘normaals’ hebt. Eigenlijk zouden we ook nog kroketten en frikadellen krijgen; maar de stroom was weer eens uitgevallen; ja het blijft dan toch Afrika!

---

Zoals jullie lezen was het een hele drukke week waarin weer veel gebeurd is! Natuurlijk is ook ons het nieuws niet ontschoten wat er gebeurd is met dat Nederlandse meisje in Ghana, Tema; verschrikkelijk nieuws! En zoals jullie ook in mijn verhaal lezen en ook in dat van Anne; zijn we de afgelopen week veel in Tema geweest maar het nog iets enger maakt. Maar we weten dat je sowieso nooit in het donker de straat op moet en dat je bepaalde wijken niet in moet gaan! Het enige wat je kan doen is je bewust zijn van de gevaren en ze zoveel mogelijk uit de weg proberen te gaan en ze niet op te zoeken! Dat is alles wat wij kunnen doen en ook doen! In Tema komen we eigenlijk nooit buiten de hekken van het huis.

Ook krijgt mijn gezondheid een enorme opdonder zo op deze manier; eerst malaria (waarvan ik nog steeds denk dat het geen malaria was maar dat ik gewoon ziek was van wat anders/verkeerd eten!) en nu ook nog streptokokken. Maar ik voel me lichamelijke goed, met wat kwaaltjes hier en daar; maar hou het zelf goed in de gaten! Ik krijg tegenwoordig geen Afrikaans voedsel meer thuis omdat ze bang zijn dat ik weer ziek wordt, wat betekent dat ik alleen maar sla en witte rijst krijgt! Je hoort mij niet klagen (dat komt natuurlijk ook omdat we ondertussen precies de plekken weten waar we wat lekker eten kunnen halen). En heb afgesproken dat ik vanaf deze week weer eet, wat de pot schaft! Ben benieuwd!

Mijn familie hier in Ghana is heel begaan met me en ze zijn echt super lief voor me! Ik kan met ze allemaal heel erg lachen en ze zeggen ook regelmatig dat ze blij zijn dat ik er ben! Ook werk ik tegenwoordig naast mijn werk in het ziekenhuis en de voorlichting ook regelmatig in het winkeltje dat mijn familie aan huis heeft.. haha nouwja werken; gewoon zitten wat tv kijken en maar wachten tot er iemand wat komt kopen (meestal wat ‘nep’-haar, want het was afgelopen weekend weer; haar-uithaal-dag. Maar vind het leuk dat ze dat vertrouwen in mij hebben en hun daardoor even rustig wat anders kunnen gaan doen.

Het was een week waarin we veel dingen hebben gedaan en ook veel hebben gezien van Ghana. Ik kwam voor de ervaring naar Ghana en in deze afgelopen 4 weken zijn er al zoveel dingen gebeurd en heb ik al zoveel gezien dat het zeker goed komt met die ervaring; ik geniet nog steeds van alles en iedereen en zou dit allemaal voor geen goud willen missen! Zelfs niet als het me wat tegen zit qua mijn gezondheid!

Alweer 3 weken voorbij..

Lieve, lieve mensen!

Het is weer maandag, wat betekent een nieuw verhaal! Elke keer schrijf ik wel ergens dat ik vind dat ik veel meemaak in een week, maar het is echt zo! Elke dag blijf je je verbazen over dingen en zo dus ook weer deze week! Wat een super week was dit zeg!

Dag 15

Vandaag zou dan eindelijk het echte werk in het ziekenhuis beginnen! Anne had vorige week met een dokter afgesproken dat we deze eerste week naar het laboratorium gingen om daar bloed te prikken en om bloedonderzoeken uit te voeren. Om 08:00 begint de dagdienst in het ziekenhuis en dat betekent dat ik uiterlijk om 07:15 moet vertrekken vanuit het paleis! Het is ‘s morgens echt heel erg druk op de weg richting Kasoa en dat betekent nog steeds elke ochtend een gratis jeep safari + een behoorlijk stuk lopen door Kasoa richting het ziekenhuis, wel leuk wakker worden zo ‘s morgens vroeg,want iedereen begroet je vriendelijk (lees: Hey Obrunni, how are you?) en willen het liefst uren met je staan kletsen, dat hoeft dan natuurlijk weer net niet; want omdat je nooit weet hoelang je er precies over doet met de taxi of trotro, is het soms wel aardig doorlopen om nog wel op tijd te komen in het ziekenhuis. Ik ben er wel achter dat je ‘smorgens gewoon een taxi moet nemen, want met de trotro ben je nog dubbel zo lang onderweg omdat die overal stopt! Daar gingen we; een week bloedprikken op donkere mensen! Aangekomen in het lab, was de baas erg vriendelijk tegen ons en ook de collega’s waren erg sociaal. Ze wilden allemaal dingen uitleggen. Een lab is hier in het ziekenhuis niets meer dan; een plastic tuinstoel, een nachtkastje waar alle benodigdheden op staan, een ruimte met daarin een tafel + 4 apparaten waarmee je bloed kan onderzoeken. Heel primitief dus. Nadat we eerst wat uitleg hadden gekregen over de apparatuur en wat voor onderzoek je moet doen bij welke bloedcontrole begon het avontuur. Heel interessant om te zien dat mensen met weinig apparatuur toch heel veel bloedonderzoeken uit kunnen voeren (of ze altijd even betrouwbaar zijn, weet ik niet.. maar daar moet je niet over nadenken; dat leer je hier wel, niet teveel nadenken over dingen die je toch niet kunt verbeteren of veranderen). De dingen waarop veel mensen getest worden zijn; malaria (ofcourse..), AIDS/HIV, algemene bloed check (zie je vaak bij zwangere vrouwen) en bloedgroep bepaling. Het is leuk om te zien hoe ze die testen allemaal uitvoeren daarna, wanneer er bloed is afgenomen bij de patiënt. Om op malaria te testen, wordt er bloed afgenomen doormiddel van een vingerprik en dat wordt dan in een soort oven gestopt en daarna wordt er bekeken onder de microscoop of iemand malaria heeft of niet. Voor de bloedgroep bepaling wordt er op een soort stenen tegeltje, 3 druppen bloed gelegd. Dan wordt bij elke druppel een ander soort vloeistof toegediend en als je dan een reactie ziet op elkaar dan weet je welke bloedgroep het is. Ja het is erg mooi om te zien. Mensen komen naar het ziekenhuis zonder afspraak, wat betekent dat je dus nooit weet hoe druk je dag gaat worden en of er veel mensen bloed geprikt moeten worden; wat inhoudt veel stil zitten, echt heel veel! Bij de eerste paar patiënten hebben we gekeken hoe ze het hier doen, met welke materialen te werken en hoe ze te werk gaan; een wereld van verschil met hoe het in Nederland gaat. Ze hebben in het ziekenhuis, maar 1 dikte naald. En behoorlijke dikke naald is het ook wel, daar prikken ze iedereen mee, kinderen (van een maand oud, bijvoorbeeld) maar ook ouderen. Het is een gewone naald die je gebruikt; niet zoals in Nederland eentje waar je zo je buisje op kan zetten en hij dan zelf het buisje vult, je moet gewoon zelf het bloed optrekken. De hygiene is ver te zoeken, urine wordt gecontroleerd zonder handschoenen aan en met die vieze handen word daarna weer de alcohol vast gehouden; die jij vervolgens weer moet gaan gebruiken als je gaat bloedprikken. Ik kan nog wel even doorgaan; maar dan ben ik nog wel even bezig en dan gaat niemand meer van jullie naar een ziekenhuis in het Buitenland. Oja ook zoiets, een kindje op de ward (slaapzaal..) moest geprikt worden, maar dat kindje was hartstikke bang en bewoon alle kanten op (je houdt de kinderen hier echt met 4 man vast om te zorgen dat je geen prik accident krijgt of dat je mis prikt). De laborant had de naald al uit de verpakking gepakt omdat hij ook eigenlijk al wilde gaan prikken, maar toen had dat kindje er geen trek meer in en begon heel heftig te bewegen. Hij prikte doen de naald in het matras om het kindje anders vast te houden, waarnaar hij vervolgens diezelfde naald weer pakt om opnieuw te gaan prikken. Je zegt er niets van, maar denkt er wel heel veel van. Na ongeveer 2uur te hebben gezeten en alleen maar te hebben gekeken mochten wij dan ook zelf onze eerste patiënt prikken. Heel spannend is dat, want het is echt moeilijk om de aders te zien bij donkere mensen, + dat je geen stuwband hebt, maar gewoon een stukje van een infuuslijn hebt, om de arm te doen. En die moet je dan ook weer afkrijgen met 1 hand als je ziet dat je goed geprikt hebt, ja dat is heel lastig! We hebben eerst maar een paar keer geoefend of wij wel die band dan los kunnen krijgen; improviseren, je wordt er nog goed in hier! De rest van de dag hebben we een beetje bloed geprikt, wat bloedonderzoeken gedaan en vooral heel veel gezeten en gekletst met de collega’s! Het zijn evengoed een hoop ervaringen die je op een dag meeneemt en die niemand je meer afpakt! Om 14:00 was het einde van de dienst waarnaar we daar huis mochten. Ik ben toen nog even met Anne mee geweest naar huis en ben daarna weer terug gekeerd naar mijn paleis, Anne kwam met mij mee! We hadden zondags natuurlijk wat boodschappen gedaan bij de ShopRite, dus ik dacht lekker een chocolaatje; nou had ik het maar nooit gedaan! Ik pakte dat chocolaatje en stopte er zonder nog een keer naar te kijken in mijn mond… nouuu zat het toch helemaal vol met mieren! Ze liepen in mijn mond… BAHHHHH!!! Anne heeft zelfs een mier uit mijn tong moeten trekken die daar in vast gebeten zat.. nu ik dit schrijf krijg ik er nog steeds de kriebels van! Die mieren zaten overal in mijn kamer, het zijn geen gewone zwarte mieren maar kleine rode; erg agressieve beesten! Want ze zaten zelfs in een dicht pakje snoep en hadden al aardig wat gaten in die snoepjes gebeten. Ja echt heel vies. Ik ben daarna met de insecten verdelger een rondje door de kamer gegaan en heb alles wat ik gekocht had weggegooid omdat ze overal in zaten! ‘S avonds kwam de dokter langs om te vragen hoe het met me ging en natuurlijk om BieBie te zien! Hij zag aan me dat ik me iets beter voelde en benoemde nog eens goed dat ik wel mijn medicatie moest blijven slikken! Ja halloooo, die 20 pillen op 1 dag vergeet je niet zomaar! ’s Avonds zit ik nog steeds vaak bij de winkel, als ik een stukje ga lopen dan heb ik op een gegeven moment 20kinderen om me heen lopen; iets waar je nooit aan zal wennen maar wat wel een heel bijzonder gevoel is!Ook valt nog steeds regelmatig de stroom uit wat er voor zorgt dat je niets van je apparatuur op kunt laden; de stroom valt eigenlijk altijd uit aan het einde van de dag en blijft dan uit tot ’s nachts een uur of 2. Ook moet je altijd douche in het donker.. ook vanavond. Maar wat lag daar in mijn douchee… Een kakkerlak!! Hij lag te kramperen in mijn douche omdat hij door mijn insectenverdelger ook wakker was geworden en aan de wandel ging op zoek naar frisse lucht; maar stranden in mijn douche. Zeker niet dat ik dat beest alleen op ga pakken en al helemaal niet in het donker! Gelukkig wilde mijn tante hem wel opruimen; thank god! Ik had echt teveel beesten gezien in mijn kamer, het werd een ‘beestachtige’ nacht natuurlijk, want droomde over kakkerlakken en mieren.

Dag 16

De tweede dag in het ziekenhuis. Eigenlijk hetzelfde verhaal als gister, je blijft je verbazen over de manier hoe ze mensen bloedprikken en de onderzoeken uitvoeren. Met de collega’s is het heel gezellig, beetje ouwehoeren en vooral niet te hard werken, want ze zeggen de gehele dag dat ze moe zijn, ook al zitten ze 90% van de dag stil. Vandaag waren de handschoenen aan het begin van de dag op, wat betekende dat wij niet konden bloedprikken. Ze vonden het maar vreemd dat wij het niet zonder handschoenen wilden doen, hun prikken namelijk 9 van de 10 keer zonder handschoenen aan. Zelfs als ze iemand moeten testen op HIV/AIDS. Ik heb me erover verbaasd. Op een gegeven moment vroeg de baas waarom ik niet prikte? Toen ik aangaf dat ik dat niet zonder handschoenen doe, werd hij boos op mijn collega’s omdat hun het wel zonder handschoenen deden. Je merkt echt in het ziekenhuis de hiërarchie. Hij wordt namelijk vaak boos en als hij kijkt gaan ze opeens wat doen. Ook wil hij graag het hoogste woord hebben en dat zorgt voor alleen maar meer chaos in de tent. Ja als die man zijn mond open trekt, heeft iedereen ernaar te luisteren. Ik zou het niet kunnen denk ik, maar je raakt eraan gewend. Na het werk zijn we toen nog even naar het zwembad geweest. Even een koude duik, want tjee wat is het warm! En een leuke bijkomstigheid is dat ze er patat hebben! ’s Avonds was eigenlijk hetzelfde als alle andere avonden, lekker zitten en met de kindjes wat spelen, totdat ze op een gegeven moment bij je op schoot in slaap vallen.

Dag 17

Weer een dag in het ziekenhuis. Vandaag hebben Anne en ik een beetje het lab gerund, naja het gedeelte van het bloedprikken dan! Wij hebben dat om beurten gedaan, je raakt er gedreven in en op een gegeven moment voel je je zelfs een beetje ‘goed’ dat je het kan. Na het werk hadden we afgesproken met Susanne, we zouden ergens wat drinken. Omdat wij ook nog even boodschappen wilden doen (aangezien die klote mieren alles opgegeten hadden..oooooooo krijg er alweer de kriebels van), hadden we afgesproken op bij de shop rite elkaar even te zien. We hebben weer heerlijk genoten van het boodschappen doen en nu natuurlijk alles in 1 keer opgegeten! Niks is veilig in mijn paleis. Samen met Susanne hebben we voor de winkel op de stoep wat zitten kletsen (ja op de stoep.. een leuk tentje waar je kan zitten en wat drinken, kennen ze hier niet hoor). Erg gezellig was dat omdat zij ook wat meer leuke dingen wist voor in Accra, aangezien we daar heen zouden gaan van het weekend. Het is soms heerlijk om even Nederlands te praten en om even lekker te kletsen over alles wat je meemaakt en waarover je je verbaasd. ’s Avonds ben ik samen met BieBie en haar vriend (mijn dokter) en een vriend daarvan (snappen we het nog?) ergens wat gaan drinken. Hun wisten een leuke toko, dus daar gingen we wat drinken. Voor het eerst een avondje weg in Ghana, heerlijk. Je praat wat met ze over hoe dingen in Nederland gaan en hoe ze hier gaan. Over het ‘nep’ haar wat ze hier allemaal hebben, over het uitgaan in Nederland, over het verkeerd etc. Maar snappen doen ze het allemaal niet, want dat gaat hun allemaal de pet te boven. Ze geloven je vaak ook niet als je iets zegt. Zo zei ik dat mensen in Nederland eigenlijk allemaal hun eigen haar hebben, waarop die vriend zei; hoe kan dat nou? Want jij hebt lang haar? In hun ogen is het zo, dat iedereen kort haar heeft en alles wat langer is dan op de schouders, dan is ‘nep’ haar. Dat komt omdat de mensen hier in Ghana niet lang haar hebben, dat stopt op een bepaalde lengte ofzo. Echt heel vreemd maar een gezellige avond was het wel.

Dag 18

Vandaag zouden we met iemand van een health center voorlichting gaan geven op een school. We hadden om 08:30 voor het ziekenhuis afgesproken. Om 09:00 was er nog niemand te bekennen.. We hadden hem ondertussen al 10000000 keer gebeld maar hij nam steeds niet op. Op een gegeven moment nam hij dan eindelijk op en gaf hij aan dat vandaag niet doorging en dat we het naar morgen gingen verschuiven. We hadden vorige week al aangegeven dat wij vrijdags niet konden omdat we naar Accra zouden om onze visum te verlengen. Toch wilde hij dat we morgen even zouden komen van 07:30 tot 10:00. Nou oke dan, afgesproken. Omdat ik toch al in Kasoa was en BieBie nog steeds kaarten wilde kopen voor Chris Brown, kwam zij naar Kasoa toe en zouden we met z’n 3^e even naar Accra gaan om kaarten te kopen. BieBie is echt een diva, dus voordat ze een trotro in gaat, poetst ze eerste de bank (eigenlijk is het al helemaal tegen haar principes in om een trotro te nemen, maar een taxi naar Accra is wel heel duur..) en heeft ze ook alweer 100 keer gezegd dat ze zo moe is. Het is een echt mode poppetje dus alles moet goed zitten en ze moet er goed uitzien. Als ik een zweetdruppel op mijn hoofd heb, dan poetst zij hem eraf; want zweet op je hoofd kan echt niet!! In Accra aangekomen gingen we naar de Accra Mall, dat is een groot winkelcentrum met allerlei winkels, volgens BieBie kon je daar de kaarten kopen… Nou mooi niet dus. Nergens waren die kaarten te vinden en we werden van de 1 naar de andere winkel gestuurd. Ondertussen vonden wij wel dat we het verdiend hadden om even te shoppen. Even wat kleding gekocht en nieuwe schoenen. En niet te vergeten; postkaarten (voor degene die er 1 verwacht maar hem niet krijgt; sorry!). Nu moet ik ze alleen nog schrijven en stad en land af voor postzegels, want dat hadden ze er weer niet. En dan moet ik nog ergens een duif vandaan halen om ze te brengen, dus tegen de tijd dat ik terug ben zal de kaart ook wel op de mat liggen. Gelukkig hebben we internet! Volgens een winkel in het winkelcentrum moesten we naar de wijk: OSU. Nou daar gingen we weer; in de taxi natuurlijk! Op weg naar de kaarten. Osu is een hele gezellige wijk met veel leuke dingetjes, echte Afrikaanse kleden en tassen. Erg leuk je hebt daar het idee dat je door zo’n straatje loopt wat je normaal altijd in Spanje of Frankrijk tegen komt. En hadden wij even geluk; er zat zelfs een KFC in de straat!! Dus we vonden dat we ons zelf wel mochten verwennen met wat lekkers van de KFC, hmmmm lekker hoor! En natuurlijk moesten er foto’s gemaakt worden; want BieBie houdt van foto’s, het liefst allemaal van zichzelf, mijn telefoon staat ook helemaal vol met foto’s van haar. Na nog meer gelopen te hebben in Osu op zoek naar een verkooppunt van die tickets.. hadden we het nog niet gevonden. Iedereen stuurde ons ergens anders heen; pff wat loop ik hier veel zeg! Uiteindelijk tegen 17:00 hadden we dan eindelijk een winkel gevonden waar je de tickets kon bestellen, niet kopen maar bestellen. Je zou dan gebeld worden als de tickets er waren; wat betekende dat je ze dan ook weer op moest gaan halen in Accra. Daarna weer met de trotro naar huis. En Mevrouw lag in de Trotro te slapen met haar zonnebril op, wat een geniaal gezicht was dat! (zie foto’s). Thuis aangekomen wilde iedereen mijn kleren zien en wilde ze natuurlijk allemaal dat ik ook wat met hen ging kopen; want ik had zulke leuken dingen gekocht. Dus dat betekent; nog een keer te shoppen met de hele familie! Ze zien ons aankomen! Haha. S’ avonds vroeg te bed want morgen moest er natuurlijk om 07:30 gewerkt worden! Leuk zo’n airco in je kamer, maar je hebt er niets aan als de stroom uit is!

Dag 19

Jaaaaaaaaa vrijdag, dat betekent een weekendje weg met Anne, Pauline en Sandra! Onee, we moesten eerst nog ‘stage lopen’. Om 07:30 zaten wij trouw weer voor het ziekenhuis te wachten tot die man kwam. Om 08:00 nog geen man, om 08:30 nog steeds geen man. Ondertussen net als gister hem alweer 1000000keer gebeld maar stond zijn telefoon uit. Nou dan maar naar Anne haar huis en wachten tot het 10:00 is want dan zou Pauline klaar staan in Kasoa. Sandra zou wat later komen want die moest eerst nog voorlichting geven in haar dorp. Maar wij moesten voor 13:00 bij de ambassade zijn voor het verlengen van ons visum. Hup in de trotro naar Accra en het weekend is begonnen! Pauline had haar visum al verlengt dus die kon ons mooi de weg wijzen naar de ambassade. Daar gingen dingen weer hetzelfde als in Nederland. Je moet een formulier invullen, je pasfoto + paspoort afgeven en je krijgt een datum mee dat je hem weer kan ophalen (22-03, dus ik hoor weer een weekendje weg!!). Daarna gingen we naar het strand, daar zou Sandra ook heen komen. Heerlijk even naar het strand, afkoelen en ook tot rust komen. Oja ook natuurlijk een beetje aan onze kleur werken, want we moeten wel iets wat bruin terug komen. We hebben heerlijk gerelaxt, als je daar zo ligt dan besef je helemaal niet dat je in Ghana bent. In het water ben je echt een bezienswaardigheid. Iedereen wil met je op de foto. Ook daar wen je aan en je gaat het op een gegeven moment gewoon accepteren, met toch wel leuke foto’s als resultaat (die komen niet hier op me blog te staan hoor.. alleen voor mijn eigen foto album! ) erg gezellig wel! Om 17:00 gingen we richting de wijk Osu, dat was wel erg gezellig gister en we dachten dat je daar wel een leuk hotel kon krijgen. Ook waren we ondertussen gebeld dat de tickets klaar lagen. De ticket shop zou sluiten om 17:00 dus dan zou BieBie ze ophalen zaterdag, maar met heeeeeeeel veel toeval was de shop nog open om 18:30 en liepen we er langs omdat we verkeert gelopen waren, dus konden we ze meteen ophalen! Dus; dinsdag Chris Brown! Samen met Anne, Pauline en BieBie. Uiteindelijk hadden we een hotel gevonden waar ze nog 2 kamers hadden, wat een luxe was dat hotel. In Nederland zou je zulke hotel kamers te slecht vinden, maar hier is het echt luxe! Een douche, bad, tweepersoonsbed, wifi en gewoon een wc die doorspoelt! Ja genieten. Om 21:00 hadden we afgesproken om wat te eten en ook misschien even wat te drinken. We zijn toen beland bij een Argentijn! Op weg naar de Argentijn reed er een auto voorbij waaruit een stem riep: Hee dames! Huuuuuuh wat, een Nederlandse stem? We moesten toen even een Jappe denken (die uit het eerste verhaal, van het vliegtuig). Toen dachten we die kunnen we wel even smse of hij een leuk tentje weet in Accra waar je wat kan drinken, aangezien hij bekender is in Accra dan wij. Hij belde eigenlijk direct omdat hij niet verwacht had dat we nog wat van ons zouden laten horen. We zouden morgen avond ergens wat gaan eten met ze alle. Die Argentijn, heerlijk eten was dat, maar poe na 2 happen zit je echt vol (je maag is dat niet meer gewend), maar zeker dat het lekker was. Ik had mijn eten niet op en mocht het meenemen, daar heb ik op straat weer een jongen blij mee gemaakt! Daarna zijn we richting het hotel gegaan, omdat we pas om 22:30 zaten te eten en om 00:00 toch wel wat moe waren. Heerlijk geslapen hebben we in het hotel! Waarnaar we besloten om het hotel voor nog een nachtje te boeken! Je bent tenslotte maar 1 keer in Accra (dat was ons motto van het weekend; al gaan we natuurlijk nog veel vaker).

Dag 20

Zaterdag, op naar Xavi. In het boekje ervaar Ghana staat een locatie in Xavi waar je kan kanoën. Dat wilde we wel doen dit weekend. Om 06:30 zaten we aan het ontbijt in het hotel (lees: pannenkoeken, cornflakes en vers fruit), waarnaar we op zoek moesten naar een plaats waar een trotro richting Xavi zou gaan. Gelukkig wist onze taxi chauffeur waar dat was dus die bracht ons er zo heen. In de tro tro waren we ook echt weer een bezienswaardigheid. Je zet nog geen stap binnen in de trotro en je hoort iedereen al over je praten (obrunni, obrunni). De reis zou 3,5uur duren; halloooooooo zo lang? Terwijl in ons boekje stond dat Xavi 90 km vanaf Accra lag. En toen moesten we zomaar weer aan Jappe denken, want die heeft een privé chauffeur en misschien zou die chauffeur ons wel om 16:00 op kunnen komen halen uit Xavi, dat we alleen op de heenweg er 3,5uur over deden. Maar dat kon niet; maar wel kon Jappe zelf met zijn auto komen! Nou prima plan dachten we zo. We zijn toen uitgestapt in Tema en daar heeft Jappe ons opgehaald. Heerlijk in de hummer met z’n 5e, met airco (!!) op weg naar Xavi. Misschien iets teveel luxe op 1 dag? Het was een hele leuke reis; je ziet het ene moment grote huizen en het andere moment echte Afrikaanse hutjes. Puur genieten was het om daar om je heen te kijken. Na 1.5uur rijden (misschien zelfs wel 2uur) waren we dan eindelijk in Xavi. Gelukkig hadden we Sandra de tomtom (lees:borden lezer) en een hummer die over alle weggetjes lekker door kon rijden. Aangekomen bij de kano plaats was daar niemand te bekennen. Alleen maar kindjes die om de auto staan; want tussen de lemen hutjes staat opeens een hummer?? Hoho dat is wel heel vreemd. (Oke de hummer was geen echte hummer; maar daar leek het wel op..). Gelukkig toen we iemand belde, kwam die direct ons ophalen en bracht ons naar het water. We gingen met z’n 6^e in de auto, die Afrikaanse man had echt de dag van z’n leven, die zat toch te genieten in zo’n grote luxe auto! Heel mooi om te zien. Nou aangekomen bij de kano… daar gingen we hoor! De kano te water en binnen no time, stond er al een hele laag water in de kano. De bodem was lek; maar je bent geen echte Afrikaan als je niet kan improviseren, dus hup wat klei van de bodem van het riviertje (weet niet precies wat het was..) halen en daarmee de gaten in de bodem van de kano dicht maken. Dat kan hier allemaal wel en was ook wel heel leuk om te zien. We konden echter niet allemaal met z’n alle in de kano omdat dat niet heel safe was. Dus we moesten 3 om 2. Ik ging samen met Anne, Sandra en die man als eerste in de kano. Die man ging peddelen en Sandra moest het water (want al dat klei ging niet zo lang goed blijven zitten..) met een bakje uit de boot gooien de hele weg. We hebben helaas geen apen/slangen gezien, wel heel veel vogels en mooie bomen. Het was wel rustgevend maar zouden het niet zo snel aanraden aan mensen. Na dat we allemaal zo’n half uur op het water waren geweest, was dat het kano avontuur weer voor de dag. Het was een erg warme dag dus we hadden ook nog het grandioze idee om een zwembad op te zoeken; eerst maar eens terug naar de bewoonde wereld. Je komt onderweg heel veel politie controle punten tegen. Als ze een auto met blanken zien ben je al snel de Sjaak. Ze zetten je aan de kant van de weg en proberen je ergens op te pakken. Bij ons werd er gezegd dat de auto papieren niet klopte en dat als we 500 cedi betaalde, we wel door mochten rijden. Zo corrupt als het maar kan natuurlijk, uiteindelijk heeft Jappe dan 100 cedi betaald en mochten we doorrijden. Aangekomen in Tema zijn we naar een hotel/restaurant geweest aan het strand, met een zwembad! Je kan daar mooi zitten eten met uitzicht op zee en ondertussen een duik in het zwembad nemen. Je bent tenslotte maar 1 keer een weekend weg in Accra… Daar hebben we heerlijk gezwommen en uiteindelijk wat gegeten; echt genieten! Je beseft dan echt niet dat je in Ghana zit. Toen zijn we naar Jappe zijn huis gegaan om de auto thuis te brengen en vervolgens werden we door de chauffeur naar ons hotel gebracht. Hier hebben we weer heerlijk genoten van onze douche (ik heb het idee dat ik heel verwend klink..) en hebben ons klaar gemaakt voor een zaterdag avond stappen in Accra. We zijn naar de club fire flyes (volgens mij is het niet de juiste spelling..??) geweest met z’n 5^e! Een best chique club met eigenlijk alleen maar blanken mensen. Enorm gezellige plek en goede muziek. Ja dat was een leuk avondje genieten! Zelfs hebben we nog een Afrikaanse dans geleerd; de azonto!

Dag 21

Alweer zondag, jeeeeeee wat is het weekend snel voorbij gevlogen.. Na rustig opgestart te zijn en even met het thuisfront te hebben geskyped gingen we op weg naar een bakkerij om daar te ontbijten. We hadden deze bakkerij gezien op weg naar de club en het zag er wel lekker uit. Het was ook inderdaad lekker eten (lees: een gewone baguette met kip). We kwamen daar ook nog een Nederlandse meid tegen die 3 weken op ‘vakantie’ was in het zuiden. We hebben toen met z’n 5^e gezellig wat gekletst en om 15:00 zijn we dan toch maar richting de Accra mall gegaan om even weer wat lekkers te halen bij de shop rite. Vanaf de Accra mall moesten we naar de opstapplaats voor de trotro richting Kasoa. Op weg naar de opstapplaats; zat ik heerlijk tussen 2 ghanese mannen in gepropt (echt gepropt, want eigenlijk paste ik er al niet meer bij in de trotro. En ja als Ghanese man, met een blanke naast je; leg je gewoon even je hand op haar been en kom je wel steeds dichterbij. Het was echt krap in de trotro want ook hadden wij alle 4, 4 grote tassen bij ons die allemaal op schoot moesten. Omdat Pauline ook erg krap achterin zat, had ik haar tas ook bij me op schoot. De Ghanese mensen zijn wel heel behulpzaam dan en nemen ook gewoon een tas op schoot, ook al is het niet eens hun tas! Maar met deze trotro kwamen we niet bij de opstapplaats, want halverwege de rit, zei de trotro; ik ben er klaar mee! De remmen braken af en we moesten een heuveltje op om ervoor te zorgen dat we tot stilstand zouden komen (we kwamen pas na de heuvel tot stilstand, niet op de heuvel! Haha). Allemaal uit de trotro en er wordt dan voor iedereen een nieuwe trotro geregeld! Uiteindelijk zaten we dan toch in de trotro naar Kasoa en was het weekend echt voorbij.. Het weekend verliep anders dan we gedacht hadden maar een onwijs gezellig weekend was het zeker! Anne zou die avond nog bij mij eten, dat had ze met BieBie afgesproken. Toen we in het paleis aankwamen riep iedereen dat ze me gemist hadden, dat doet je goed als ze dat zeggen! Ook kwamen de kindjes ons knuffelen. Anne heeft bij ons gegeten en na het eten heeft BieBie haar weer naar huis gebracht. Ik moest na het eten water halen uit de put. Ik dacht dat doe ik eens een keer zelf, want normaal lopen die kinderen allemaal met een emmer op hun hoofd om mijn water ton te vullen. 1 kindje zou met me mee lopen om me de plek te wijzen (en omdat het donker was natuurlijk..) maar uiteindelijk liepen er 3 kinderen mee en tilde Iris nog haar eigen emmers water niet. Je zag echt een blanke aan komen lopen met daarachter 3 donkere mensen met een emmer water op haar hoofd. Iris met haar roedel.. Ja weer terug naar basic, maar daar kwamen we tenslotte weer voor.

Dit was weer het verhaal van deze week. Ik kreeg van mensen te horen dat mijn vorige verhaal een wat negatieve lading had, maar dat was zeker niet de bedoeling. Ik beschrijf gewoon mijn gevoel en maak dingen niet anders dan dat ze zijn en dat vermengt met een beetje zelfspot!

Volgens mij vergeet ik zoveel dingen om op te schrijven...

Deze week staan er weer leuke dingen op het programma; maandag stage lopen, dinsdag stage lopen en naar Chris Brown, woensdag is het Onafhankelijkheidsdag hier dus dat is een groot feest, we gaan dan naar een dorpje om daar een school te bezoeken. Donderdag en vrijdag voorlichting geven en van het weekend; kijken wat we kunnen doen! Misschien wel even een dagje strand of zwembad! Zoals jullie lezen, hebben we het nog steeds naar ons zin! Tuurlijk zijn er momenten dat je denkt; aaaaaaaa ik mis mijn bank, of eten, of familie! Maar daar moet je niet over nadenken; want dan krijg je het heel moeilijk. We zitten nu in Ghana dus moeten er uit halen wat erin zit & zeker blijven genieten van alles! En voor alsnog lukt dat heel goed.

Ervaring op en top!

Lieve, lieve mensen in Nederland! Wat is er weer veel gebeurd afgelopen week!! En wat een ervaring is het nu al en wat kom ik mezelf toch al tegen..

Dag 8

Alweer maandag; we zitten hier alweer een week, de tijd vliegt en we hebben al zoveel meegemaakt. Vandaag ging ik Anne gezelschap houden bij haar thuis en zouden we weer even wat door Kasoa lopen, eigenlijk om een supermarkt op te zoeken om even wat knap voedsel te halen, want wat verlang je daarnaar, zelfs na een week al!! Toen ik bij Anne was zag ik een erg ongelukkige Anne die totaal niet zo straalde als die eerste paar dagen. Amanda is toch niet zo leuk als dat we van te voren bedacht hadden en ze maakt het Anne wel erg moeilijk allemaal en dat was duidelijk te zien. Gelukkig kwam Ageyman direct langs om met Anne te praten en ook had ik voor mezelf besloten dat ik de gezelligheid van mijn Royal familie toch belangrijker vindt dan het primitieve waar ik in eerste instantie voor gekomen was (al is het natuurlijk nog steeds Afrika en is het evengoed nog primitief!). Ageyman was blij dat ik deze keuze gemaakt had, ze hadden me immers wel een heel leuk weekend bezorgt en die kleine kindjes maken het wel heel leuk! Dus; deze dramaqueen die in haar vorige verhaal het wel heel zwaar leek te hebben bij haar familie, blijft toch bij deze familie en heeft weer te vroeg haar mond open getrokken (daar moet ik toch eens mee stoppen en ik was er zo van overtuigd om dat hier af te leren..). Ook kregen we te horen dat morgen onze stage zou gaan starten, erg benieuwd dus! Samen met Anne gingen we opzoek naar een supermarkt, die we natuurlijk niet konden vinden omdat we niet wisten waar we moesten zoeken.. dan maar weer wat op de markt kopen en hopen dat je er niet ziek van wordt. Anne had samen met een jongen uit mijn gezin afgesproken om te gaan volleyballen vandaag, dus Anne ging mee naar mijn huis. We hebben toen met ze alle op het veldje gevolleybald met ongeveer 10mensen en daaromheen stond een hele grote groep kinderen, wel zo’n 30 te kijken wat daar toch allemaal gebeurden. Want Anne kon het toch wel heel goed! Later werd de groep nog groter toen er nog 3 neven van mijn familie mee kwamen doen, die in Kasoa wonen maar op bezoek komen bij hun moeder hier. Alleen die hadden geen oog voor de bal, maar voor andere dingen. Gelukkig geloven ze nog steeds het verhaal dat we verloofd zijn! Het was erg gezellig en heb genoten van de gezelligheid om het huis, dit is wel echte Afrikaanse gezelligheid! Het ’s avonds buiten zitten met ze alle en genieten van de rust en gewoon maar mooi zitten; daar leer je van genieten.

Dag 9

Sinds een paar dagen krijg ik ’s morgens een goedje wat wel gepureerd brood lijkt met melk maar wat ook wel iets weg heeft van cement; niet genieten in ieder geval! Om nou weer te zeggen dat ik het ontbijt niet lekker vindt gaat me iets te ver, dus spoel ik het elke ochtend door het toilet.. heel erg slecht, maar je moet wat! Vandaag onze eerste dag in het ziekenhuis. We hadden gehoord dat het werken daar niet veel voor zou stellen, dus waren benieuwd wat we aan zouden treffen. Om 10:00 moesten we daar zijn en zouden we meer te horen krijgen. Op ze Ghanees ging dat natuurlijk, want om 10:30 stonden we nog buiten te wachten. We kregen daarna een rondleiding door het gebouw en daarna werden we allemaal echt gewoon letterlijk gedumpt in verschillende kamers. Anne werd neergezet bij de scan en moest elke keer als de ‘scan man’ in zijn vingers knipte iets aangeven en ik werd neergezet in de pharmacie, zodat ik de bijsluiters van de verschillende medicijnen kon lezen en zo over de medicijnen kon leren? Hallooo?? Nou daar zat ik dus op mijn stoel elke bijsluiter zorgvuldig te bestuderen… wat voelde ik me onnozel die dag. Om 15:00 had ik het echt gehad in die pharmacie, de mensen die daar werkte waren ook niet de aardigste die je tegen kon komen en zelfs die vroegen om geld, waar gaat het heen met de wereld. We hadden na zo’n dag het grandioze idee om nog even af te koelen in het zwembad, we vonden dat we dat wel verdiend hadden na zo’n lange dag werken (lees: zitten en dom kijken). We zijn toen naar het zwembad geweest waar ik zondag met Biebie ook geweest was. Nu waren er 2 obrunny’s dus dubbel veel bekijks. In Ghana kunnen maar weinig mensen zwemmen, dus je ziet daar mensen in het zwembad met een reddingsvest aan, erg grappig om te zien want ze zwemmen voor hun leven maar er gebeurd niets en ze komen echt geen centimeter vooruit! Hierna weer naar huis en de chief geruststellen want die is altijd erg ongerust en wil hebben dat ik me aan en afmeld als ik kom of ga. ’s Avonds vallen hier de kinderen altijd op de binnenplaats in slaap en worden dan rond een uur of 22:00 naar hun kamer gebracht. Vanavond zat er een meisje bij me op schoot van een jaar of 3, ze wilde graag bij mij op schoot zitten; nou prima. Ze viel al snel in slaap; maar ze had geen luier om. Nou nu is alles natuurlijk al verklapt; ze plaste zo op schoot! Daar was ik weer mooi klaar mee.

Dag 10

Een rare nacht gehad, veel wakker geweest en enorme last van mijn buik. Als dit maar niet van die pizza komt (lees: dat die vissen zich omdraaien in mijn buik)?? Ik heb merendeel van de nacht op het toilet doorgebracht en fijn voelde ik me niet. Toch vond ik dat ik naar het ziekenhuis moest gaan aangezien het mijn tweede dag was en we vandaag wel iets zouden gaan doen wat te maken heeft met verpleegkunde. Dus ik had alle moed bij een verzameld en ging op weg naar het ziekenhuis. Vanaf mijn huis tot de grote weg waar ik een taxi of trotro moet nemen is ongeveer 3 minuten lopen. Ik hoorde vanaf een afstand al mensen schreeuwen, maar omdat mijn hoofd te zeer deed om erover na te denken besefte ik niet echt goed dat er midden op straat een man in elkaar werd geslagen. Iedereen stond erom heen maar niemand deed wat. Het leek ook wel meer of ze wilde dat hij ging luisteren en hem daarom sloegen, maar hij bleef staan waar hij stond terwijl het leek dat ze wilden dat hij zich zou gaan verplaatsten. Toen ik met een hele grote boog erom heen gelopen was en net deed of ik niets had gezien en bij de weg was aangekomen zag ik hen 3 minuten later (de taxi’s zitten om 07:15 zo vol, dat je echt genoeg tijd ervoor uit moet trekken om van A naar B te komen) met z’n 3^e aan komen lopen en er stond een taxi voor hem klaar. Ook daar gingen ze weer in gevecht met hem omdat ze wilden dat hij achterin in het midden ging zitten maar hij schoof door naar de rechterkant.. Het leek wel een beetje of hij niet goed was en dus naar een ‘mental health hospital’ gebracht moest worden. Na zo’n 10 minuten daar gestaan te hebben met een enorme pijn in mijn hoofd en buik, stopte er dan uiteindelijk toch een taxi die mij wel mee wilde nemen, wel moest er 1 iemand op mijn schoot komen zitten anders was er niet genoeg plaats. Ja dat kan hier allemaal in Ghana. Omdat het ’s morgens erg druk is in Kasoa, nemen veel taxi’s een andere route (gratis jeep safari dus!!), wat ervoor zorgt dat ik nog een enorm stuk moet lopen vanaf het moment dat de taxi zegt dat dit zijn eind bestemming is. Terwijl ik toch echt had gezegd waar ik uit moest stappen en hij zei dat dit goed ging komen.. dit kon ik op zo’n ochtend als vandaag dus echt niet hebben! Lopen door het stinkende Kasoa (je ruikt; vissenkoppen/uitlaatsgassen/urine/ontlasting/en al die vieze geurtjes), is niet goed voor je zwakke maag; maar ik moest toch echt dit stuk gaan lopen anders zou ik niet bij het ziekenhuis uitkomen. Aangekomen bij het ziekenhuis stond daar Anne op mij te wachten, die hoeft maar 10minuten te lopen en dan staat ze bij het ziekenhuis voor. We moesten vandaag weer beginnen bij de scan en pharmacie en zouden dan om 10:00 met Francisca (hoofd zuster) in gesprek gaan om te bespreken wat we gingen doen deze weken. Nog een dag in de pharmacie zitten; waar hebben we het over? Het enige voordeel was wel dat het daar 25 graden was, dus een aangename tempratuur en 15 graden kouder dan binnen. Om 09:00 had ik al meer de binnenkant van het toilet gezien dan de bijsluiters en besloot ik toch maar om naar huis te gaan; om daar wat te slapen en te hopen dat ik me de volgende dag weer beter zou voelen, want dan zouden we naar Accra om Inge-Borg en Maarten te zien en om wat leuks te doen. Dat betekende; weer door dat stinkende Kasoa op weg naar een taxi. En wat trof ik het; in de taxi zat natuurlijk weer een hele leuke Ghanees die alles van me wilde weten en die vooral mijn telefoonnummer wilde. Daar zat ik nou echt op te wachten op zo’n dag als vandaag (NOT)! Toen ik hem vertelde dat hij alleen maar geintresseerd is in blanken om het geld; begon ie ook nog te schreeuwen dat ik hem boos maakte. Ja hou even snel op. Wie maakt wie hier nou boos, doe even normaal zeg. Toen ik hem dat probeerde duidelijk te maken, op niet Iris haar vriendelijkste toon was het toch op een gegeven moment wel duidelijk dat ik niet op hem zat te wachten. Aangekomen thuis ben ik direct mijn bed ingekropen in de hoop dat ik me beter zou gaan voelen. Om 13:00 schrok ik wakker omdat ik begon te trillen; oneeeeeeeeeeee toch geen koorts he? Snel mijn uber handige thermometer van de action erbij gepakt en gekeken of ik koorts had; nou 40,3 graden… Het mag dan wel een dingetje van de action zijn maar ook al zit hij er wat naast, 40,3 blijft wat veel! Snel maar weer slapen dan; en wat droomde ik vreemd; zou dit dan ijlen zijn? Hier zat ik totaal niet op te wachten. De chieff wilde dat ik naar het ziekenhuis ging om mij te laten onderzoeken maar daar zat ik niet op te wachten; ik was ervan overtuigd dat het door die vieze gore pizza (ik eet echt serieus nooit meer pizza want bij het idee ga ik al kotsen) kwam, deze had ik zondag avond gegeten volgens mij(?) in combinatie met al dat andere vieze eten hier in Ghana. Snel even wat mango gegeten, want eten had ik ook al 2 dagen niet echt gedaan omdat het me al niet zo smaakte en dan maar weer snel me bed in. Wel had ik Anne nog even gesmst dat ik me lullig voelde dat ik het in de tweede week al af liet weten. Om 16:00 belde Anne me wakker dat ze nu pas klaar was in het ziekenhuis; ze had dus een erg leuke dag gehad, toch nog; die had ik dus weer gemist.. en met een leuke dokter; shit hé! Ze zou wel even langs komen om te kijken hoe het met me ging. Ik lag erbij alsof ik ieder moment dood kon gaan, nog steeds koorts en ingevallen ogen, maar beter worden zou ik in 1 dag want ik wilde morgen naar Accra! Nadat Anne me vol heeft gestopt met vanalles en nog wat om ervoor te zorgen dat ik niet uit zou drogen, mijn koorts zou zakken en mijn hoofdpijn minder zou worden, heeft ze me weer achter gelaten omdat ze toch echt voor het donker thuis moet zijn, het is hier echt te gevaarlijk voor een blanke om in het donker alleen over straat te gaan. Donkere mensen zie je namelijk niet in het donker; maar blanke wel! Snel maar weer slapen en morgen een nieuwe dag met nieuwe kansen. Hoop ik..

Dag 11

Vandaag alweer donderdag, de dag dat we met Maarten en Inge-Borg hadden afgesproken in Accra. Hun zijn woensdag avond aangekomen in Accra en gaan vrijdag met de bus naar het noorden van Ghana om daar 3 maanden stage te lopen. We hadden hun leren kennen op het introductieweekend. Ik voelde me vandaag wel iets beter en de koorts was wat gezakt dus naar Accra gingen we. Om 09:00 ging ik richting Anne om daar de trotro richting Accra te nemen, dat is een rit van ongeveer 1,5 uur. Ter herinnering: een trotro is een klein busje, waar je met ongeveer 15mensen in zit, waarvan de deuren vaak niet dicht kunnen, waar je lekker zweterig met ze alle tegen elkaar aanzit en waarbij je ook nog eens bij elk hobbeltje met je kop tegen het dak stoot. We hadden om 13:00 afgesproken op La Beach, dit is een strand in Accra. Dit was voor ons allemaal het beste te vinden en een prima plek vonden wij zo. We waren er veelste vroeg wat betekende dat we nog heerlijk even konden liggen in de zon, wat konden zwemmen en vooral; PATAT eten! Wat kan je daar toch een trek in hebben, ondanks dat je weet dat het er binnen no time weer uitkomt en je er buikkrampen van krijgt omdat je die al een paar dagen hebt, maar eten zal je het. En wat smaakte dat me goed zeg; wat een verlangst kan een mens daarnaar hebben en dat al na 1,5 week.. (shame..) Jammer dat binnen 10minuten alles er alweer uit kwam. We hebben die middag heerlijk gezeten/gekletst en gezwommen met ze alle, ook waren Hester en Stephanie mee enVictoria, zij is van de organisatie en neemt de studenten/vrijwilligers bij haar in huis als die aankomen in Accra en wachten tot ze naar het noorden gaan. Heerlijk om even gewoon Nederlands te praten en te roddelen over de Ghanese mensen. Omdat het te laat was om nog met de trotro terug te gaan naar huis en we anders in het donker moesten reizen; hadden we besloten om daar maar een hotel te nemen voor 1 nacht, ook wel lekker dachten we zo, al heb ik het in mijn ‘paleis’ echt niet zo slecht. We mochten bij Victoria wat eten en daar hebben we tot een uur of 20:00 nog lekker gezeten en gekletst met Inge-Borg, Maarten, Hester, Stephanie, Susanne en de Ghanese mensen en toen zijn we ons hotel op gaan zoeken. Het hotel was natuurlijk niet zoals een Nederlands hotel maar voor Ghana was het luxe. Het had een douche (lees: zoals wij die kennen, niet met een emmer water die je over je heen moet gooien), een airco (lees: waaier) en een kingsize bed! Hier konden wij wel lekker slapen voor 1 nacht.

Dag 12

Vandaag onze eerste dag voorlichting geven. Om 06:15 stond onze wekker, vroeg voor de Nederlandse begrippen maar erg laat voor de Ghanese begrippen. Op straat had Anne en brood gekocht, waarop een vrouw direct zei; waarom deel je niet met mij? Dat vinden ze hier heel normaal; dat je om dingen vraagt; nou wij vinden het nu al behoorlijk irritant worden! Om 07:15 in de trotro richting Kasoa; maar wat ging deze snel! Normaal stop je overal een behoorlijke tijd, maar deze had er behoorlijk de gang in en binnen 45 minuten waren wij weer in Kasoa. Daar hebben wij ons omgekleed en zijn richting het ziekenhuis gegaan want daar zou Ageyman op ons wachten. Goh wat voelde ik me ellendig vandaag, nog steeds kwam alles wat ik dronk eruit; eten deed ik al een paar dagen nauwelijks tot niet meer omdat ik daar enorme kramp van kreeg en het er direct weer uitkwam. Toch wilde ik mezelf niet laten kennen en me van mijn beste kant laten zien. Met lood in mijn benen ben ik naar het ziekenhuis gesjokt en het zweet droop van mijn gezicht; maar we waren er; thank god! Of toch niet.. We gingen met Ageyman op huisbezoek bij mensen die een slechte afvoer hebben en daardoor veel vies water in hun leefgebied hebben liggen wat ervoor zorgt dat er slechte hygiene is en het muskieten aantrekt.. dus malaria. Wij gaan hun dan voorlichting geven over hoe zoiets aan te pakken. Maar in die dorpen, de geur; niet normaal!! Vieze put/stront/pis luchten en dat als je een rare buik hebt; geen succes. Dan toch maar naar huis.. wat laat ik mezelf toch kennen en wat laat ik Anne weer in de steek.. wat een rot gevoel is dat; maar de pijn in mijn buik en hoofd en het energieloze gevoel is ook geen pretje. Thuis direct mijn bed ingekropen om wat proberen te slapen. Om 13:00 kwam Anne me maar weer opzoeken om te kijken hoe het met me ging. Het ging niet; mijn ogen stonden ingevallen en mijn tempratuur liep weer op en tot overmate van ramp werden de buikkrampen alleen maar erger en wist ik op zulke momenten niet waar ik het zoeken moest. Omdat iedereen aan me zag dat het me zeer deed en ik ondertussen al veel vocht was verloren; wilde ze me allemaal naar het ziekenhuis hebben. Nou oke; ik ga dan wel naar zo’n Ghanees ziekenhuis; maar zeker niet dat ik daar ga blijven voor een nacht of dat ze me gaan prikken ofzo, ik moet dat toch niet hebben in zo’n aggelebbis ziekenhuis. In het ziekenhuis werd ik snel geholpen omdat ik ten eerste een obrunny was en ten tweede omdat ik in het paleis van Ofankur woon. De dokter is ook nog eens het vriendje van Biebie dus snel ging het wel; maar dat mocht ook wel want ondertussen was ik alweer een aantal keer naar het toilet geweest en kwam er ondertussen ook bloed mee; goede informatie he? Jullie wilden verhalen, nou dan kun je ze krijgen! Haha. Al snel werd er gevraagd wat ik de afgelopen dagen had gegeten en of ik malaria tabletten slik. Dit was het enige wat ze vragen; ze onderzoeken je niet, ze willen voor de rest niets van je weten en dan mag je weer plaatsnemen in de wachtkamer (lees: rij met plastic stoelen in een gebouw zonder ramen en deuren..). Er moest bloed bij me af worden genomen zodat ze konden kijken of ik malaria heb, dit doormiddel van een vingerprik; nou dat mag dan nog wel, dacht ik bij mezelf. De stroom was inmiddels alweer uitgevallen dus ze konden voor de rest mijn bloed niet onderzoeken. Ze moesten wachten tot de stroom het weer deed en dan pas konden ze mijn bloed onderzoeken en konden ze me gaan behandelen. Omdat ik alweer een aantal keer naar de wc was gerend en ik daar ook enige tijd bleef zitten omdat ik niet kon bewegen van de pijn in mijn buik, vond de dokter dan toch maar dat ik alvast met een behandeling moest beginnen. Hallooo wat voor behandeling? Je weet niet eens wat ik heb?? Maar aangezien dokters wil in Afrika wet is en dit me toch wel heel zeer deed allemaal; nou prima dan! Met de belofte dat ik dan nog vanavond naar huis mocht, jaajaaaa… Ik werd naar de female ward gebracht en mocht daar op een bed gaan liggen tussen 4 kleine huilende kinderen. Omdat Biebie dit niet goed genoeg voor me vond wilde ze dat ik een bed bij de deur zou hebben zodat ik een beetje op de tocht zou liggen, omdat de waaiers het allemaal niet deden omdat er geen stroom was en het nog steeds 40graden hier is overdag. Nou en daar gingen we, ik moest aan het infuus. Het is geen infuus zoals wij die thuis in Nederland kennen, nee het is een vlindernaaltje wat ze in je hand prikken en dan gewoon laten zitten zolang als het infuus moet blijven lopen. Anne en ik hielden het maar allemaal goed in de gaten, want alles gaat zonder handschoenen en de hygiene is natuurlijk ook al heel anders; om ze toch nog even wat extra bang te maken, hebben we ze ook even laten weten dat wij verpleegkundige zijn en dat we goed opletten of ze het wel netjes doen.. nou dat hadden we nooit moeten zeggen want ze begon in mijn linkerhand en natuurlijk liep het infuus niet en zag je aan mijn hand (daar zat al een knikker zo’n dikke bult op) dat het subcutaan liep, maar die zuster bleef maar rommelen aan die naald en die hand werd maar dikker en dikker.. nou uiteindelijk leek ze toch te beseffen dat hij niet goed zat en er toch uit moest.. maar dat was nog niet alles want ze wilde gerust nog een keer in dezelfde hand, op dezelfde plek proberen om DEZELFDE infuusnaald er in te krijgen.. halloo dit gaat te ver, op ons beste Engels hebben we toen aangegeven dat als ze dit serieus gaat doen ik heel hard wegloop en zeker niet meer terug kom.. Met als resultaat dat er een andere zuster kwam prikken in mijn andere hand met een nieuwe infuusnaald; dit ging gelukkig wel goed. Al krijg je over je infuus gewoon een normale pleister geplakt die eerst op je infuuspaal heeft gezeten; je kan ook niet teveel van de zusters verwachten. Anne zat gelukkig nog steeds naast mijn bed en had ondertussen al wat water en eten voor me gekocht, niet dat ik dat binnen zou houden; maar het lag in ieder geval maar op mijn nachtkastje voor betere tijden. Ik kreeg 2 soorten antibiotica en een soort medicijn wat helpt tegen de krampen; ik vond het ondertussen allemaal best want ik wilde van die verschrikkelijke pijn af en ondertussen was alle energie ook wel uit mijn lichaam en zag ik eruit alsof ik elk moment mijn laatste adem uit zou blazen. 2 zakken NaCl later, werd dan mijn infuusnaald weer uit mijn hand gehaald; ja dacht ik; ik kan naar huis!! Nouuu mooi niet dus.. want nog steeds had ik die buikkrampen, een relatie met de wc pot en ook mijn hoofd deed nog erg zeer, reden genoeg voor de dokter om mij nog een nacht daar te willen houden. Ook omdat ze nog niet wisten wat er mis met me was, omdat nog steeds de stroom uit was. In Ghana moet je familie zorgen dat je gewassen wordt en te eten krijgt. De zusters zijn er alleen maar om de bevelen van de dokter uit te voeren en om je medicatie uit te drukken in je hand. De dokter van de latedienst was binnen gekomen en wilde dat ik wat zou gaan eten en anders zou hij hoogst waarschijnlijk nog 4 zakken NaCl naar binnen pompen..(dit was zo’n dokter met een Hawai shirt met allemaal bierglazen en coctail glazen erop; hoe serieus wil je het hebbben). Oke dan ga ik wel wat rijstepap eten, want de rest van het Ghanese voedsel daar had ik toch echt geen trek in allemaal.. Mijn familie kwam wat spullen brengen voor de nacht en ook wat eten. Het eten smaakte me al iets beter, al kwam het er nog steeds net zo snel uit. Uiteindelijk gingen de lichten ook weer aan en moest er opnieuw bloed geprikte worden om te kijken wat er mis met me was; en dan zeggen ze; je hebt MALARIA. Hallo hoe kan dat? Ik slaap netjes onder een muskietonet, gebruik elke dag genoeg DEET en ik ben nog maar 3 keer geprikt in de afgelopen 1,5 week. Je wordt toch wat achterdochtig want ze zeggen hier al snel dat je malaria hebt. Toen ik op de results vroeg; werd daar niet op gereageerd.. Naja het zal dan wel.. Om 19:00 ging Anne naar huis, na de hele dag naast me te hebben gezeten en koekjes te hebben uitgedeeld aan de kinderen op zaal; want ja die Nederlanders zitten aan de Fanta en cola en op het nachtkastje liggen pakjes crackers; dan kan je het niet maken om niet uit te delen want ze kijken het al uit je mond! En dan… dan val je in een gat. Je ligt in een ziekenhuis in Ghana, je voelt je totaal niet fit, alle energie is uit je lijf en je ligt daar ook nog eens alleen (naja afgezien van een vrouw die er ook niet helemaal lekker bij lag..) weer dat eenzame gevoel waarvan je hoopte het niet te vaak te voelen maar wat je nu toch al 2 keer hebt gevoeld in 1,5 week. Het lood zakt je dan wel wat in de schoenen. Dan maar even het thuisfront bellen wat ook heel ongerust was en wat zich al helemaal nutteloos voelde omdat ze niks voor me konden betekenen, dit was iets wat we toch echt zelf op moesten lossen… En dan weer; die tranen.. de dokter schrok ervan en die heeft een halfuur over mijn arm staan wrijven om te zeggen dat ik niet moest huilen, naja het ging meer; STOP! STOP! STOP! Maar zijn bedoeling was volgens mij wel goed want hij heeft de rest van de avond mij net iets meer aandacht gegeven. Nou het enige wat je dan kan doen; want je hebt voor de rest niet veel in zo’n ziekenhuis, is slapen en hopen dat je je morgen beter voelt. Maar slapen in een ziekenhuis is over het algemeen al niet zo’n succes, maar ook hier trof ik het niet. Ik had een nachtzuster, genaamd platvoetje (flop, flop, flop daar kwam ze weer..), een buurvrouw die de hele nacht lag te jammeren of te kotsen en een dokter die televisie ging kijken midden in de nacht..

Dag 13

Om 06:00 werd ik wakker gemaakt, ze wilde mijn bloeddruk weten en mijn tempratuur. Die bloeddruk dat doen ze maar wat op gevoel (was ook veelste laag; terwijl ik thuis altijd al heel hoog heb) en mijn tempratuur, dan stoppen ze gewoon een thermometer onder je arm en wachten tot hij piept. Ik had in mijn tas mijn action dingetje en met dat ding onder mijn arm scheelde het ruim 1 graden.. ik heb dan toch meer vertrouwen in mijn action dingetje dan in die thermometer onder mijn oksel.. maar goed het zal allemaal wel. Daarna heb ik nog even kunnen slapen tot ze om 08:00 mijn pillen ontbijt kwamen brengen.. goedemorgen even 10 pillen die ik naar binnen moest werken.. antibiotica, iets voor mijn krampen, pijnstillers en medicijnen voor de malaria. Lekker zo, je bent al zo energieloos en door deze pillen allemaal is echt het enige wat je wilt slapen! Mijn familie kwam weer ontbijt brengen en de verwachting was dat ik eind van de middag naar huis mocht. Ondertussen was de pijn al wat minder geworden en was mijn relatie met de wc pot al wat minder hecht.. thank GOD! Oja, dat was ook nog zoiets.. om 07:00 kwamen ze bidden voor mijn buurvrouw.. er stonden 10 mensen om haar bed wat te schreeuwen en veel kabaal te maken.. Ik vind ieder zijn geloof prima hoor; maar hallo, gaat het niet?? Het is veelste vroeg, je bent in het ziekenhuis (dus denk om je volume..) en was 1 iemand niet genoeg om om genezing te vragen? Naja ook dat was weer een ervaring. Om 13:00 kwam de dokter langs om te vertellen dat ik wel eerder naar huis mocht en dat ik maar mijn familie moest bellen om mij op te komen halen. Gelukkig had ik al contact gehad met Anne en Pauline en wist ik dat hun elk moment bij mij zouden zijn in het ziekenhuis om me daar op te komen zoeken. Om 14:00 mocht ik weg, kreeg ik mijn ‘drugs’ voor de komende week mee en kreeg ik het advies om dinsdag terug te komen en om vooral geen spicy eten te eten de komende dagen &vooral geen FooFoo en vis meer te eten; daar kon ik me allemaal prima in vinden. Op naar het paleis! Iedereen was daar weer blij om me te zien en wilde allemaal vanalles voor me doen om het aangenamer te maken. De rest van de middag heb ik gezellig gekletst met Anne en Pauline en hebben we het vooral rustig aan gedaan. Anne zou bij mij slapen omdat Amanda een weekendje weg was en ze anders alleen zou zitten. ’s Avonds zijn we samen met BieBie een stukje gaan wandelen, want frisse lucht was goed volgens haar boyfriend de dokter. We hebben erg gelachen met z’n 3^e! Op de terugweg van de wandeling kwamen we langs een funural, er was iemand uit Ofankur overleden. Nou dat was me toch ook weer een belevenis.. ze stonden daar allemaal te dansen; op muziek die je in Nederland alleen in clubs hoort. Ze hadden zelfs een DJ!! Is dit een begrafenis?? Dat kan toch echt niet; we hebben daar echt een half uur met open bek staan kijken; ze maken er hier gewoon een feestje van? Hier wordt een begrafenis namelijk 3 dagen gehouden; vrijdag mag je degene zien die is overleden; zaterdag moet je feesten met z’n alle en zondag is de laatste eer. Er stonden daar echt werkelijkwaar zo’n 100 mensen te zwingen op z’n Afrikaans en een DJ die af en toe vroeg of iedereen het wel naar zijn zin had? We hebben geprobeerd om er een filmpje van te maken maar het was veelste donker en foto’s maken lukte ook niet heel goed; maar wat een ervaring was dat ook weer! Op de terugweg naar huis zagen we een geit aan een touw liggen bij het huis van de mevrouw die was overleden; dat is zegmaar een offer.. erg zielig! Ik wilde er een foto van maken; maar dat mocht niet; helaas! De rest van de avond hebben we rustig wat gezeten en genoten van de muziek; wie heeft het nou een feest in z’n achtertuin met best leuke muziek en dat op zaterdag avond.. Mooi zitten en genieten; je went eraan om stil te zitten en niet veel uit te voeren op een dag.

Dag 14

Vandaag mochten we lekker uitslapen, nou ja, uitslapen; in bed liggen tot 09:00! Want om 06:00 hoor je buiten al mensen leven (lees: mensen die schoonmaken/wassen, kinderen die huilen/ mensen die schreeuwen / etc etc). We zouden eigenlijk vandaag naar het strand gaan, maar omdat ik net terug was uit het ziekenhuis was dat niet zo’n goed idee; maar misschien even naar het zwembad zou wel kunnen toch? Eerst maar even naar de supermarkt; want wat hadden wij trek in iets normaals. Gelukkig was mijn trek weer wat terug en was Anne ook wel eens klaar met al 4 dagen witte rijst, wat ze te eten kreeg. Wat waren wij blij om een supermarkt binnen te lopen!! Normaal eten; ze hebben dus wel normaal eten in Ghana?? Waarom eten ze dat niet? We hebben geshopt voor ons leven en genoten van alles wat we daar tegen kwamen, wat het koste maakte ons allemaal niet uit maar kopen zouden we het! Wat kan een mens zijn met simpele dingen zoals; komkommer, tomaat, paprika, sla, melk, stokbrood, brie, pesto, appelsap, biscuitjes, chocolade, snoepjes, CHIPS etc. We konden niet wachten op thuis te zijn om dit allemaal op te eten; heerlijk!! Je kan je niet voorstellen wat een verlangst je daarnaar hebt. En het is echt geen ondankbaarheid naar hetgeen wat we hier krijgen, maar het is gewoon even wat vertrouwd voedsel, even wat eigen dingen. Ik had afgesproken om rond 12:00 Ghanese tijd even met Opa in Nederland te skypen. Aangezien in bij mijn paleis in Ofankur erg slecht internet bereik hebt, doe ik zulke dingen bij Anne thuis. En wat was dat heerlijk; even het thuisfront zien na zo’n rot week, maar wel onder het genot van een heerlijk stokbroodje brie met een glas melk! Ja heerlijk om even het thuisfront te zien en ook dat ze zien dat ik er al weer wat beter uitzie (al zakt mijn broek wel behoorlijk van mijn kont en merk je wel dat je afgevallen bent in deze 2 weken en is dat ook wel te zien aan botjes die opeens uit beginnen te steken). Daarna zijn we weer naar het paleis gegaan want daar zou BieBie op ons wachten om toch even naar het zwembad te gaan om een koude duik te nemen. Heerlijk was dat; even een duik nemen in een koud (naja..) zwembad! We hadden het met z’n 3^e erg gezellig en hebben wederom erg gelachen.

Nu zit ik hier in de store, met Riches (zusje van 5 jaar) naast me die probeert om Nederlands te lezen en die de hele tijd mijn aandacht vraagt.. dus mochten er wat spelfouten inzitten.. ik werd afgeleid! Morgen begint onze 3^de week alweer en wat is er al veel gebeurd in deze 2 weken! Je probeert om dagelijks bij te houden wat er allemaal gebeurd maar op een gegeven moment gebeuren er zoveel dingen en beleef je zoveel, dat je gewoon zelfs ook dingen vergeet! Ook lijken dingen wel wat normaal voor je te worden; mensen op straat die elkaar aanvallen met stokken, geiten en kippen die om je heen lopen, Ghanese mannen die je ten huwelijk vragen, het verkeer; waar je elke keer wel een bijna dood ervaring hebt en zo zijn er nog zoveel dingen. Het is moeilijk om in woorden uit te leggen hoe het hier is, het is echt iets wat je met eigen ogen moet zien anders is het niet voor te stellen. Net zo goed als het eten; nu zullen er vast mensen zijn die denken van ja; DAT WIST JE, DAT HET ETEN NIET TE VRETEN IS, en toch ga je naar Ghana! Maar hoe je kan verlangen naar normaal eten; dat kan je je echt niet voorstellen! Deze week staan er 3 dagen stage in het ziekenhuis op het programma, een bezoek aan de dokter, een bezoek aan Accra om kaarten te bestellen voor Chris Brown (die komt naar Ghana in Maart?? En daar wil BieBie graag met Anne en mij heen), 2 dagen voorlichting geven op een school en bij mensen thuis en in het weekend met Pauline, Sandra en Anne naar Accra om gezellig weekend te houden! Nu alleen nog maar UP’s!

De eerste week is alweer voorbij!

Lieve mensen in dat koude Nederland!

Nou wat kan er in een paar dagen een hoop gebeuren. Ik zit hier nu buiten onder de boom met mijn laptop, met de kerk (lees: zingende mensen) op de achtergrond te wachten tot mijn internet het hier gaat doen. Dus dan eerst maar het verhaal typen in word.

Dag 4

Vandaag dan de grote dag, op naar het gastgezin of in mijn situatie, op naar de Royal family. Aan de ene kant kijk ik ernaar uit om bij mijn gezin te komen, maar aan de andere kant ben ik ook erg benieuwd hoe Royal ze nou daadwerkelijk zijn. Ik kom hier immers voor het primitieve Afrikaanse leven wat mij beloofd is.

Na bij Robert te hebben ontbeten (het was toch niet heel duidelijk dat we niet van ei hielden, we kregen nu namelijk de restjes van de afgelopen 2 dagen in 1prutje; ei, ui, mais en champignons, rare smaak maar eten moest je het toch) zijn we terug gegaan naar de lodge. Daar hebben we samen met Seth nog even gezeten en we hebben genoten van onze laatste uurtje ‘vakantie’, want jeetje wat hadden we een vakantiegevoel die dagen in de lodge. Maar ook werd ons op dat moment weer even goed duidelijk dat we wel in Ghana gaan. We hoorde namelijk een jongetje huilen en het gehuil werd steeds heftiger. Toen we door het hek keken zagen we dat hij door 2 mannen geslagen werd met een soort van takken zweep, en niet 1 keer, nee wel 100 keer, hoe vaak hij ook sorry zei. Erg begrotelijk om te zien, zoiets zou je in Nederland niet moeten doen want dan ben je je kind kwijt. Maar hier in Ghana weet je dat zulke dingen gebeuren, dus het enige wat we konden doen is de andere kant op kijken en heel hard praten zodat we het gehuil niet zouden horen. Toch geeft het je een naar gevoel.

Na anderhalf uur te hebben gewacht op Ageyman die ons naar de gastgezinnen zou brengen, kwam hij daar uiteindelijk aan met weer een té kleine taxi. Daar gingen we weer, met 6 stuks bagage in een kleine auto, hup tassen maar weer op schoot en gaan! We dachten dat we allebei in het dorpje Ofankur zouden komen, maar als snel gingen we in Kasoa een wijk in en stopte we voor het huis. We zagen Amanda; dit zou het gastgezin worden voor Anne de komende 17weken. Anne werd knuffelend onthaald door Amanda, zou ik ook zo liefdevol onthaald worden? Nadat ik kort had gekeken waar Anne zou gaan slapen, douche en eten ging mijn taxi weer verder. Er was gezegd dat we niet ver uit elkaar zouden komen te wonen dus ik dacht mijn taxi stopt hier ook wel ergens; nou mooi niet dus. Ik heb nog een kwartier in die taxi gezeten en getwijfeld of ik dan toch niet ontvoerd zou worden? Maar op een gegeven moment gingen we dan toch ergens linksaf en reden we op een huis af, maar wat staat daar voor de deur? Een BMW!!!!!!! Hoe kan dit nou, in Afrika en er staat me een BMW voor de deur waar je u tegen zegt. Mijn bek viel letterlijk open.. maar dat zat erin; een Royal family. Uit de taxi zaten daar 4 keurige dames op mij te wachten, allemaal in echte Afrikaanse kleding en ze leken me erg netjes. Ik nam plaats op een stoel en al snel werd er een baby van 4 maanden in mijn arm gelegd, erg lief totdat hij mij aankeek en heel hard begon te huilen.. ja ik blijf toch een o brunny! Na een halfuur kwam Ageyman mijn kant oplopen en zei dat we naar mijn kamer gingen, hij had met het vrouwelijke hoofd van de familie overlegd. Je merkte aan deze mevrouw dat ze niet erg blij was met me komst, de eerste indruk was niet erg hoopgevend. Toen ik de kamer binnen kom, schrok ik.. Is dit Afrikaans? Een grote woonkamer met 10 banken, daar moest ik doorheen lopen om bij mijn kamer te komen. Mijn kamer ziet eruit als een hotelkamer. Ik heb 3 grote kasten, een tweepersoonsbed met erg chique lakens, een wc en een douchekuip met schuifdeuren, hallo Afrika?! Dit was niet wat ik verwacht had en wat mij toegezegd was.. erg schrikken maar dat laat je in zo’n situatie natuurlijk niet merken. Nadat ik weer buiten was gaan zitten bij de dames barste er toch iets in me, erg comfortabel voelde ik me er niet en ik voelde me ook niet erg welkom. Dit gezin was uitgekozen zodat ik dicht bij Anne zou zitten, maar een echt Afrikaans gezin was het niet en daar kwam ik al snel achter. Later die middag belde Ageyman mij om te zeggen dat ik bij Anne en Amanda mocht eten, ik dacht dat hij dit met het vrouwelijke hoofd overlegd had aangezien zij een half uur hadden staan praten, dus ik had toegezegd om daar te komen eten. Toen ik dit tegen die vrouw vertelde werd ze erg boos, hoe ik ja kon zeggen op zo’n vraag; ik ben nu bij hun en heb met hun mee te eten. Goed punt dacht ik bij mezelf maar ik was echt in de veronderstelling dat ze dit overlegd hadden in dat halfuur. Miscommunicatie op en top en Iris die de wind van voren kreeg, geen goede tweede indruk (de eerste indruk hadden we echter al gehad..) Daar zit je dan, in de middle of no where.. een familie die niet erg welkom lijken te zijn met je komst en een hele verkeerde start. Ik ben toen even gaan wandelen onder het mom van ‘ik wil even de buurt verkennen’. Toen ik aan het wandelen was belde Ageyman nogmaals op om te vragen hoe het nu met mij ging, toen ik aangaf dat ik het idee had dat ik niet welkom was en hij beaamde dit min of meer, barste er iets waardoor ik mijn tranen niet meer kon bedwingen (ja Iris is een jankerd..). Ageyman schrok hiervan en gaf aan direct te komen en gooide de telefoon erop; ja maar ho eens even, dat is niet de bedoeling!! Ja te laat, hij was al onderweg.. Ik Ghana houden ze niet van huilende mensen dus hij schrok hier erg van. Joh wat voelde ik mij eenzaam op dat moment.. daar zit je dan in Ghana, met niemand bij je in de buurt die je even een schouder kan bieden.. Het 1^ste dieptepunt van deze reis. Toen ik mijn tranen weer had gedroogd en weer vertoonbaar was ben ik weer bij de mensen gaan zitten. Op dat moment kwam Ageyman aan op de motor en ik heb mijn verhaal gedaan. Hij zag aan me dat de situatie mij erg ongelukkig maakte en gaf aan een nieuw gezin te regelen. Toen hij buiten tegen de groep vrouwen zij wat wij hadden besproken, wilde zij daar niks van weten. Ik moest blijven en ze zouden goed voor me zorgen.. Ook betrokken ze de chieff erbij die net wakker was van zijn middagdutje. De chieff wilde dat ik zou blijven, hij zou goed voor me zorgen. En in Ghana is chieff zijn wil wet. Hoe moet je hier mee omgaan? Het is heel moeilijk.. Je gevoel zegt dat je hier weg wilt maar je weet dat het eigenlijk niet kan.. De rest van de middag heb ik mezelf proberen te vermaken door wat door de buurt te lopen en bij verschillende delen van de familie te gaan zitten. Het is een hele grote familie, ongeveer 100 mensen! De chieff, had 4 vrouwen en daar zijn allemaal zo’n 6 kinderen uitgekomen en daaruit nog eens 6 etc etc. De chieff merkte aan me dat ik me niet prettig voelde en jahoor.. daar ging huilebalk Iris weer, bij de chieff stond ik te huilen.. Gelukkig was hij heel lief en zei lieve woorden, zelfs bij hem rolde er een traan over zijn wang toen hij mij verdrietig zag.

’s Avonds heb ik mijn beste beentje voorgezet met in mijn achterhoofd dat ik morgen naar een ander gezin zou gaan. Ik heb gevoetbald met kinderen uit mijn familie en later hebben we ook nog wat turnen gedaan, goh wat waren ze verbaasd dat ik dat kon en ze probeerde het allemaal na te doen. Een erg gezellig avond werd het toch nog..

Dag 5

Vandaag zou de dag worden dat ik naar een ander gezin zou gaan. Om 06:00 werd ik gebeld door Agyeman ( ja 06:00 is een normale tijd om al aan het ontbijt te zitten), hij vroeg hoe mijn nacht was en of ik nog steeds naar een ander gezin wilde. Ik gaf aan dit graag te willen omdat ik me echt niet welkom voelde bij de familie en ik al snel het idee kreeg dat het alleen om het geld ging.Het deed me goed om te horen dat hij een andere familie zou gaan zoeken voor me. Om 07:00 werd mijn ontbijt op mijn kamer gebracht, een soort zoute brinta met thee en chocolademelk. Nou dacht ik brina, lekker! Nou ik heb het geweten, ik nam 1 hap en het was zo zout.. bah. Nee dit is niet mijn favoriete ontbijt. Ik ben toen heel stiekem met mijn brinta naar de kokkinnen gelopen en heb gezegd dat ik klaar was met eten (al had ik maar 1hap gehad, ik hoefde het echt niet).. Later gaf de kokkin zelf ook aan dat het te zout was en dat ze het niet geproefd had voordat ze het aan mij gaf, het was speciaal voor mij gemaakt.

Die dag ging ik samen met Anne naar ‘the office’ om dingen te regelen voor onze stage die moet beginnen volgende week. Dit werd met eerste keer alleen (zonder Anne of wie dan ook..) in de trotro richting Kasoa. In de tro tro kwam ik gelukkig ook een tante tegen van de familie die daar naar de markt ging, dat scheelde tenminste alweer, want dat zou betekenen dat ik niet alleen de weg naar de stad moest weten te vinden. Aangekomen in Kasoa ben ik bij Anne langs geweest en heb gekeken hoe zij woont; heel anders dan ik!! Maar wel super leuk.

In ‘the office’ het werd duidelijk dat ik niet zomaar kan verhuizen naar een ander gezin en dit allemaal om de chieff. Deze chieff blijkt de koning te zijn van Ofankur.. Als ik zou verhuizen zou dat slecht zijn voor de reputatie van de familie en daardoor zijn de community uit elkaar vallen.. Dit is iets wat Robert niet wil hebben dus moeten we het nog een paar dagen aanzien.. Ik snapte zijn punt maar mijn gevoel zegt me dat ik niet meer bij deze mensen wil zijn. Ik verwachte iets primitiefs en kreeg een kamer nog groter dan mijn kamer in Nederland, ook had ik me zo verheugd op het buiten douche.. Later die middag kwam Robert langs bij de familie om het een en ander te bespreken. Het plan is nu; nog een paar dagen aanzien en de families de tijd te geven om na te denken en om dingen te regelen. Hier baal ik erg van omdat de dag ervoor toegezegd was dat ik zou verhuizen? Ik heb te dealen met deze uitkomst, ik snap waarom ze het zo moeten doen maar hoop dat ze me nog wel gaan overplaatste, hoe lief de familie nu ook voor mij is.

Vanmiddag heb ik foofoo gemaakt.. jeetje wat een gedoe is dat. Eerst maakte ik de soep, hier gingen onder andere in; koeieningewanden, tomaten, ui, peper en vis (ja echt alle stukken van een vis, inclusief zijn kop). En daarna moesten wij de rijst en gebakken banaan klaarmaken. Ik mocht zelfs nog helpen foofoo stampen. Ze waren erg blij met mijn hulp en hebben dit wel 100keer gezegd tegen mij, ze hebben zelfs een kookschort voor me gekocht! Zijn ze echt zo aardig? Of willen ze gewoon dat ik blijf? Uitgaan van het beste; ze zijn echt zo aardig.

Vanavond heb ik wederom met mijn broertjes en zusjes van het gastgezin gespeeld. Ik heb ze een bellenblaas gegeven en wat ballonnen en ze waren de hele middag + avond zoet. Tijdens het eten koken kwamen de kinderen steeds bij me kijken en al snel werd het een fotoshoot en hebben ze zichzelf even mooi vastgelegd op mijn camera, altijd leuk!

Nou en daar was het dan.. het moment van de waarheid.. ik moest mijn eigen foofoo met vissenkoppen gaan eten. Samen met de grandmother en een andere vrouw van de chieff zat ik aan een tafel. Ze gingen me leren hoe ik het moest eten.. wat voelde ik me een kneus! Je moet namelijk dat met je handen eten en dan een kuiltje in het deeg maken om daar je soep in te doen.. Wat een ellende was dat, het lukte me niet en bij elke hap proefde ik die vissenkop. Maar we blijven lachen en doen net of we het lekker vinden, maar bah ik heb die vis nog de gehele avond geproefd! Gelukkig heb ik er wel voor gezorgd dat ze om me konden lachen en maakte ze met alle liefde een filmpje, met daarin mij in de hoofdrol die foofoo eet en net doet of ze het lekker vindt. S’avonds heb ik weer bij de store gezeten en heb ik samen met de kinderen gespeeld. Ook viel die avond voor het eerst de stroom uit.. en die valt dan niet een uurtje uit, nee die is dan uit voor de gehele avond en nacht! Wat betekent.. douche met een zaklamp, geen airco (dus het is misschien toch niet zo’n luxe kamer..) en het is vooral heel erg dat mensen mij buiten wel zien lopen, maar ik hun niet; verschil moet er zijn tussen een Ghanees en een obrunny!

Dag 6

Het is alweer zaterdag, wat vliegt de tijd, ondanks dat je niet heel veel doet. Vandaag stond op het programma om naar de markt te gaan en een Afrikaanse jurk te kopen, want morgen moet ik naar de kerk.. Dit keer hadden ze geen zout door mijn brinta, oja ik ben er nu achter dat het eigenlijk havermout pap is, gedaan en het smaakte niet verkeerd! Ik ging na het ontbijt samen met een tante van de familie naar de markt, nee we gingen niet met de taxi of trotro, nee gewoon met de BMW! We hebben daar een stuk stof gekocht en deze door iemand van de familie laten omtoveren tot jurk! Erg mooi, maar ook zo warm. Het is hier namelijk nog steeds 40 graden overdag. ‘smiddags heb ik bij de store gezeten, ze hebben een eigen drogisterij en daar zijn ze van 08:00 tot 21:00! Er zijn altijd mensen dus gezellig is het wel. Soms ga ik even een stukje wandelen en dan hoor je van verre al obrunny! Ik kan er toch nog niet aan wennen dat er zoveel mensen me roepen en zwaaien. Zelfs buigt er regelmatig iemand voor me als ik langsloop of als hun langs de store lopen waar ik zit. Dat wordt thuis weer afkicken dat er dan niemand meer naar me zwaait! Die middag had de chief ervoor gezorgd dat ik een echte Nederlandse maaltijd zou krijgen omdat hij vond dat ik niet goed at, ze hadden dus voor mij gemaakt; patat + groeten en een stuk kip! Het smaakte me geweldig; ooooo die patat, wat was ik daar aan toe na een week slecht eten! Aan het eind van de middag zijn we nog even naar Kasoa geweest om bij familie langs te gaan, dit is een bezoekje van 5minuten, maar je hebt ze dan toch weer even gezien. Ik deed dit samen met ‘mijn zus’, zij is 22jaar en echt een modepoppetje. Erg leuk om te zien en om met haar dingen te ondernemen. Zo heeft ze ook mijn nagels al gelakt, heeft ze een poging gedaan om mijn haar te stijlen (wat natuurlijk niet lukte met de Ghanese stijltang) en is ze ook nog van plan om dreadlocks in mijn haar te zetten volgende week. Ik kan erg met haar lachen. Ik vind het onwijs leuk hoe je mensen in zo’n korte tijd al zo goed leert kennen en zij jouw ook. Zo kwam er s avonds een groep kinderen op de store afgerend en begonnen handstanden te maken en radslagen! Dat waren de kinderen met wie ik 2 dagen terug geturnd had en ze wilde dat nu weer doen. Dat zijn de mooie dingen en dan waardeer je wel weer even dat er toch wel daadwerkelijk een verschil is tussen Ghana en Nederland. Hetzelfde als dat je langs loopt en ze automatisch al een voetbal jouw kant op schieten, omdat ze hebben gezien dat je hebt gevoetbald. Er is altijd gezelligheid rondom de store en vooral met kinderen. Zo wilde de kleinste kinderen eerst niks van me weten en nu vechten ze om wie er bij mij op schoot mag zitten. Misschien is deze familie dan toch zo slecht nog niet? Ook vanavond viel de stoom weer uit, eigenlijk altijd rond een uur of 21:00, op het moment dat ik een douche wil nemen. Toen ik dan eindelijk al mijn moed verzamelt had om in het donker te moeten douche, zag ik in de douche een spin lopen! Het was geen grote maar wel een hele snelle! Dit beeld bleef toch maar in mijn hoofd, dat er een beest in mijn kamer zit en ik hem niet kan zien.. en daarbij kwam het grootste probleem; ik had mijn klamboe nog niet opgehangen omdat er geen plek is om mijn haakje op te hangen en ik dus mijn klamboe niet op kan hangen. Nou dacht ik; dat komt morgen wel weer. Maar ook daar heb ik van geleerd; want ik lag nog geen 5minuten in bed en ik voelde wat kriebelen op mijn voet.. JA HOOR die spin!! (of misschien een andere, maar dat zou betekenen dat er meerdere in mijn kamer zitten dus daar denk ik maar niet over na) Dus daar begon het avontuur, ik ging nu dan toch mijn klamboe ophangen. Omdat het stenen muren zijn en het platfond te netjes is om er een haakje in te schroeven moest ik iets creatiefs bedenken om mijn klamboe aan op te hangen. Uiteindelijk heeft handige Harry Iris toch wat bedacht; een touwtje van gordijnrails naar gordijnrails, daar een paperclip aan hangen en die aan mijn klamboe vast zetten. En jahoor het werkt.. nouja misschien niet helemaal optimaal, want de klamboe hangt te dicht op het bed waardoor je een beetje een claustrofobisch gevoel krijgt als je eronder ligt, maar het werkt! Met wat kussenconstructies en tassen blijft de klamboe een beetje wijd openstaan waardoor ik net genoeg ruimte heb om te liggen. Ja ik was weer trots op mezelf dat ik dat in mijn eentje, zonder licht en met een spin die me volgt, heb gefixt! Ik word nog wel eens handig.. Die nacht droomde ik alleen wel over heel veel spinnen in mijn kamer..

Dag 7

Vandaag zou de dag zijn dat ik voor het eerst een Afrikaanse kerkdienst mee zou maken. Om 06:30 werd ik gewekt door de kinderen die bij mijn deur stonden te kijken of ik al wakker was. In het weekend slapen hier altijd meer mensen omdat iedereen van de familie dan naar deze plek komt en ook vrienden van de familie brengen hun kinderen hier; genoeg ruimte namelijk! Al liggen ze dan wel allemaal te slapen op de banken in de woonkamer, want in hun kamer vinden ze het te warm, wat ik me heel goed voor kan stellen!! Vandaag stond op het programma om naar de kerk te gaan en om daarna naar het zwembad te gaan! Er was speciaal voor mij een Afrikaanse jurk gemaakt zodat ik die aankon naar de kerk. De kerk was in een klein gebouw, wat helemaal niet op een kerk leek, en wat van ellende uit elkaar viel. Daar stonden een paar plastic stoelen en daar mocht je plaatsnemen! Er waren een heleboel kinderen mee; gelukkig want halverwege viel er 1tje op mijn schoot in slaap en hoefde ik dus niet meer te dansen. Ik heb 3,5uur in die kerk gezeten en allemaal maar gekeken naar mensen die helemaal gek worden en op de muziek staan te dansen alsof ze in de grootste discotheek van Nederland staan! Alles gaat vol overgave en het is eigenlijk alleen maar; halleluja! Omygod, wat duurde dat allemaal lang! Maar een ervaring was het wel, halverwege gingen ze over op het Engels, zodat ik het zou verstaan, leuk voor een keer; maar alsjeblieft ik hoef toch niet wekelijks mee naar die kerk? Vanaf de kerk gingen we weer in de auto naar huis en je zit dan niet met ze 5^e in een auto.. nee je zit met ze 10^e! Er zaten 5 kinderen op de achterbank + ik met een baby op schoot en voorin de auto zaten nog eens 3 mensen; het moet toch niet gekker worden! De weg is namelijk ook zo slecht dat je alle hobbels en gaten moet ontwijken anders vlieg je echt over de kop met die auto. Bij terugkomst stond er uiteraard weer eten voor me klaar, ik word echt volgepropt met allemaal eten en 90% daarvan is niet te eten.. maar je moet toch wat! Nou en nu zou het dan eindelijk gebeuren, na al de warmte van de afgelopen dagen naar een zwembad, wat had ik daar een zin in zeg! Ik ging samen met me ‘zus’ en we gingen met de taxi. Ik zat in het midden achterin de taxi, naast mij zat me ‘zus’ en een vreemde man. Die vreemde man vroeg natuurlijk uiteraard of ik met hem wilde trouwen en hij kwam ook steeds dichter tegen me aan zitten; je raakt eraan gewend! Halverwege de taxi rit stopte we om een man mee te nemen, alleen de taxichauffeur weigerde hem en dat schoot bij hem in het verkeerde keelgat, hij begon te rammen op de auto en pakte al snel een baksteen van de grond en wilde die naar de chauffeur gooien; alle ramen van de auto staan altijd open! Die man ging helemaal door het lint en al snel ging die andere passagier uit de auto om te proberen die man te kalmeren; wat natuurlijk niet lukte. De taxi chauffeur had ondertussen uit zijn deur een soort van lodenpijp gepakt en stond zichzelf daarmee te verdedigen; best wel eng om te zien. Gelukkig vond me ‘zus’ dat ook en zijn we uit de taxi gestapt om er maar voor te zorgen dat we weg konden rennen als het uit de hand zou lopen. Gelukkig kalmeerde de boel wat en konden we weer verder; joh wat was dat schrikken! Haha. Aangekomen bij het zwembad was ik heel blij dat ik eindelijk wat kleren uit mocht doen (goh wat is het warm met 40graden en je moet een broek tot aan je knieën aan en het liefst een shirt met mouwen). Het was leuk om te zien dat ik de enige witte in het zwembad was, ik was echt een bezienswaardigheid; ik moet echt weer afkicken van al die aandacht thuis! We hebben 4uur lang heerlijk bij het zwembad gelegen en af en toe eens een duik genomen! ’s Avonds kwam Anne bij me langs om mijn familie te zien en om haar verhaal even te doen van haar weekend. We hebben gezellig bij de store gezeten en gebabbeld en ze kreeg van alle kindjes hier wat aandacht wat haar heel erg goed deed. Er loopt hier bij de store een klein jochie van 1 jaar in het rond en die zorgt voor een boel gezelligheid! Daarna viel weer de stroom uit en moest ik weer douche zonder licht en slapen zonder airco!

Misschien is mijn familie dan toch zo slecht nog niet als dat ik dacht..

Deze week hebben we nog vrij dus dat betekent nog wat tijd op van het 'vakantie' gevoel te genieten!